Select Page

Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Τιτάνια φαντάσματα

Άγρια νύχτα γλυκιάς νοσταλγίας ματιά θολά παλιάς πικρίας νύχια που καρφώνουν το σώμα στιγμές που κείτονται στο χώμα. Στο άχαρο σκοτάδι φωτιά πίσσα στη μέρα τη γλυκιά η σελήνη αμείλικτος δικαστής φαντάσματα τιτάνια νιας ζωής. Τριαντάφυλλα κάποτε ροδαλά μα τώρα στην ειρκτή της ζωής χωρίς χαρά μέχρι να βρούμε το κουράγιο να ξεφύγουμε σαν πλοία απ’ το μουράγιο […] _ γράφει η Ευαγγελία Ι....

Διαβάστε περισσότερα

Χίλιες και μιά

Δεκαεννιά χρονών έφτασε στα τελευταία σύνορα περπατώντας για μήνες μέσα απ’ τα βουνά. Ενδιάμεσα λούφαζε στη φύση για όσο άκουγε τις νύχτες φωνές. Τις γυναίκες σα πλένουν να τραγουδούν. Τις γυναίκες να μοιρολογάνε. Να σκούζει, άκουγε, την Ουσβά. Όταν μετά από τους εμετούς πήρε και φάνηκε η κοιλιά, της γδάραν το μωρό μέσα από τα σωθικά και την περιλούσανε τα ίδια τ’ αδέλφια της μπροστά στο τζαμί. Από κοντά κι οι θείες της, ανένδοτες κι αυτές. Μόνο η μάνα της άνοιξε διάπλατα τα μάτια και νταμπλιάστηκε απομένοντας παράλυτη στα δεξιά. Της την κράτησαν ζωντανή γιατί ήτανε έξι άντρες κι...

Διαβάστε περισσότερα

Αθανασία

Στο πιο όμορφο νησί του κόσμου. Μια ανάσα χωριό. Ίσα που θα μπεις ίσα που θα βγεις. Μια μικρογραφία. Στο χάρτη καμιά φορά παραλείπεται. Με καρυδιές που κιτρινίζουν και μαυρίζουν τα δάχτυλα. Ένα αραχνιασμένο σχολείο. Κούνιες σιδερένιες που λείπουν. Ένας δρόμος που περνά από ασβεστώματα που επιμένουν να γιορτάζουν την Παναγιά. Σπίτια που μυρίζουν κρασί και λάδι και τσικουδιά. Μια εκκλησιά να δεσπόζει εκεί στη μέση του, η μητρόπολη και άλλη μια να γιορτάζει κάθε τ’ Άη Γιώργη με τα σφαχτά και τα μαγειρευτά να ευλογά τους χωριανούς που δουλεύουν σκληρά. Τα κουδούνια από τα πρόβατα ανταγωνίζονται τα μεγάφωνα...

Διαβάστε περισσότερα

Η λύσις

Μια φορά και έναν καιρό, από εκείνους τους περίεργους καιρούς που κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει και πώς, μια ιστορία -αυτή που θα σας πω- ξεκίνησε κάπου εδώ, σε μια παραλία άκρως τουριστική. Από εκείνες που έρχονται χιλιάδες και χιλιάδες οικογένειες από όλα τα μέρη της γης για να τη γνωρίσουν και γεμίζουν κάθε εκατοστό -μη σας πω και χιλιοστό- της αμμουδιάς της με ψάθες ομπρέλες, αντηλιακά, μπρατσάκια, φουσκωτά και σκουπίδια. Ναι, η ιστορία μας σε αυτήν την παραλία ξεκινά και μάλιστα σε έναν από τους πιο δύσκολους μήνες. Μήνα Αύγουστο και μάλιστα από εκείνους τους Αυγούστους που...

Διαβάστε περισσότερα

Με λένε Ελπίδα, της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη

Υπάρχουν κάποια βιβλία που σε ταξιδεύουν και σε γυρνούν πίσω στον χρόνο. Σου προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα που τα θυμάσαι για μια ζωή. Ένα από αυτά τα βιβλία είναι το «Με λένε Ελπίδα» της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2003 από τις εκδόσεις Άγκυρα. Είναι μια ιστορία γεμάτη ποιητικές εικόνες για ένα κορίτσι και τη μικρή της μάγισσα της φωτιάς, τα «θέλω» που μας ταξιδεύουν και τη δύναμη που κρύβουν όλα τα παιδιά μέσα τους. Απευθύνεται σε ηλικίες από 9 χρονών κι η περίληψη στο οπισθόφυλλο γράφει: «Η Ελπίδα είναι ένα μικρό κορίτσι που ζει...

Διαβάστε περισσότερα

180 μοίρες

Σαν θα γράψεις 180 μοίρες εγώ δεν θα είμαι εδώ. Μια απουσία θα φορώ. Σαν παρουσία. Τον Απρίλη φοράμε τη μυρωδιά της Άνοιξης. Κρατώντας κόκκινα αυγά. Ευτυχία που τσουγκρίζει. Δε θα σου ευχηθώ. Θα στρίψω το κεφάλι. Σα θυμωμένο παιδί. Η Άνοιξη έχει ένα βέβαιο σχήμα. Ούτε στρογγυλή. Ούτε τετράγωνη. Ούτε ορθογώνια. Καμία γεωμετρία που να τη χωρά. Σαν θα μιλήσεις ο ήχος της φωνής σου στο κενό. Δεν ταξιδεύουν οι σιωπές. Κι ας φωνάζουν. Η ανθοφορία μοιάζει αν το σκεφτείς με την ανθρώπινη αναπαραγωγή. Γεννιόμαστε, μυρίζουμε ευωδία. Υύστερα μαδάμε. Χώμα. Σαν θα επιστρέψεις εγώ θα έχω ήδη επιστρέψει....

Διαβάστε περισσότερα

Η κλίμακα της Κόλασης

”H βλάβη έρχεται αναπάντεχα. Όμως έρχεται πάντοτε μια βλάβη να ανακόψει τη λειτουργία του θαύματος. Γλιστράει αδιόρατα μέσα στη ζωή, σαν το φίδι στα φυλλώματα του Παραδείσου.” Χρήστος Γιανναράς, Σχόλιο στο «Άσμα Ασμάτων» O ήλιος του έκαιγε τα μάτια αλλά αυτός αρνιόταν να τα κλείσει. Ήξερε ότι όπου να ΄ναι θα φανεί και ήθελε να Tον δει πάνω στην άμμο, να βαδίζει σ’ αυτήν την έρημο όπου πέρασε όλη του τη ζωή, σχεδόν, περιμένοντας. Kι ενώ τα μάτια του αγκιστρώθηκαν σ’ αυτήν την τελευταία προσμονή της πιο οικείας γι’ αυτόν από όλες τις εικόνες, ο νους του γλίστρησε σε...

Διαβάστε περισσότερα

Νότος – Βορράς

Απόγευμα ασχεδίαστο ζωγραφική πλημμύρα! Δρόμος μακρύς κάθε στροφή και δύση Σε ποια να μείνω; Συνεχίζω ώσπου σκιές κι’ ανάπαυση το σούρουπο σημάνει […] _ γράφει ο Απόστολος...

Διαβάστε περισσότερα

Νέες κυκλοφορίες από τις Εκδόσεις Ίκαρος

Διάλυσις Γιάννης Αντιόχου Διάλυσις ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Ελληνική ποίηση ISBN: 978-960-572-144-2 ΣΕΛΙΔΕΣ: 104 ΣΧΗΜΑ: 17 Χ 24 εκ. Μαλακό εξώφυλλο ΤΙΜΗ: 12,00 € (περιλαμβάνει ΦΠΑ 6%) Διαθέσιμο και σε ebook   OBSCURUS Στριφογυρίζει ο ανεμοδείχτης Εκρήγνυται όλος ο πλανήτης Μέσα στις στάχτες βυθισμένο σκούρο πανσέληνο φεγγάρι δες το, μας γνέφει ερειπωμένο το τελευταίο ετούτο βράδυ Μπήγει ο ένας το μαχαίρι πονάει ο άλλος και το ξέρει ότι ο κόσμος δεν ξεχνά και πως το λάθος μαρτυρά Σηκώνει δείκτη σαν πιστόλι τον ψεύτικο έρωτα σκοτώνει Πεθαίνει απόψε ο ποιητής για την αλήθεια μιας ζωής γέρνει σιγά, τα μάτια σβήνει φυσάει αέρας και...

Διαβάστε περισσότερα

Δυο φορές

Θα έπρεπε να γυρίσεις δυο φορές προς τα πίσω. Μη σου λέω εγώ τα αυτονόητα. Μια για μένα και μια για εσένα. Αλλιώς το ξόρκι δεν πιάνει. Στο είπανε οι γύφτισσες στην πλατεία και εσύ δεν πίστεψες. Εκείνη η γραμμή τεμνόταν. Μα εσύ γέλασες. Δυο φορές σου λέω. Μία για μένα και μία για σένα. Μα εσύ γύρισες μια λειψή μια σκάρτη και έφυγες. Να σβήνει η γραμμή στο χέρι όπως σβήνει ο ατμός που αφήνει το τρένο σαν φεύγει. Όπως σβήνει ο ήλιος σαν βασιλεύει. Στο είπα τόσες φορές. Αν δεν πεθάνεις μαζί μου δε θα πεθάνει τίποτα....

Διαβάστε περισσότερα

Νέες κυκλοφορίες από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο

Πέπλο σιωπής STUART NEVILLE ΠΕΠΛΟ ΣΙΩΠΗΣ Σειρά: Αστυνομικό Μετάφραση: Βάσια Τζανακάρη (ISBN: 978-618-03-0270-7, σελ.: 352, τιμή: 15,50 €) Χρόνος έκδοσης: Φεβρουάριος 2017 Τίτλος πρωτοτύπου: The final silence ΜΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ Όταν η Ρία Καρλάιλ κληρονοµεί το σπίτι του αποξενωµένου αδελφού της µητέρας της, δεν είναι καθόλου προετοιµασµένη γι’ αυτό που πρόκειται να ανακαλύψει στο ερµητικά κλειστό πίσω υπνοδωµάτιο. Ένα δερµατόδετο βιβλίο τής τραβά την προσοχή. Το περιεχόµενό του θα τη σοκάρει: ένα γυναικείο νύχι, µια µπούκλα και µια λίστα θυµάτων δολοφονίας. ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ Τροµοκρατηµένη η Ρία, απευθύνεται στο µοναδικό πρόσωπο που πιστεύει ότι µπορεί να τη βοηθήσει: τον...

Διαβάστε περισσότερα

Η μωβ ομπρέλα, της Άλκης Ζέη

Η Άλκη Ζέη δεν είναι μια απλή συγγραφέας. Ήταν κι είναι η συντροφιά, η δασκάλα, η φίλη χιλιάδων παιδιών για περίπου πέντε δεκαετίες. Μιλάει στην ψυχή τους και καταφέρνει να επικοινωνεί μαζί τους με ένα τρόπο έντιμο, αντιμετωπίζοντάς τα ισότιμα, λέγοντάς τους αλήθειες όμορφα δοσμένες. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα βιβλίο της που περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να το κάνουν αγαπητό σε μικρούς αλλά και σε μεγάλους. Μια κλασική ελληνική οικογένεια στην προπολεμική Ελλάδα – τόσο όμοια αλλά και διαφορετική με την οικογένεια του 2017-, τα φανταστικά παιχνίδια τριών αδερφιών, οι περιπέτειές τους, μεγάλες φιλίες, μια...

Διαβάστε περισσότερα

Νέες κυκλοφορίες από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Ένα τελευταίο γράμμα ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΟΥΛΟΥ Ένα τελευταίο γράμμα Εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή Εικονογραφημένα βιβλία για παιδιά 5+ Σελίδες: 48 · Σχήμα: 24Χ18 · Σκληρό εξώφυλλο ΙSBN: 978-960-569-669-6 · Τιμή: 10,99 € Κάποτε  δεν υπήρχε ούτε τηλέφωνο, ούτε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και όλα τα νέα ταξίδευαν με τα πόδια… ενός ταχυδρόμου! Όπως ήταν ο κύριος Κώστας, που για πολλά χρόνια μετέφερε γράμματα κι επιστολές ακόμα και στο πιο μακρινό σημείο ενός ολόκληρου νησιού, αφού ήταν ο μοναδικός ταχυδρόμος του. Και πλέον έφτασε η τελευταία μέρα που θα πάει στη δουλειά του κι έχει να παραδώσει ένα τελευταίο γράμμα….  Ο συγγραφέας Αντώνης Παπαθεοδούλου...

Διαβάστε περισσότερα

Άνοιξη

Θαρρείς πως ο Χειμώνας μεγαλώνει, νικά κατά κράτος τις άλλες εποχές Κοιτάς και αναπολείς λέξεις, όνειρα, οράματα Μα να… διαχέεται απρόσμενα η Άνοιξη στην ψυχή σου Με το φόρεμα μιας εικόνας, με το βλέμμα των ματιών, με την αίσθηση της υπέροχης φωνής Σε ταξιδεύει, σε ενδυναμώνει, σε κρατά σε τρυφερή εγρήγορση Πόσο δυνατή η ενθύμηση… Πόσο αλλοιώνει η αγάπη την ψυχή, ο αμφίδρομος σεβασμός, η εκτίμηση, η ελευθερία Γλυκός μοχλός πίεσης στα όνειρά σου Αναπάντεχη υπερχείλιση συναισθημάτων Καλώς ήρθες Άνοιξη… έτσι απλά, αγνά, τρυφερά και απρόσμενα! _ γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Η Χρυσούλα Μελισσά Χαλικιοπούλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της έργο θέτει ένα ερώτημα πρώτα στους έφηβους και μετά σε όλους εμάς!   Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με τι κόστος; Μου άρεσε έτσι όπως θέσατε την ερώτηση. Φαντάστηκα να με πλησιάζει μια μυθική φιγούρα. Έμοιαζε με τη σκεπτική θεά της σοφίας, Αθηνά, μόνο που αντί για δόρυ και περικεφαλαία, είχε γραφίδα και πάπυρους. Γιατί είναι αλήθεια ότι η Γραφή με την αδελφή της την Ανάγνωση ήταν παιδιόθεν οι αχώριστες φίλες μου. Βιβλία κι εφήμερα δημιουργήματα. Μαζί με τις νηπιακές μου ζωγραφιές και τον πρώτο άχαρο σχηματισμό γραμμάτων με  μουντζουρώματα ως την υπέροχη...

Διαβάστε περισσότερα

Στο ιδρωμένο τζάμι

Με το δάχτυλο γράφεται πάνω στο ιδρωμένο τζάμι το κάτι που θέλω: μπορεί ένα κρυφό σ’ αγαπώ που δεν με άφησε η τάξη των πραγμάτων να πω και τώρα, μόνος μέσα στο δωμάτιο, αφήνω την καρδιά μου με την ελευθερία να παίζει ευτυχισμένη ολότελα.  Ειπωμένα πια όλα, -αν θες, χιλιοειπωμένα κουρασμένα, βαρετά, καθώς γέρνουν μες τον χρόνο και τους αφαιρείται η φωνή.  Και εκείνο που είσαι και εκείνο που είμαι από μακριά επικοινωνεί και ό,τι δεν κατάφερε η ατολμία μας το καταφέρνει αφήνοντας ξωπίσω του όλα εκείνα που ποτέ δεν ήτανε ερωτικές επαναστάσεις.. _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Καφέ “Όνειρο”

-Παναγιώτη το κορίτσι μας πού είναι; -Και πού να ξέρω εγώ; Μάντης είμαι; Ή μου δίνει αναφορά για το πού θα πάει κάθε φορά! -Καλέ ντε, δε σου είπαμε και τίποτα. Το κορίτσι να δούμε θέλαμε. Παρέξενε! Ο Παναγιώτης -ετών 77- έρχεται κάθε απόγευμα στο καφέ «Όνειρο». Το καφέ αυτό για καφετέρια νεολαίας ξεκίνησε. Με τις τηλεοράσεις του, τις νοβες του, τα δεκάδες ονόματα καφέδων του και τα μπέργκερς του. Ο Πέτρος -ετών 45- είχε πιάσει λέει τον παλμό της περιοχής. «Θα το κάνω στέκι Παναγιώτη. Τα πιτσιρίκια θα έρχονται για τις κοπάνες τους και τα φοιτητάκια για την...

Διαβάστε περισσότερα

H Σταυρούλα Δεληντζόγλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

“Μια χούφτα πετράδια” το πρώτο της βιβλίο και μας παροτρύνει να τα ανακαλύψουμε!   Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Η συγγραφή του παρόντος μυθιστορήματος, ξεκίνησε ως μέσο διαφυγής και ψυχοθεραπείας πριν τέσσερα περίπου χρόνια, σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, κατά την οποία είχα βιώσει ορισμένα εξαιρετικά δυσάρεστα γεγονότα. Προκειμένου να απασχολώ το μυαλό μου ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία από τη δανειστική βιβλιοθήκη του Διδυμοτείχου και όταν αυτό δεν ήταν πλέον εφικτό για διαφόρους λόγους, σκέφτηκα να αρχίσω να καταγράφω διάφορες αναμνήσεις, ώστε να δραπετεύει η σκέψη μου. Όπως καταλαβαίνετε η αρχική καταγραφή γεγονότων, κάτι σαν ημερολόγιο, εξελίχθηκε στη...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας καλόκαρδος καρχαρίας, της Λήδας Βαρβαρούση

Λίγα παιδικά βιβλία με στίχους είναι πραγματικά αξιόλογα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα βιβλία της Λήδας Βαρβαρούση, συγγραφέως και εικονογράφου, που μέσα από τις ιστορίες της θίγει σοβαρά θέματα όπως η διαφορετικότητα, το οικολογικό, η ελευθερία κτλ Σήμερα, θα μιλήσουμε για ένα αγαπημένo βιβλίο από τη συγκεκριμένη συγγραφέα, με το οποίο γελάμε πολύ αλλά και προβληματιζόμαστε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά, ήδη από 3 ετών, τα οποία λατρεύουν τα παραμύθια με στίχους και συνήθως προσπαθούν να τα απομνημονεύσουν.  Το βιβλίο λοιπόν είναι «Ένας καλόκαρδος καρχαρίας», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος κι απευθύνεται σε παιδιά 3- 6...

Διαβάστε περισσότερα

Η γιαγιά

Είναι βαριά, μου έλεγε η γιαγιά μου, η καλογερική κι η προσευχή· κοίτα που πάλι το θυμήθηκα· τώρα που ένα νέφος θλίψης ζώνει την πόλη και των χρωμάτων που ξέρω ξεθώριασαν οι λάμψεις- κεί που άνθρωπος είμαι και πονώ και στην μελαγχολία σκέψεις αντιπαραβάλω λυρικές. Να είσαι απλός, μου έλεγε· τα λόγια της ακόμα ηχούν μες το μυαλό μου και ας έρχονται από την παιδική μου ηλικία, ευρυγώνιος μέγας φακός. Πολλές νύχτες κοιτώ τον ουρανό και χάνω προσανατολισμούς και βεβαιότητες· ένα θυμίαμα που ανεβαίνει απ’ την οθόνη κι όμως, προς τον ουρανό, αφήνει την μορφή της να στρώνει της...

Διαβάστε περισσότερα

Ο διπλούς πέλεκυς

‘ ‘H αρένα του ταύρου είναι μια βαφή που εισχωρεί μέχρι την ψυχή σου” MAIPH PAINΩ, O Ταύρος απ΄τη θάλασσα “Δεν παίρνει στιγμή που να μην δοξάσω το όνομα του Πατέρα μου. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν αν και οι θυσίες μου είναι ένα τίποτα μπροστά στα δώρα που τόσο απλόχερα με προίκισε. Οι λέξεις δεν είναι παρά μια συμβατικότητα, που κι αν ακόμα κάνουμε χρήση με κάθε τέχνη και με κάθε τεχνική μόλις και μετά βίας μπορούμε, απ’ την ουσία των πραγμάτων, να σκιαγραφήσουμε το περίγραμμα. H Υπέρτατη Αλήθεια, η Απόλυτη Εικόνα της Ύπαρξης, θα μένει πάντα μακριά όπως...

Διαβάστε περισσότερα

Ταξίδι

Στο πάρκο μια χαρτοπετσέτα πετά. Από παγκάκι σε παγκάκι. Δεν είναι μια σπάνια χαρτοπετσέτα. Ούτε καν πολυτελείας. Είναι από εκείνες τις φτηνές. Μικρή τετράγωνη με ανάγλυφο σχέδιο. Πετά. Χαμηλά. Ψηλά. Ξανά. Η Μαρία μαθαίνει να φτιάχνει καράβια. Χαρτοπετσέτα τη χαρτοπετσέτα. Ο παππούς της ο Αντρέας της δείχνει ξανά και ξανά. Με υπομονή. Χαρτοπετσέτα και αγάπη. Χέρι τρυφερό. Διπλώνει ξεδιπλώνει. Η Μαρία δε θέλει να μάθει ποτέ. Θέλει να της φτιάχνει καράβια ο παππούς. Καράβια με ονόματα που θα διαλέξουν μαζί. Να τη χωράνε, να τον χωράνε. Να ταξιδεύουν μαζί. -Όταν μεγαλώσω παππού θα σε παντρευτώ! -Και στη γιαγιά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωγραφιά της Χριστίνας, του Ευγένιου Τριβιζά

Δε θα μπορούσαμε να μην εγκαινιάσουμε αυτή τη στήλη με ένα από τα αγαπημένα βιβλία πολλών παιδιών της δεκαετίας του ’90. Υπήρχαν και υπάρχουν παιδιά που λάτρευαν και λατρεύουν τις ιστορίες του Ευγένιου Τριβιζά και μπορούν να τις διαβάζουν ξανά και ξανά. Σήμερα θα μιλήσουμε για το βιβλίο του «Η ζωγραφιά της Χριστίνας», που μέσα από τις σελίδες του, οι μικροί βιβλιοφάγοι ζουν το μεγάλο τους όνειρο. Γίνονται κι αυτοί ζωγραφιές και τριγυρνούν από βιβλίο σε βιβλίο! «Η ζωγραφιά της Χριστίνας» λοιπόν, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και απευθύνεται σε ηλικίες από 9-11 χρονών. Μάλλον, 9 έως 111 καλύτερα....

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλίκη

Η Αλίκη έγραψε Σε ένα χαρτί Ένα όνομα. Το τύλιξε μια Το τύλιξε δυο. Το τύλιξε τέσσερις Το έβαλε στο στόμα Το μάσησε, το κατάπιε. Όταν περνά ο καιρός το στομάχι της φωνάζει. Πεινά. Διψά. Κανείς δεν ξέρει. Μπορεί απλά να τον φωνάζει. Γράμματα που κατέβηκαν από τον οισοφάγο της ένα βράδυ. Σαν πυρωμένα σίδερα αφήσαν σαν ουλή ένα όνομα στα τοιχώματα. Για να μην μπορεί πια να χορτάσει τίποτα...

Διαβάστε περισσότερα

 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ στο 9ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών “ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ”;

Αγαπητοί μας φίλοι και συνεργάτες, Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα “ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;” συνεχίζεται με επιτυχία για 10η ακαδημαϊκή χρονιά. Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή συμπληρώνοντας την αίτηση που υπάρχει στην ιστοσελίδα μας www.pamecinema. Καταληκτική ημερομηνία για συμμετοχή στο 9ο Φεστιβάλ “ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;” για όσα σχολεία υλοποίησαν κινηματογραφικές ταινίες με τις δικές τους δυνάμεις, ορίζεται η 15η Απριλίου. Το Φεστιβάλ θα υλοποιηθεί το Μάιο 2017. Σχετικά με την ακριβή ημερομηνία πραγματοποίησης του Φεστιβάλ θα επικοινωνήσουμε μαζί σας αργότερα. Οι ταινίες πρέπει να αποσταλούν στην διεύθυνση του ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ σε μορφή DVD (δυο DVD), μαζί με τα στοιχεία του σχολείου και του υπεύθυνου εκπαιδευτικού...

Διαβάστε περισσότερα

Σελίδα 79

Κράτα εκείνο το βιβλίο / Στη σελίδα 79 Έχω στριμώξει ένα χαρτί / Κίτρινο διπλωμένο. Κράτα εκείνο το χαρτί / Έξω ο ήχος του φυσά. Μια θύμηση ξένη / Σα φάντασμα γυρνά Σε ξεχώρισα εφτά φορές / Σαν τα θαύματα. Κράτα εκείνο το γράμμα / Και στρίμωξέ το Βάζε το να τρυπώνει στις λέξεις / Σα λάθος τυπογραφικό...

Διαβάστε περισσότερα

Τρία κλικ

Γνωρίστηκαν τυχαία… αναπάντεχα. Ένα κλικ στο facebook μια μέρα που διέθεταν πιθανόν λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο -κανείς ποτέ δεν ομολόγησε στον άλλον γιατί. Έτσι, έγιναν φίλοι. Ο ένας εύρισκε ενδιαφέροντα τα σχόλια του άλλου κι απ’ αυτό άντλησαν το θάρρος να προχωρήσουν ένα βήμα παραπάνω. Μ’ ένα δεύτερο κλικ βρέθηκαν να συνομιλούν κάποιο βράδυ σ’ ένα μπαράκι στα Εξάρχεια παρόλες τις μεταγενέστερες του κλικ αναστολές που είχαν αμφότεροι για την αναγκαιότητα αυτής της συνάντησης. Τα πράγματα εξελίχτηκαν ευχάριστα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που κι οι δυο λησμόνησαν τις δικαιολογίες που είχαν ως ρεζέρβα επινοήσει να ισχυριστούν για να αποχωρίσουν,...

Διαβάστε περισσότερα

Κάτι τέτοιες ώρες…

Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπώ περισσότερο. Παίρνεις το σχήμα των λέξεών μου. Τους ήχους μου. Ξεπηδάς από την άκρη των ματιών μου και φτιάχνεις μια όραση. Ναι μια όραση. Από εκείνες που κινούνται στον αέρα. Ταξιδεύουν σα πούπουλα που απαλά ανεβοκατεβαίνουν με τη θέληση ενός ανέμου κρυφού. Σα σκόνη που μόνο ο ήλιος μπορεί να δει. Κι εσύ σαν ήλιος τη σκόνη τη δική μου φωτίζεις. Σαν να ξεσκονίζεις τη μάσκα που χρόνια φορώ. Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπάει περισσότερο ολόκληρο το σώμα μου. Σε ποθεί. Σε αναζητεί. Σαν παζλ που θέλει να ενωθεί. Σα να υπάρχει η εικόνα...

Διαβάστε περισσότερα

Το φίδι

Ήταν καλοκαίρι. Ακόμα νιώθω την ευωδία από τις πορτοκαλιές να χαϊδεύει τα ρουθούνια μου καθώς κάθομαι έξω από το σπίτι σε μια σιδερένια μαύρη ξεφτισμένη καρέκλα. Κάνει τρομερή ζέστη και πίνω την παγωμένη σπιτική λεμονάδα που μου έφτιαξε. Η φιγούρα της, σπουδαία απέναντί μου. Γυναίκα από τις λίγες. Με μαύρα ρούχα πάντα, ρυτιδωμένο πρόσωπο και λευκά μαλλιά. Σαν μάγισσα αλλά όχι από τις κακές. Υπάρχουν και καλές. Πολύ καλές. Σαν μια από αυτές, κάπου χαμένη ανάμεσα στο πένθος της αλλά και την όρεξη για ζωή. Πώς γίνεται αυτό; Μπορεί ο άντρας της να πέθανε όμως είναι μάνα δυο φορές....

Διαβάστε περισσότερα

Καλέσματα

πέρασε κάποιος απ’ έξω/ άκουσα τα βήματα όμως δεν στάθηκε/ πρέπει να βγω έξω οι άλλοι περιμένουν /ο κόσμος περιμένει/ πρέπει να τους πω/ ότι πέρασε και έφυγε πρέπει να τους πείσω να φύγουν/ είναι αργά πια /εκείνος πέρασε αλλά δεν στάθηκε Από την συλλογή  ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Νεκτάριος Καλογήρου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Το πρώτο του βιβλίο είναι γεμάτο συγκρούσεις, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο άγνοια και όρια!   Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με τι κόστος; Όλοι οι Έλληνες γράφουν. Είμαστε φωτισμένος λαός και τις σκέψεις μας αρέσει να τις μορφοποιούμε, να τις κάνουμε γοητευτικές, στα σίγουρα φλερτάρουμε με την ιδέα να τις κάνουμε πανανθρώπινες. Κόστος δεν θα έλεγα ότι υπάρχει, παρά μόνο στη δαπάνη του χρόνου έναντι των ανθρώπων που αγαπάμε και μας αγαπούν. Το να δίνεις πολύ χρόνο στο γράψιμο, σημαίνει ότι αφαιρείς χρόνο από κάτι άλλο, και συνήθως εκείνοι που την πληρώνουν είναι οι άνθρωποι που...

Διαβάστε περισσότερα

Το μυστικό

Η Αρετή κατεβαίνει τα σκαλιά. Ένα ένα. Αργά. Κοιτάζει δυο φορές πίσω της. Η πόρτα ξύλινη. Η πόρτα κλειστή. Μηχανικά βάζει το χέρι στην τσέπη του παλτού. Δε βρίσκει το κλειδί. Σα να το ξέχασε πάλι. Στη γειτόνισσα βλέπει πάλι να χτυπά την πόρτα. «Πάλι ξέχασες κορίτσι μου; Αχ αυτό το μυαλουδάκι σου πού να χωρέσει», της λέει και κουνά λυπημένα το κεφάλι. Μα τώρα η τσέπη είναι άδεια δίχως να ζητά συντροφιά. Μια παλάμη μόνο την τραβά. Στα δάχτυλα κρατά το μυστικό. Ένα ένα τα σκαλιά το κατεβάζει από το χέρι. «Έλα καλό μου. Κατεβαίνουμε» του ψιθυρίζει. Κι...

Διαβάστε περισσότερα

Η Μαρία Τζιρίτα συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Τα περισσότερα έργα της είναι ιστορίες βγαλμένες από την ίδια την ζωή, όπως και το τελευταίο!   Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την γραφή; Όταν ήμουν 7-8 χρονών, έγραφα ξανά τα παραμύθια που ήξερα, αλλά με διαφορετικό τέλος! Δηλαδή τα διασκεύαζα κατά κάποιο τρόπο. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Γράφω σημαίνει εκφράζομαι, εκτονώνομαι, ανακαλύπτω τον εαυτό μου και τον κόσμο, εξηγώ, κατανοώ. Και σίγουρα ηρεμώ! Υπήρξε κάποιο πρόσωπο στην ζωή σας, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας; Σίγουρα οι γονείς μου, οι οποίοι διάβαζαν και οι δυο συνεχώς κι είχαμε...

Διαβάστε περισσότερα

Κάιν

“Στην παραπάνω ιστορία, προσπάθησα να διηγηθώ την εξέλιξη μιας ήττας” Χόρχε Λούις Μπόρχες –«Η αναζήτηση του Αβερόν» Δεν αποδέχτηκε ποτέ την Θεϊκή Δημιουργία. Δεν στάθηκε εκστατικός μπροστά στο μεγαλείο του Κόσμου που κληρονόμησε, αν και η αρχική αίσθηση του προσέδιδε διαστάσεις τελειότητας. Σαν τις σταγόνες της βροχής οι εντυπώσεις γλιστρούσαν φευγαλέες και διαλύονταν πάνω στην ασπίδα του νου του. Το ίδιο και οι ζωηρές εικόνες. Έσπαζαν και σκορπίζονταν σε μύρια μικρά κομματάκια κι έσβηναν. Το μεγαλειώδες στερέωμα πλημμυρισμένο μ΄ αστέρια και το απέραντο της θάλασσας τον άφηναν αδιάφορο. Αν και προς στιγμή τον τρόμαζε η υπεροπτική αγριάδα της Τίγρης...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ευάγγελος Αυδίκος συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε έργο του είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν και την ιστορία!   Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Η γραφή είναι μια ανάγκη για επικοινωνία. Να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα με τους άλλους. Όσο κι αν η διαδικασία της γραφής χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια, από ενδοσκόπηση κι επεξεργασία των εμπειριών και των βιωμάτων, ο τελικός στόχος είναι εξωστρεφής. Μέσα στην ίδια τη γραφή υπάρχουν σπέρματα μιας αρχέγονης ανάγκης για συνάντηση με μια συλλογικότητα. Την ομάδα. Η προσωπική μου σχέση με τη γραφή πήρε δυο μορφές. Η πρώτη είναι επιστημονική, με μελέτες και δημοσιεύσεις για τον λαϊκό πολιτισμό. Η δεύτερη μορφή είναι η...

Διαβάστε περισσότερα

Όταν

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου. Στα μνήματα κυνηγιούνται φαντάσματα. Από διαφορετικές ηλικίες και ανάσες. Θυμιατό που καπνίζω ξαπλωμένη στο χώμα. Από τη δική σου ανάσα λιβάνι που καίει. Μία τρύπα ικανή εδώ για να θάβει τα όνειρα. Το σπίτι που σε θρέφει – Το σπίτι που σε ξερνά. Μπερδεύω συχνά την ανυπαρξία με την ύπαρξη. Ο χρόνος που σε θάβω – Ο χρόνος που σε ξεθάβω. Ρολόγια που χτυπούν σταθερά στο ίδιο κυκλικό σημείο των αριθμών που μας μετράνε χώρια και μαζί. Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Ασήμαντες του ρολογιού οι υπενθυμίσεις

Την ώρα που τα βέλη βρίσκουν τον στόχο τους και οι φωτιές ανάβουν σαν οι πραγματοποιημένες αγωνίες του ενάρετου, το σπίτι βουλιάζει σιγά σιγά μες την λίμνη, τα ωδικά πουλιά του αφήνουν μια τελευταία νότα να κανοναρχεί λίγο επάνω απ’ το νερό και η διδασκαλία των λουλουδιών πάλι ατέρμονα βάλει εναντίον της κακεντρέχειας και των ανέμων […]   _ γράφει ο  Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Σε σταθερή κατεύθυνση

  Να ανοίξουμε μαζί το τελευταίο μπουμπούκι του μέλλοντος “Η νίκη της Γκουέρνικα”  Paul Elyard  Το «σχολικό» όχημα ”τρέχει” σε σταθερή κατεύθυνση. Τέχνασμα πολιτικής, από τον ατελείωτα ατέλειωτο κατάλογο του είδους. Ταυτότητα ακινησίας. Το ουσιαστικό ως δόλωμα και συναπτές οι αλυσίδες του αλλοτριωτικού επιθέτου. Κατεύθυνση το ουσιαστικό, σταθερή το επίθετο, ακινησία ερήμωσης το, σχεδιασμένο ως μοιραίο, αποτέλεσμα. Το ρήμα μετέωρο, αλλά και παραπλανητικό. Στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, η μακράν επικρατέστερη απάντηση είναι: «Φυσικά, τρέχει». Το φαιό σκοτεινό όχημα, με καλυμμένα από σκουριά τα δηλωτικά διακριτικά του, “τρέχει“ την ακινησία, σε επίπεδο παγωμένο τοπίο. Έχει διανύσει αδιάλειπτα αποτρόπαιη διαδρομή σε χρόνους...

Διαβάστε περισσότερα

Η Αθηνά Μπούτιβα συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της βιβλίο μας παρασέρνει σε ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων και συγκρούσεων!    Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Ήρθε μια στιγμή που η ανάγκη μου να εκφραστώ ήταν επιτακτική, που ένιωθα πως αν δεν το έκανα θα είχα επιβάλλει στον εαυτό μου μια τιμωρία, έναν μικρό “θάνατο”.    Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας; Ήταν ένα μείγμα ιστοριών που είχα γίνει γνώστης ως Δημοσιογράφος.   Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση; Έμπνευση μπορεί να είσαι εσύ, ένας μεγάλος έρωτας, ένα τραγούδι, ό,τι με κάνει να αισθάνομαι!   Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή...

Διαβάστε περισσότερα

Έβαλε ο Θεός σημάδι, του Νίκου Γκάτσου

«Έβαλε ο Θεός σημάδι»  Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά.   Της γενιάς μου βασιλιά, μην κατέβεις τα σκαλιά. Πιες αθάνατο νερό να νικήσεις τον καιρό.   Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι η μανούλα του στον Άδη τράβηξε μια χαρακιά.   Της καρδιάς μου βασιλιά με τον ήλιο στα μαλλιά, μην περνάς τη χαρακιά η ζωή είναι πιο γλυκιά.   Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Ένας από τους μεγάλους μας λογοτέχνες ο Νίκος Γκάτσος, με μεγάλο στιχουργικό έργο, μεταφράσεις αλλά και τη μοναδική του ποιητική...

Διαβάστε περισσότερα

Mπαλάντα σιωπής

Η ιστορία δεν είναι παρά ένα διαχρονικό πένθος της Μάνας, που βλασταίνει με τα δάκρυα των χαμένων παιδιών της ανά τους αιώνες αυτής τη γης… Σ’ αυτό το πέλαγος της θλίψης, που μέσα του γεννιούνται και πεθαίνουν όλα, υπάρχουν μικρές σταγόνες Μνήμης, σταγόνες ελάχιστης χαράς, που λησμονάμε καθώς χανόμαστε στην ανωριμότητα της μετάφρασης και ανάλυσης των καιρών… Η ουσία, αφήνεται στο διάκενο των ψιθυρισμών της νύχτας, εναγκαλίζεται ολοκληρωτικά με τις σιωπές […] _ γράφει η Φωτεινή Κουφογάζου...

Διαβάστε περισσότερα

Παιδί αχτένιστο

Παιδί αχτένιστο. Μια λάσπη ενώνει τις τούφες του. Όμορφα που κλαίει μέσα από τις χαραμάδες των βλεφάρων του. Ωραίο το κάδρο στο φακό. Γραμμή για πούλιτζερ. Ο δημοσιογράφος το αγαπά. Το ερωτεύεται. Το παιδί το αχτένιστο. Με τη λάσπη που ενώνει τις τούφες του. Λασπωμένος ο φακός. Με μια λάσπη να ενώνουν οι φωτογραφίες. Μια λασπωμένη φυλλάδα θα το δείξει όμορφα βρώμικο. Παιδί αχτένιστο. Με τον πόνο στο χτένι. Κόμπος να το περνά. Κόμπος να το πονά. Μια ελπίδα στα μάτια και μια αηδία στη γεύση. Από πότε η ελπίδα έχει γεύση εμετική; Τούτος ο άνθρωπος μπροστά του είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest