Select Page

Συντάκτης: Μαίρη Κάντα

Μα πού πήγαν όλα τα καλά αμάξια;

Ο Δημήτρης Γ. έγινε Υπαστυνόμος Β’. Από μικρός του άρεσε να παίζει κλέφτες κι αστυνόμους, με ιδιαίτερη συμπάθεια στους δεύτερους. Μικρός – μικρός ήταν πολύ άτακτος, είχαν να το λένε οι πιο στενοί συγγενείς για τις αταξίες που είχε σκαρώσει. Μεγαλώνοντας όμως έγινε τυπικός και υπάκουος, δεν ταλαιπώρησε άλλο τους γονείς του. Μέτριος μαθητής, αλλά προσπαθούσε, το πάλευε. Του άρεσε το ψάρεμα, το κυνήγι –αθλητικός τύπος. Συνετό παιδί χωρίς πολλά προβλήματα και στενοχώριες, μέχρι πρότινος. Τα ούτε 1.100 ευρώ του μισθού του δεν επαρκούσαν για να εξυπηρετήσει τα είκοσι τέσσερα χιλιάρικα δάνειο που φεσώθηκε, μεσούσις της κρίσης, για να...

Διαβάστε περισσότερα

Λευκές νύχτες

Αργά σε μια τόση μικρή νύχτα. Σίγουρα κάποιος τραγουδάει για το χάραμα καθισμένος στα σκαλιά της βιβλιοθήκης. Κάθε λεπτό αποτελείται από αφηγήσεις χαμένων ψευδαισθήσεων, από εκείνες που κράταγες με εμμονή για να επιβεβαιώνεις την ύπαρξη της σάρκας. Η νόηση της ψυχής σε μια τέτοια μικρή νύχτα, σίγουρα με κάποιον έχει ξαπλώσει και βλέπει τα αστέρια, κάνει έρωτα, και νιώθει με κάθε ανάσα πως πεθαίνει. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

2071 (Μέρος 1ο)

Ήταν ξαπλωμένος σε ένα φορείο νοσοκομείου όταν άνοιξε τα μάτια του ξαφνιασμένος. Κοίταξε γύρω του προσπαθώντας να καταλάβει πού βρίσκεται, αλλά μάταια. Όλα γύρω του ήταν θολά. Προσπάθησε να θυμηθεί, μα δεν είχε καμία ανάμνηση για το πού ήταν, ποιος ήταν και τι γύρευε εδώ. Φορούσε μαύρες αρβύλες και μια ολόσωμη κόκκινη στολή που πάνω της έγραφε Ι.Π.Κ. Προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι, όταν τον έπιασε ένα πονοκέφαλος, μία ζαλάδα. Νόμιζε ότι το κεφάλι του θα σπάσει όμως δεν ήθελε να κάτσει λεπτό περισσότερο σε αυτό το δωμάτιο. Σηκώθηκε όρθιος και προσπάθησε να περπατήσει προς την έξοδο, που...

Διαβάστε περισσότερα

Δικός σου

Κάθε που σε βρίσκω απομακρύνεσαι και κάθε που σου φεύγω τρέχεις σε ένα ανελέητο κυνηγητό που κανείς μας δεν κερδίζει. Εδώ με αφήνεις, μάλλον επίτηδες μα εγώ σκοπό δεν είμαι ικανός να βρω εδώ, και δεν μου χάρισες ποτέ σου την πιο ευτυχή ολοκλήρωση της ύπαρξης ή έστω μια καθαρή αυταπάτη για αγάπη σφιχτά να την κρατώ σε αυτό το πέρασμα της σιωπής σε αυτό το μονοπάτι δίχως ίχνη. Κοίτα με τώρα σε παρακαλώ δικός σου είμαι από πάντα δεμένοι σε μία πτώση εξ αρχής στα φτερά σου φτερά να βρίσκω. […] _ γράφει ο Σωκράτης...

Διαβάστε περισσότερα

Αιχμάλωτο βλέμμα

Αιχμάλωτο βλέμμα ίσως τα φύλλα να συγγενεύουν μεταξύ τους όπως το δικό σου αιχμάλωτο βλέμμα εν αναμονή της εξοικείωσης των  κοινωνικών αλλαγών. Αυτόνομο και διεκδικητικό, εκτόνωσε όλο το μυστήριο. Δεν έδωσε τη συνταγή για το παραμύθι. Δε δικαίωσε το σενάριο. Αρκεί όμως ένα βλέμμα να κόψει τους στίχους και τις γραμματοσειρές όλων των ανεπίδοτων επιστολών; Διακριτικά πάντως… ναι. – γράφει η Αλεξάνδρα Θ....

Διαβάστε περισσότερα

Δεν ρωτήθηκε

Ερωτήθηκε αν θα ζούσε σε άλλη χώρα. Σε άλλη ήπειρο. Οι αποστάσεις δεν είναι αντάξιες λόγου. Ολιγαρκή όνειρα μη νομίσεις πως είναι μακρινά. Οι χαρτογράφοι της ζωής μας, μετρούν με το μοιρογνωμόνιο και μας τοποθετούν στο χάρτη. Μοιάζει εύκολο να ανοίξεις το χαρτί με τις πινέζες. Μη νομίσεις το τρύπημα το συνηθίσαμε. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια, λόγια, λόγια..

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα ‘ν’ και τα μαλλιά μας λόγια που βγαίνουν απ’ το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ’ τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν “έπαινος” σ’ ό,τι ‘χουμε προσφέρει με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας “χέρι” Λόγια που ‘ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει που ‘ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει… Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες και μας βοηθούν σ’ αντίξοες συνθήκες πικραμένες. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Μην κρίνεις…

Άνθρωποι: τα πιο περίεργα και παράξενα όντα. Κρίνουμε άλλους ανθρώπους, μη σκεπτόμενοι, τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας από αυτούς μέσα του, και αντίστοιχα το πως αισθάνεται. Όπως στον πόνο για παράδειγμα, δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίδραση, έτσι και σε μια άλλη κατάσταση που θα μας συμβεί, ο καθένας θα την αντιμετωπίσει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια και ανάγκες. Όταν δε μπορούμε να βρεθούμε κοντά στον άνθρωπό μας, μια δύσκολη στιγμή, γιατί έτσι το επιβάλλουν οι συνθήκες, αυτό δε σημαίνει ότι δε συμπάσχουμε μαζί του. Ενδυνάμωση για τον ίδιο, μπορεί να είναι και μια τηλεφωνική συνομιλία, η...

Διαβάστε περισσότερα

Εκείνο το καλοκαίρι, καταχείμωνα..

Κατακαλόκαιρο. Το θερμόμετρο, σε κάποιες περιοχές της χώρας, έχει φτάσει τους 40 βαθμούς. Οι περισσότεροι από τα αστικά κέντρα και τις μεγαλουπόλεις έχουν καταφύγει στις ακρογιαλιές, κοντινές ή μακρινές. Όλοι ψάχνουν μια στάλα δροσιάς. Και πού αλλού θα την βρουν; Στη θάλασσα, βεβαίως-βεβαίως. Έτσι κι ο Κωνσταντίνος. Μόνο που εκείνος σηκώνεται νωρίς και στις 8, με τη βία 9, βρίσκεται στην παραλία. Μια τεράστια παραλία που εκείνη την ώρα είναι ολόδική του. Πόσο τον ηρεμούν αυτές οι ώρες, πριν αρχίσουν να καταφθάνουν οι υπόλοιποι. Και όλοι τους φορτωμένοι. Τσάντες, τσαντάκια, καρέκλες και καρεκλάκια, ομπρέλες και στρώματα και όλες οι...

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Πνίγονται οι ψυχές στη λίμνη Αχερουσία δάκρυα παγωμένα τις σκεπάζουν μαύρο πανί στην κουπαστή τα καλοκαίρια να τις χαϊδέψουν πού είναι τα χέρια κουμάντο κάνει μόνο ο βαρκάρης δεν του ξεφεύγουν λεπτομέρειες κατάματα να τις κοιτάξουν πού είναι τα μάτια δεύτερη ζωή δεν έχει, ταξιδεύουν για τα υποχθόνια παλάτια η βάρκα δε σκουριάζει, είναι γλυκό της λίμνης το νερό άδεια δωμάτια δεν τα δροσίζει αέρας, τέλειωσε κι αυτός στα έγκατα της εγκατάλειψης κρυμμένοι οι στεναγμοί ανταριασμένοι κι οι καημοί απλώνεται το σκοτάδι στο φως το φιλί ξεχασμένο, σε μια άκρη ξεφτισμένο τα χείλη κίτρινα κανείς δεν τα φιλάει τον...

Διαβάστε περισσότερα

Τ΄ακροθαλάσσι και ο νιός

Στ’ ακροθαλάσσι μια βραδιά σεργιάνιζα μονάχη ολόγυρά μου θάλασσα κι αγριεμένοι βράχοι. Το φεγγαράκι έστεκε στη μέση τ’ ουρανού μου κι έπαιζε θέατρο σκιών  στο πάλκο του μυαλού μου… Ξάφνου η αυλαία άνοιξε και στάθηκεν ομπρός μου ντελικανής- ψηλός κι απλός – ο πιο όμορφος του κόσμου. Στα χέρια εκράτη χαλινό κι έσερνε δύο άτια απού εξεσπιθίζανε κι από τα δυο τους μάτια. Θωρώ καλά ή βρίσκομαι στ’ ονείρου μου τα πλάτη; Τι τάχα να εσήμαινε το κάθε ένα άτι; ”Πέζεψε κόρη μου ακριβή κόρη μαλαματένια και με το άτι μου αυτό σου παίρνω κάθε έννοια!” είπεν ο νιός...

Διαβάστε περισσότερα

Σποράδες Νύμφες

Διπλό σονέτο Σκόπελος καταπράσινη, Πεπάρηθέ μου, τ’ αρχαία κάλλη σου, μα και τα τωρινά σου, στολίδια μες στο πέλαγος, παράδεισέ μου, φως σ’ όλον τον ορίζοντα η ομορφιά σου. Αλόννησος μαγευτική, τι πλούτος Θέ μου, χρυσή σπηλιά η ψυχή, Ίκος: το όνομά σου, δίπολη πύλη τ ’ ουρανού, συ, χάρισέ μου μαργαριτάρι φυλακτό τη θάλασσά σου. Σποράδες κοσμοξάκουστες απ’ άκρη σ’ άκρη, φιλοξενείτε όλης της γης λαούς και χώρες, κάθε χαράς γιορτή και κάθε λύπης δάκρυ. […] – γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας (Α’ Βραβείο ΣΤ΄ Διαγωνισμού Δήμου Σκοπέλου “Καισάριος Δαπόντες” 2017)...

Διαβάστε περισσότερα

Στης ποίησης την άκρη

 ΠΡΟΟΙΜΙΟ Εγώ δεν είμαι ποιητής τον κόσμο να κερδίσω [Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Ηλίας Ασβεστόπουλος – Γιάννης Χατζήσογλου( 2002GR )] Καρδούλα μου, άνοιξες πανιά κι από παντού φυσάει άραγε πού σε πάει της σκέψης σου η πυρκαγιά, στης ποίησης την άκρη εργάζονται μονάχοι οι ποιηταί στην ερημιά. Γεννάς σ΄ένα λευκό χαρτί κι ο ουρανός ανοίγει μα θα ‘ναι πάντα λίγη η γνώση σου η πιο πολλή, στο άπειρο κουκκίδα στον άνεμο ρανίδα τι να σου κάνει μια ζωή.    [από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)] – γράφει ο Ντίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Στερεότυπα με αρχαία πρότυπα

  Στερεότυπα με αρχαία πρότυπα γάμος παιδιά και όλα τα νοικοκυριά παιδιά εξαγριωμένα χωρίς φτερά πετούν σε κλαδιά χωρίς ανεμελιά. Βαριά η αλυσίδα της βέρας φορεσιά στενεύει με τα χρόνια αληθινά είτε ψεύτικα πηγαίνεις καμαρωτά είτε με αγάπη δυνατά ίδια θα πάρεις όλα τα δεινά. Θεσμός που αλλάζει όλα τα παλιά βγαίνει λέμε μέσα από κάθε σύμφορα όμως όλα δεν είναι τα χαρτιά αγάπη πόνος καταχνιά καρφώνει την καρδιά. Ηρεμία χρόνου, απωθημένα δρόμου Κινείς διστακτικά βαρίδια θλιβερά Σύζευξη κιωμενη καταπατημενη Αλέξανδρος ο μέγας Οδηγητής γενναίος Δύσκολα κομμένα. με την πρώτη ματιά Ξαφνικός ο θάνατος του Μαγιού αθάνατος. – γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Η συμπόνοια ενάντια στην απονιά

Γεννήθηκα από μια υπέροχη μάνα, λίγο αλήτισσα και αλανιάρα, αλλά υπέροχη. Μαζί με τα αδέλφια μου, που δεν ήμαστε από τον ίδιο πατέρα, δεν την αφήναμε σε ησυχία. Την κυνηγούσαμε συνέχεια από πίσω και σαν την βλέπαμε ξαπλωμένη, τσουπ εμείς, μη χάσουμε ευκαιρία. Μας φρόντιζε, μας τάιζε κάθε που πεινούσαμε, και πεινούσαμε διαρκώς τα σκασμένα, μας άφηνε να την βυζαίνουμε με τις ώρες, χωρίς να διαμαρτύρεται. Εμείς στο βυζί κι εκείνη να μας καθαρίζει, να μας φροντίζει και να μας γεμίζει φιλιά και χάδια. Είχε αρχίσει, όσο περνούσε ο καιρός, να μας εκπαιδεύει, όταν μια μέρα, εκεί που ήμαστε...

Διαβάστε περισσότερα

Βυθισμένος

Ήρθα, θυμάσαι; Σε πλησίασα, με πρόσεξες; Καθόσουν σε μια πολυθρόνα Σε παρατήρησα καλύτερα, Πόσο πολύ είχες αλλάξει. Είπα ένα γεια και σίγησα Το βλέμμα σου ήταν στο κενό, Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο. Δεν μιλούσες, μόνο χαμογελούσες. Άραγε ένιωθες την παρουσία μου; Θυμόσουν το όνομά μου; Ο κόσμος σου, ήταν καλύτερος από το δικό μου; Φοβόσουν; Λυπόσουν; Πονούσες; Έμοιαζες τόσο γαλήνιος εκεί, Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο. Ήθελα τόσα να σου πω, Μα σώπαινα. Δειλία ίσως […] _ γράφει Μαίρη...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Θα τον βάδιζα ξανά εκείνον τον δρόμο με τα αγκάθια για να ήμουν ένα τόσο δα λεπτό φυλακισμένη στην αγκαλιά σου μα τώρα πια δεν οδηγεί πουθενά. Μονάχα κάτι λέξεις ανείπωτες μένουν χαραγμένες στο χιόνι σε μια γωνιά στα Εξάρχεια. Δεν υπήρξες ποτέ, σε κάποιο όνειρο παιδικό που είχε τα σύννεφα για προσκεφάλι και για νανούρισμα τη φωνή του ανέμου, σε κάποιο γράμμα χωρίς παραλήπτη στα κατάστιχα ενός τετραδίου εφηβικού. Θα έρθω να σε βρω λίγο πριν το τέλος, όταν θα έχουμε πια γείρει δυο ψυχές γκρίζες και σκουριασμένες στου χρόνου το στερνό γρανάζι. Ο ύστερος εκείνος χτύπος θα...

Διαβάστε περισσότερα

Μάταιη γραφή

Όλα ξεκίνησαν από μια παλιά γραφομηχανή. Ποτέ πριν δεν ήταν σε θέση να γράψει, έως τη στιγμή που, εντελώς συμπτωματικά, αυτή η γραφομηχανή έπεσε στα χέρια του. Είχε προσπαθήσει επανειλημμένως, με όλα του τα χειρόγραφα να καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων. Αλλά με εκείνη τη γραφομηχανή θα έλεγε κανείς ότι συνέβαινε κάτι μαγικό. Μαζί διηγούνταν ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας, νουβέλες και μυθιστορήματα. Κι όλες αυτές οι ιστορίες τον έφερναν σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Η γραφομηχανή έδινε ζωή στις λέξεις που κυλούσαν αβίαστα πάνω στο χαρτί και μετέτρεπε μια μονότονη γραμμή σε πνευματώδη στίχο, τα θαμπά κλισέ σε...

Διαβάστε περισσότερα

Ατελείωτες ώρες σπατάλης

Στις ατελείωτες ώρες που σπαταλώ κάθε μέρα, οι ώρες, οι μέρες και οι μήνες που περνούν, μοιάζουν πλέον όχι σταγόνα στον ωκεανό της ζωής μου, αλλά ένας χείμαρρος που με παρασέρνει με φόρα τρομακτική στης ζωής τα πάθη, τις ευθύνες και τα λάθη (;) Κάποιος μου είπε πως είμαι δυνατή, αλλά φοβάμαι την ίδια μου την δύναμη, ότι θέλω να πετυχαίνω, αλλά αγχώνομαι φοβάμαι το μέλλον.  Λες και μας είπες κάτι καινούριο… Όταν στα λέει κάποιος τρίτος τουλάχιστον νιώθεις τότε την ανάγκη να αναζητήσεις το εγώ σου, τις ευθύνες και τα λάθη σου. Με τον φόβο του μέλλοντος καθώς...

Διαβάστε περισσότερα

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά είχε περίσσια χάρη… είχε τη λάμψη απ’ την καρδιά τη χάρη απ’ το φεγγάρι… Στα πεζουλάκια της αυλής τριγύρω μαζεμένοι… Μοσχοβολιά τ’ αγιόκλημα κι οι δρόμοι αποκομμένοι… Σύναξη κάθε δειλινό του θεριστή τις μέρες… η ομορφιά κι η ανεμελιά εκάμανε βεγγέρες… Κι εκεί στην άκρη της αυλής δυο νέοι ερωτευμένοι… σκαλίζανε τον έρωτα στο πιο ψηλό μπεντένι… Σε μια καρδούλα όμορφη γράψανε τ’ αρχικά τους… να μείνουν στο διηνεκές φρουροί του έρωτά τους… ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Περάσαν, φύγαν οι καιροί,  διαβήκανε τα χρόνια… και στα μαλλάκια τους θαρρώ πέσαν εδά τα χιόνια… Μ’ ένα μπαστούνι και οι...

Διαβάστε περισσότερα

Θέατρο Παραλόγου

Οι μαυροφόρες γυναίκες ήταν στη θέση τους, έτοιμες για την τελευταία πράξη. Ανάμεσά τους και η κυρά Αντιγόνη, η κορυφαία του χορού. Μοιρολογίστρα από τις λίγες, ξακουστή στα μανιάτικα περίχωρα για την τέχνη της να λυγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές. Εκείνο το βράδυ είχε κάνει πάλι το θαύμα της. Ο κόσμος κρεμόταν από τα χείλη της, έκλαιγε με λυγμούς και αναφιλητά, καθώς εκείνη, με το ευωδιαστό θυμίαμα να τη σιγοντάρει, ανιστορούσε, σχεδόν μαγικά, τις καλές στιγμές του μακαρίτη. Κι ενώ στο μακρύ ξενύχτι όλα έβαιναν κατά πως έπρεπε, σύμφωνα με τα έθιμα της Μάνης, κοντά στο ξημέρωμα κάποιος...

Διαβάστε περισσότερα

Οι στίχοι που σμίλεψες ποιητή μου

Οι στίχοι που σμίλεψες ποιητή μου, με την πένα σου τόσα βράδια, τόσα απομεσήμερα του Αυγούστου, αντηχούν με τη σιωπή τους, τα βροντόφωνα μηνύματά τους, εκεί στην άκρη του απείρου, στις γειτονιές κάθε ονείρου. […] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Κατακτώντας το όνειρο

Η Λυδία βρισκόταν στο σπίτι της και συνέχιζε να γράφει στον υπολογιστή της, το βιβλίο της που λεγόταν “Κατακτώντας το όνειρο”. Ήταν ένα βιβλίο με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, έχοντας και το στοιχείο της φανταστικής ιστορίας σε κάποια αποσπάσματα του. Μέσα από το βιβλίο της αυτό, η Λυδία αφηγούταν την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, που την έλεγαν Μελίνα. Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία ξεκινούσε όταν η Μελίνα αποφάσισε να αφήσει τις σπουδές της στην Νομική σχολή που είχε περάσει και να κυνηγήσει ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά της, το να γίνει ηθοποιός και να φύγει στο εξωτερικό για να το πραγματοποιήσει....

Διαβάστε περισσότερα

Αθανασίας Ωδή

Αρχέγονη του κόσμου ύλη, σ’ αναζητώ την ύστατη αυτή ώρα Βωμό ν’ ανάψω εξιλασμού για την ψυχή μου. Γεννήθηκα θνητός, το ξέρω, μα κάθε μου ταφή μια χαρμολύπη, ‘δω, στων Δελφών το ιερό, ευλογείται η αθάνατη μου φύση. Ειρηνικά τα έργα της ζωής μου, όπλο μου μοναχό η υπομονή μου, Στερέψαν θάλασσες, αλώθηκαν στεριές, τίποτε ζωντανό για μένα τώρα. Με δίδαξες να ζω με δίχως σώμα, η ηθική ουράνιου παραδείσου στις φλέβες του μυαλού μου ρέει, θαμμένος άυλος θησαυρός, θαύμα παιδείας. […] _ γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας...

Διαβάστε περισσότερα

Αόρατο

Ήταν μια από αυτές τις σύντομες στιγμές που μπορεί να συμβούν μεταξύ ξένων. Ιδρωμένη ακόμη από τη γιόγκα, είχε σταματήσει για έναν καφέ στο δρόμο για το αυτοκίνητο. Χαζεύοντας βαριεστημένα τους υπόλοιπους πελάτες, καθώς περίμενε να ακούσει το όνομά της, τον είδε να σηκώνει το βλέμμα από την εφημερίδα που διάβαζε. Τα μάτια τους συναντήθηκαν και κανείς τους δεν απέστρεψε το βλέμμα. Φαινόταν ευγενικός έως και φιλικός αλλά όχι αδιάκριτος, έμπειρος από τη ζωή αλλά όχι κουρασμένος. Αντάλλαξαν χαμόγελα. Το όνομά της ακούστηκε και με τον καφέ στο χέρι, έφυγε ρίχνοντάς του μια τελευταία ματιά πάνω από τον ώμο...

Διαβάστε περισσότερα

Μία σφαίρα μόνο…

Οι Γερμανοί είχαν φύγει… Οι πανηγυρισμοί είχαν τελειώσει… Έμενε μόνο ο χειμώνας κι εκείνος ο χειμώνας του ’44 ήταν πονηρός… Με τα εγγλεζάκια παρόντα και με τους αντιστασιακούς οπλισμένους με κάθε είδους οπλισμό το πρώτο αίμα ήταν αρκετό για να ξεκινήσει το κακό… Κάθε γωνιά της Αθήνας έγινε κι αμπρί, κάθε παράθυρο εστία πολέμου… Οι Εγγλέζοι ανέβαιναν τα κρύα πρωινά εκείνου του Δεκέμβρη από τη Συγγρού, αργά, νωχελικά με τα τανκς τους, τα Σέρμαν να περιφέρουν την υπεροχή τους… Στη Νέα Σμύρνη γίναν οι πρώτες αρματικές μάχες… Και τα Σέρμαν καίγονταν εύκολα…  Σαν γκαζιέρες… Λένε πως στη Νέα Σμύρνη...

Διαβάστε περισσότερα

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε, στην τελευταία τάξη του δημοτικού, που είχαμε αγοράσει μια μαριονέτα και φτιάχναμε φανταστικούς διαλόγους, κουνώντας παράλληλα τον σπάγκο, και εκείνη κινούταν και μιλούσε σαν αληθινή! Μας γοήτευε το πόσο αληθινή φαινότανε μέσα στο ψέμα της και δώστου γέλια και χαχανητά εμείς. Ε, ποιος να μου το ‘λεγε τότε, βρε Ανθή, πως θα γινόμουν κάποτε και...

Διαβάστε περισσότερα

Ιδανική παρουσία

Ιδανική παρουσία κρυμμένη στο φεγγαρόφως Οι ουρανοί χλώμιασαν… Το ίδιο κι η όψη… Λίμνη τ’ όνομά σου στο σπαραγμό της καρδιάς μου. Δώρισαν οι μαγικοί σου καρποί ζωή στην ύπαρξή μου Τ’ άψυχο νησί σε καρτερεί ακόμη… Ίσως ακόμη νοσταλγεί τη χαραυγή… Σκυθρωποί δρόμοι μ’ οδηγούν κοντά σου Ίνδαλμα μακρινό του έρωτά σου! […] _ γράφει η Ναταλία...

Διαβάστε περισσότερα

Tρυφερή ημιτέλεια

 Χαμένος στην παράνοια του «αυτο-κυνηγητού» παγιδεύομαι σε τρυφερή ημιτέλεια, κανακεύοντας τους ώμους του εγωισμού μου. Σαν άλλος αυτόχειρας εκούσιας τυφλότητας αγναντεύω το σώμα λες και χάθηκε μέσα στο είναι. Μπερδεμένος σε διασταυρούμενες ροές συνειδητού και ασυνείδητου ύπνου λιμνάζω στην ψευδαίσθηση ατέρμονης εγωπάθειας. […] _ γράφει η Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Νύχτα ασύγγνωστη

Άλλη μια νύχτα μοιάζουν να ’ναι αληθινά τα πιο παράξενα σημάδια στο σκοτάδι, να καθρεφτίζονται σε κρύσταλλα νερά σαν φώτα οι πόθοι της ψυχής κι αυτό το βράδυ. Δεν είναι ρούχο το σκοτάδι δανεικό να το φορούν οι σκέψεις έτσι απλά στους ώμους· είναι σεντόνι στης σιωπής τον πανικό που αργοσκεπάζει των ερώτων μας τους δρόμους. […] _ γράφει ο Σάββας...

Διαβάστε περισσότερα

Άθυρμα-Παιχνίδι

Άθυρμα στη βούληση των θεών ήμουν εγώ. Σε μια παρτίδα Γκο μαύρος, άσπρος παίκτης. Μια ακόμα πέτρα που θα αφαιρεθεί από το γκόμπαν. Μια ακόμα που έμεινε εκτεθειμένη _ατάρι. Παιχνίδι στρατηγικής η ζωή μας. Μόνη διαφορά ότι αυτή συνεχίζεται και μετά το pass. Σπατάλησα πολύτιμο χρόνο από τη νεότητα μου όχι γιατί δεν ήμουν καλός παίκτης. […] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Οι μέρες που φεύγω

Καθισμένη σε μια θέση λεωφορείου με ακουστικά σφηνωμένα στα αυτιά για να μην ακούω τίποτα πέρα από τις σκέψεις που με κατακλύζουν κάθε φορά που κάθομαι σε αυτήν την άβολη θέση. Οι μέρες που φεύγω από όλους αυτούς κι αυτά με φωτίζουν. Μου δίνουν δύναμη. Με κάνουν καλύτερο ανθρωπο. Όπως τα κρεμασμένα χριστουγεννιάτικα φωτάκια πάνω στο άδειο δέντρο. Του δίνουν χρώμα. Σχήμα. Το καθιστούν αξιοπρόσεκτο και λαμπερό. Μακριά απο όλους αυτούς κι ολα αυτά. […] _ γράφει η Γεωργία...

Διαβάστε περισσότερα

Λέξεις

Ω, λέξεις μου, σας άφησα σκιαγμένες καιρό. Οι χυδαίοι έφραζαν τοyς στοχασμούς μου με φθηνοποσίες. Παιχνίδια και αλλόφρονες παραστάσεις σκάρωναν στο διάβα μου (φτιασιδώματα τοy τίποτα). Και χάντρες πετούσαν σε φιέστες και σιελοενυδρεία για να περνά ο χρόνος. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Συγγνώμη…

Ξύπνησε από έναν βαθύ λήθαργο. Προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πού βρισκόταν. Κοίταζε γύρω του. Όλα θολά. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν βρισκόταν στο κρεβάτι του, στο δωμάτιό του, στο σπίτι του. Έκλεισε τα μάτια. Πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε ν’ αφουγκραστεί κάποιον θόρυβο, κάποιον ήχο, κάποιον γνώριμο ήχο. Τίποτα. Νεκρική σιγή. Πήρε ξανά βαθιά ανάσα και άνοιξε τα μάτια. Πάλι όλα θολά. “Πρέπει να ηρεμήσεις, χωρίς να πανικοβάλεσαι. Όνειρο ήταν. Δεν ήταν η πραγματικότητα. Παιχνίδισμα του μυαλού. Ηρέμησε, λοιπόν, και θα δεις πως όλα θα είναι καλά…” Ναι, ναι, τώρα θυμάται. Βρισκόταν, λέει, με την Ελένη, την δική του...

Διαβάστε περισσότερα

Ντόροθυ

Το μεγάλο δάχτυλο ενός ποδιού. Αυτό αντίκρισε μόλις ξύπνησε και σήκωσε το κεφάλι της μέσα από τα σεντόνια. Το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του εραστή της, του μάγου του ΟΖ. Η Ντόροθυ σηκώθηκε από το κρεβάτι φορώντας μονάχα ένα διχτυωτό καλσόν. Έστριψε ένα τσιγάρο και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ήθελε μετά το σεξ, να παρατηρεί την κίνηση στην πόλη του ΟΖ. […] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Φοβάμαι

Με τη μνήμη κοντή κι ασπού­δα­στη την αλή­θεια, ασύ­νε­τοι οι και­ροί και βία η ιστορία. Εντέλ­λο­νται το μέλ­λον αυτό­κλη­τοι αρχη­γοί κι επί­δο­ξοι προ­φή­τες ομνύ­ουν στην κατα­στροφή μ’ επι­δρο­μές στο όνει­δος και τη συνε­νοχή δύο γενεών που φύγαν και μιας που απορεί. Και φοβάμαι. Φοβάμαι το άγγελμα το ευοί­ωνο το μήνυμα τ’ από­κρυφο σ’ ερμή­νευμα προσωπικό. Συνεί­δηση με επι­νό­ηση και σκέψη σε μετα­φορά, η σωτη­ρία υπό­δειξη και η απο­δοχή ανάγκη. […] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Nόστος

Δεν είχα κοιμηθεί καλά γιατί το πλοίο κουνούσε αρκετά όλο το βράδυ κι έτσι ένας ενοχλητικός πονοκέφαλος, σαν μέγγενη στο πίσω μέρος του κρανίου, με ταλαιπωρούσε όταν βγήκα με το αυτοκίνητο στην αποβάθρα του λιμανιού. Ο ήλιος μόλις που ξεμύτιζε εκείνη την ώρα από τα γκρίζα και άνισα βουνά του νησιού, βάφοντας απαλά τις άγριες κορυφές τους με ρόδινες λοξές πινελιές. Πάτησα το γκάζι, πέρασα την περίφραξη από την πύλη και τράβηξα ολοταχώς κατά τον περιφερειακό δρόμο· από τη φούρια μου δεν έκανα ούτε στάση για να πάρω καφέ. Τι με είχε πιάσει και βιαζόμουν; Ακόμα χαράματα ήταν και...

Διαβάστε περισσότερα

Μάνα, η γήινη Παναγιά!

(Διπλό  σονέτο)             Παιδί  μου, άπτερο  πουλί,  πόσα  φιλιά  ν’ απλώσω      στο  άρμα  των  ονείρων  σου;  Στης  γης  το  μονοπάτι      πόσες  του  κόσμου  μας  πληγές  μ’ αγάπη  να  επουλώσω,      να  σε  φυλάξω  απ’ τα  δεινά  κι  απ’ το  κακό  το  μάτι;            Μανούλα  μου, το  γέλιο  σου  για  με  αξίζει  τόσο      όσο  το  βάθεμα  του  νου, της  θάλασσας  τα  πλάτη.      Στο  αγριοκαίρι  απανεμιά  και  κάθε  που  ματώσω      μια  ευχή  σου  χίλια  γιατρικά, ιώδιο,  όχι  αλάτι.            Παιδί  και  Μάνα, μια  αγκαλιά  ζεστή  στο  ξεροβόρι,      δεν  τους  λυγάν  τα  γόνατα  κι  ας  τους  χτυπά  το  κύμα,      ορθοί  διαβαίνουν  της  ζωής  το  δύσβατο  ανηφόρι....

Διαβάστε περισσότερα

Δελτίο αποστολής

Σας γράφω από το γραφείο μεταφορών και αναδόμησης με  τους ετοιμόρροπους καναπέδες και τα βαθιά τους βαθουλώματα να ταΐζουν χειμώνα κι άλλο χειμώνα. Ψάχνω στις λίστες απογραφής με τα κρεμασμένα γράμματα. Απροσπέλαστα χαμόγελα και παίζουν δήθεν σκάκι. […] _ γράφει η Καλλιόπη...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Άλλος μου εαυτός

Ο Άλλος μου εαυτός γύρισε τον κόσμο με φτερά περιστεριού. Τον παρέσυρε ο άνεμος σε χώρες μακρινές, ανεμοδαρμένες και θαλασσοπνιγμένες, βομβαρδισμένες και αιματοβαμμένες να σβήσει τις πίκρες και τις αμαρτίες εκείνων που αγαπούν κενές ιδέες και να δώσει ελπίδα στους ονειροπόλους. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Ρακένδυτο όραμα

Ρακένδυτο το όραμα αλώνει τούτο το βράδυ ένας έρωτας κάλπικος θωπεύει το φεγγάρι… Το λωλό εκπορνευτή που σαγήνεψε της θύμησης τα λόγια και λικνίζει αθέατες εικόνες μες το απύθμενο γιορτάσι της παρακμής του. Φιλιά ανέλπιδα οδοιπορούν στην αμμουδερή ακτή του στους αιμάτινους ορίζοντες χαιρετίζονται δυο γλάροι. Της μοίρας θύτες λιάνισαν την κρυφή μου προσδοκία απλανείς οι παρουσίες των συρρικνομένων σιωπών τις λέξεις ξόδεψε η απουσία σου απόντα… […] _ γράφει η Βίκυ...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτά τα δέντρα

Αυτά τα δέντρα μη τα λυπάσαι. Με τον ίσκιο τους, τους κοιμώμενους δροσίζουν. Ανάμεσα στις ρίζες τους μπλεγμένα τα σκελετωμένα και άκαμπτα κορμιά αφήνονται στη σήψη, στα σκουλήκια που χορταίνουν την πείνα τους με ό, τι από τον άνθρωπο απομένει. Αυτά τα δέντρα ριζώνουν στο χώμα που σκεπάζει τις άσαρκες πια ελπίδες. Αυτά τα δέντρα μην τα λυπάσαι. Το χάραμα μαζεύουν το φως που μάταια ψάχνει την ίριδα των πενθούντων. Στις ρίζες τους αναρριχώνται γυμνές φλέβες και στον κορμό τους κυλά το αίμα όσων δεν πρόκαμαν να επιστρέψουν ένα πρωινό του καλοκαιριού στο σπίτι και βρήκαν κρεβάτι κάτω από το...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest