Select Page

Συντάκτης: Μαίρη Κάντα

Χειμωνιάτικο πρωινό

Διαβάζω τις σκέψεις σου.  Έτσι όπως διακρίνω το ανεπαίσθητο μειδίαμα στα χείλη σου και το ελαφρύ τέντωμα των ρουθουνιών σου, είμαι σίγουρη πως ονειρεύεσαι μια μεγάλη κούπα αχνιστού ελληνικού καφέ.Σχεδόν τον μυρίζεις κιόλας! Με ελάχιστη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού, πλούσιο καϊμάκι και δυο σταγόνες ούζο να σου θυμίζουν τον τόπο σου. Να μην ξεχάσω τα κουλουράκια κανέλας! Σκεπάσου καλά με το πάπλωμα, μην μου κρυώσεις! Άνοιξα τα παράθυρα να μπει ο παγωμένος φρέσκος αέρας και να διώξει μακριά όλες τις μελαγχολικές φθινοπωρινές μας σκέψεις. Δεκέμβρης πια. Χειμώνιασε για τα καλά! Ψυχή δεν κυκλοφορεί έξω. Όλοι δυσκολεύονται να αποχωριστούν...

Διαβάστε περισσότερα

Ο γαϊδαράκος του Ριέσι

  Το πως έφτασα ως εδώ, να κάθομαι μακάριος δίπλα στη θέρμη της φωτιάς του τζακιού, ίσως να γράφτηκε όπως υποστηρίζουν οι Μαυριτανοί τη μέρα που γεννήθηκα. Maktub λένε.Ίσως να ‘ταν γραφτό να μην παραδώσω έγκαιρα το μήνυμα που έστελνε ο Δούκας του Παλέρμο στο λαό του Ριέσι για να σωθούν ζωές. Γιατί αν αυτοί λάβαιναν το γράμμα με τις προδοτικές προτροπές του δούκα και κινούσαν επανάσταση ενάντια στο Βασιλιά Φερδινάρδο, τη στιγμή μάλιστα που ο στρατός του τελευταίου είχε ήδη αποβιβαστεί στο νησί σίγουρα θα χάνονταν πολλές ζωές. Για αυτό που αναρωτιέμαι όμως είναι αν αυτό το χέρι...

Διαβάστε περισσότερα

Φλας

Βαριέμαι αφόρητα την γλυκανάλατη ποίηση Βρωμάει μετριότητα Στροφές απαλές,ανώδυνες Φλύαρες, που δεν μιλάνε Κάψε μου, με δυο λέξεις το σωθικό Και θα σου είμαι ευγνώμων. – γράφει η Φανή...

Διαβάστε περισσότερα

Στιγμή στο κέντρο του χάους

  [από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)] Ζωή γεμάτη αντιφάσεις νοήματα συγκεχυμένα μηδαμινά συμπεράσματα κι ο θάνατος στέρεος πιο συμπαγής από το χρόνο πιο αληθινός από την πραγματικότητα. Τραγούδησε τώρα θεέ του Σύμπαντος δημιουργέ για τούτες τις ώρες, μωρέ σε έπλασα εγώ, ακριβέ. Στιγμή στο κέντρο του χάους ρανίδα στην αστροβροχή της αιωνιότητας και η αλήθεια μια θολή σκιά πίσω από το χαμόγελο ενός μακρινού ήλιου.   – γράφει ο Ντίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Σ΄ένα βλέμμα

Τραχύς δρόμος ο καημός. Δριμύς χείμαρρος ο αναστεναγμός, βιάζεται να πνίξει τον επόμενο λυγμό, η απουσία σκοτάδι φέρνει πυκνό. Όταν αγαπημένη ανάσα παύσει να ηχεί, όταν ένα βλέμμα δεν είναι πια εκεί, όταν λείπει μια ζωή που άγγιξες, κι ακόμη αναρωτιέσαι κάθε βράδυ το γιατί, ένας πυρετός μια λάβα η σκέψη σου φλογίζει το κορμί. Κι αδύναμος λυγίζεις κλαις χωρίς αναπαμό, κι αφήνεσαι να παρασυρθείς, στου απείρου τον ωκεανό αποζητώντας να ακούσεις τη φωνή, που μ’ όμορφα χρώματα έντυνε όλη σου τη ζωή. Κι αν στο βάθος του σκοταδιού, τρεμοπαίξει ένα αχνό λευκό κερί, κι αν μες στου απείρου...

Διαβάστε περισσότερα

Το άδειο κορμί

Το άδειο κορμί, κείτονταν στο πάτωμα, με νεκρικές κραυγές να περιλούζουν την ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε, δεν αποζητούσε την ηδονή, τα θέλγητρά της, είχαν πεθάνει μαζί με τα δικά του. Κι όμως, δεν ομολογούσε σε κανένα, τη σιχασιά που ένοιωθε, τον αποτροπιασμό,για τα δικά της ήδη εγκλήματα,ψυχής, που διατελούσε συνέχεια και κατά συρροή. Ήθελε να ξεχάσει, να αποσπαστεί εκείνο το κομμάτι της, που λεγόταν κορμί, δεν το ήθελε, επεδίωκε στοχευμένα να το αφανίσει εντελώς, να το κατακρεουργήσουν οι άλλοι. Η κάποτε θωριά της λεβεντόκορμης νεανίδος, είχε αποτελέσει, βορά για άγρια, καταλυσμένα θηρία, σώματος, κυριαρχίας και εξαφάνισης συναισθημάτων. Δεν ήθελε να...

Διαβάστε περισσότερα

Ομολογία

Τούτη τη ζωή δεν μπορώ να την συγχωρέσω δεν είναι τα ανθρώπινα βάσανα ούτε τα σύννεφα τα αλμυρά μήτε του χάους η ευλογία να αγαπάω τα σκοτάδια τούτη τη ζωή δεν μπορώ να την συγχωρέσω διότι με έβαλε να σκάψω ως το τέρμα της ψυχής μου ως εκεί που δεν πάει πιο πέρα και με χέρια γυμνά και ματωμένα να αγκαλιάσω αυταπάτες βολικές τούτη τη ζωή ποτέ δεν θα τη συγχωρέσω μέχρι εκεί στα βάθη τα απύθμενα έπρεπε να φτάσω για μιαν ελπίδα ακέφαλη, παραπαίουσα, ασθενική σκάρτη, και όμως τόσο αναγκαία και ακόμη χειρότερα έπρεπε  να την φυλάξω ατόφια...

Διαβάστε περισσότερα

Η μικρή Αφροδίτη

Ο πρώτος μήνας της 6χρονης Αφροδίτης στο σχολείο και το μεσημέρι, σαν χτυπά το κουδούνι για το σχόλασμα, τρέχει στην αγκαλιά της μητέρας της κλαίγοντας. – Γιατί κλαις, παιδί μου; – Δεν ξαναφοράω στο σχολείο τα γυαλιά. Τα μισώ. – Τι έγινε; – Με φωνάζουν γυαλαμπούκα και με κοροϊδεύουν. – Αυτό είναι όλο; Σιγά τη στενοχώρια… – Ναι, δεν κοροϊδεύουν εσένα… Εμένα κοροϊδεύουν, απαρηγόρητη η μικρή Αφροδίτη. – Είναι ντροπή να κλαις στο δρόμο. Βλέπεις πώς σε κοιτάζουν όλοι; Τι θέλεις, να σε λένε και κλαψιάρα; Της σκουπίζει η μάνα τα μάτια, παίρνει την τσάντα της στο ένα χέρι...

Διαβάστε περισσότερα

Έχω κι εγώ ψυχή

‘Ζώα” μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας. Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει… Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του κι άλλος με μιας μας χάρισε, για δώρο των παιδιών του. Και δεν μιλάμε, φίλοι μου, μόνο για τα σκυλάκια σήμερα γιορτάζουν κάθε λογής ζωάκια. Αυτά που θέλουν σεβασμό, απ’ όλους μας εξ ίσου να ζουν μ’ αξιοπρέπεια  στο χώρο της αυλής σου. Γι αυτό θα πρέπει όλοι μας, καλά να το σκεφτούμε αυτά τα έρμα ζωντανά...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι του Καρά Ντερέ (Μέρος Β’)

Οι τρεις άντρες προχώρησαν διστακτικά στο εσωτερικό του γραφείου, μιας που γνώριζαν καλά τις απόψεις της νεαρής αστυνομικού για το θέμα του Καρά Ντερέ και των μυστηριωδών εξαφανίσεών του. Η Ελπίδα τους περίμενε όρθια πίσω από το ταλαιπωρημένο από τα χρόνια γραφείο από καρυδιά, με τα χέρια της διπλωμένα μπροστά στο στήθος της. Τους περιεργάστηκε έναν-έναν καθώς έπαιρναν θέση μπροστά της, με κατεβασμένα τα κεφάλια σαν άλλα σχολιαρόπαιδα του δημοτικού που πιάστηκαν να κάνουν αταξία και περίμεναν την επίπληξη από την δασκάλα τους. «Καλώς τα γενναία παλικάρια!», αναφώνησε με τη χροιά της φωνής της να χρωματίζεται με μπόλικη ειρωνεία...

Διαβάστε περισσότερα

Οτοστόπ

Με το χαρτί της άδειας μισοτσαλακωμένο στη τσέπη βγήκαμε απ το διοικητήριο. Φούρια και χαμόγελα. Μαζέψαμε τα πράγματα μας και βρεθήκαμε στη πύλη. Παρασκευή απομεσήμερο λίγο πιο έξω απ την Πάτρα. Ιούλιος μήνας να καίει σαν καφτερή πιπεριά. Φορτωμένοι με τους σάκους και ο ιδρώτας να τρέχει ποτάμι,  τεντώσαμε το χέρι με τον αντίχειρα προς τα πάνω, μπας και κάποιος αποφάσιζε να μας πάρει για μερικά χιλιόμετρα.  Ποδαρόδρομος- πορεία στην άκρη της εθνικής κι όλο γυρίζαμε το κεφάλι προς τα πίσω μπας και φανεί ένας πρόθυμος – όποιος, που να λυπόταν εμάς και τον ιδρώτα μας. «Παλιέ εγώ λέω...

Διαβάστε περισσότερα

Ένοχος

Ο Πέτρος κοίταξε έξω από το λερωμένο παράθυρο του οχήματος. Μόλις διάσχιζαν μία γέφυρα. Τα σύννεφα παιχνίδιζαν με τον λαμπερό ήλιο, ενώ το νερό του ποταμού άφριζε από τους εναγκαλισμούς που έκανε με τα βράχια. Ήταν μια πολλά υποσχόμενη ημέρα. Τόσες προοπτικές, πραγματικά. Τι κι αν λίγο πιο πριν, πολλαπλοί πυροβολισμοί είχαν ακουστεί στον αέρα. -Ξέρετε, μόλις ξεμπερδέψουμε λέω να ’ρθω εδώ για ψάρεμα, είπε ο Πέτρος κοιτώντας τα χέρια του με τις μαγνητικές χειροπέδες. Κανείς δεν του απάντησε μέσα από το περιπολικό. Τι να του λέγανε άλλωστε. Ήταν κατηγορούμενος για μία εν θερμώ δολοφονία. -Ξέρετε, είναι αστείο. Συνέχισε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ήφαιστος κι ο Προμηθέας

Από τότε που μπήκε η φωτιά στη ζωή μας, πολλά δεινά μας βρήκανε κι εξακολουθούν να μας βρίσκουν, όσο κι αν θέλουμε να κρυφτούμε. Κατά την ελληνική μυθολογία, ο θεός της φωτιάς ήταν ο Ήφαιστος κι ας κρατούσε γερά και απειλητικά στα χέρια του ο Δίας τον κεραυνό. Από τον Ήφαιστο έκλεψε ο Προμηθέας τη φωτιά για να τη δώσει στους ανθρώπους, γι αυτό κι ο Δίας τον τιμώρησε με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο… Στα πολύ παλιά τα χρόνια –χιλιετίες πριν– οι άνθρωποι σκότωναν τα ζώα και εκμεταλλεύονταν τα πάντα. Τα δέρματά τους για να ντύνονται και...

Διαβάστε περισσότερα

Quinta essentia- Πεμπτουσία των Αισθήσεων

Ο ήχος της σκουριασμένης μου σιωπής, εκκωφαντικός. Υγρασία διαπερνά τις σωληνώσεις της ψυχής. Απόψε, ούτε η βροχή χορεύει ξυπόλητη. Αμαυρώνει και αυτή, τη φήμη της απλότητας και της μοναξιάς της. Αεικίνητη, διάφανη και τόσο κοινωνική απόψε. Σιωπηλή η παρουσία μου, μάχεται το θόρυβο του κόσμου. Κρυφακούει η νύχτα, τους ψιθύρους των σβησμένων  αδρανών αστεριών. Συνεδριάζουν στα πέρατα του γαλαξία, για την αρχή του σύμπαντος, για τη δική μου αρχή ή συντριβή. Στους πυρήνες των κυττάρων, στον υποσελήνιο τόπο, εκεί η φθορά, εκεί η γένεση. Αέναη πηγή ζωής το σύμπαν. Αυτό το άρωμα του υγρού χώματος απόψε. Πεμπτουσία των αισθήσεων....

Διαβάστε περισσότερα

Ευχάριστη έκπληξη

Είναι γνωστόν – και αν είμαστε ειλικρινείς οφείλουμε να το παραδεχτούμε- ότι είμαστε ένας λαός μουρμούρης, γκρινιάρης και τζαναμπέτης. Τα κακώς κείμενα τα καυτηριάζουμε με περισσή ευκολία, λέμε και λέμε και λέμε, ενώ τον εαυτούλη μας τον αφήνουμε στο απυρόβλητο. Δεν φταίμε εμείς ποτέ και ως εκ τούτου δεν αλλάζουμε προς το καλύτερο. Τουτέστιν, ναι μεν το “κακώς” κείμενο τού δίνουμε και καταλαβαίνει, αλλά για το καλώς, σφυρίζουμε αδιάφορα. Εξηγούμαι: Έχω γράψει διηγήματα, έχω γράψει άρθρα. Και δεν αφήνω ευκαιρία να μην τα ψάλλω στην άσπρη μπλούζα. Και τι δεν της έχω καταμαρτυρήσει και πόσο δεν της έχω ψάλει...

Διαβάστε περισσότερα

Οι έρωτες ανθούν κλειδωμένοι

Οι έρωτες ανθούν σε κλειστά δωμάτια. Όλες οι γεύσεις ρίγανης βανίλιας δυόσμου των αυλών μας, οι πόζες μιας ζωής σε λευκούς κύβους τσιμεντένιες πυραμίδες και σκελετούς μαρμάρων, απλά αναλγητικά των μοναχικών. Εφιάλτης παιδιού με μεγάλο ίσκιο μπροστά σε ένα καύκαλο χελώνας -στο χρώμα του κέδρου- που καλεί από το πρώτο κλάμα το σώμα σου να σαπίσει στον ύπνο του. Τρέχεις να γλιτώσεις μόνος να λάμψεις να σε δουν πολλοί μην τύχει η ερωμένη και μείνει από χάδια. Φόβος η διαδρομή σου. Να σπείρεις κλωστές ριζών να καρποφορήσουν αναμνήσεις συγκινήσεων σε περίπτωση που το χωράφι σου ξεμείνει από βροχή. Οι...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Θεός μου είναι λυπημένος

Η μαμά μου έρχεται στον ύπνο μου και μου φωνάζει: «Αστίλ, Αστίλ ο Θεός μου είναι λυπημένος και η ευσεβής Μαρία με σκούρο νυφικό βαδίζει στη σκιά μου». «Ησύχασε μάνα» της λέω, «μέσα στο όνειρό μου ανασαίνεις» κι ύστερα σκούπισα τα μαύρα της λουστρίνια. – γράφει η  Καλλιόπη Δημητροπούλου...

Διαβάστε περισσότερα

Σπουδή στη λευτεριά

  (Στον Γιάννη – Βασίλη Γιαϊλαλί) Τί κι αν ορθώνουν κάγκελα… Η ελιά δεν παζαρεύει επουδενί τ’ άπλωμά της προς το Φως!   Έτσι αποθέτω -βέβαιος για το τώρα- το καρδιοχτύπι μου στην παρρησία της για Λευτεριά.   – γράφει ο Γεώργιος Κ....

Διαβάστε περισσότερα

Μα πού πήγαν όλα τα καλά αμάξια;

Ο Δημήτρης Γ. έγινε Υπαστυνόμος Β’. Από μικρός του άρεσε να παίζει κλέφτες κι αστυνόμους, με ιδιαίτερη συμπάθεια στους δεύτερους. Μικρός – μικρός ήταν πολύ άτακτος, είχαν να το λένε οι πιο στενοί συγγενείς για τις αταξίες που είχε σκαρώσει. Μεγαλώνοντας όμως έγινε τυπικός και υπάκουος, δεν ταλαιπώρησε άλλο τους γονείς του. Μέτριος μαθητής, αλλά προσπαθούσε, το πάλευε. Του άρεσε το ψάρεμα, το κυνήγι –αθλητικός τύπος. Συνετό παιδί χωρίς πολλά προβλήματα και στενοχώριες, μέχρι πρότινος. Τα ούτε 1.100 ευρώ του μισθού του δεν επαρκούσαν για να εξυπηρετήσει τα είκοσι τέσσερα χιλιάρικα δάνειο που φεσώθηκε, μεσούσις της κρίσης, για να...

Διαβάστε περισσότερα

Λευκές νύχτες

Αργά σε μια τόση μικρή νύχτα. Σίγουρα κάποιος τραγουδάει για το χάραμα καθισμένος στα σκαλιά της βιβλιοθήκης. Κάθε λεπτό αποτελείται από αφηγήσεις χαμένων ψευδαισθήσεων, από εκείνες που κράταγες με εμμονή για να επιβεβαιώνεις την ύπαρξη της σάρκας. Η νόηση της ψυχής σε μια τέτοια μικρή νύχτα, σίγουρα με κάποιον έχει ξαπλώσει και βλέπει τα αστέρια, κάνει έρωτα, και νιώθει με κάθε ανάσα πως πεθαίνει. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

2071 (Μέρος 1ο)

Ήταν ξαπλωμένος σε ένα φορείο νοσοκομείου όταν άνοιξε τα μάτια του ξαφνιασμένος. Κοίταξε γύρω του προσπαθώντας να καταλάβει πού βρίσκεται, αλλά μάταια. Όλα γύρω του ήταν θολά. Προσπάθησε να θυμηθεί, μα δεν είχε καμία ανάμνηση για το πού ήταν, ποιος ήταν και τι γύρευε εδώ. Φορούσε μαύρες αρβύλες και μια ολόσωμη κόκκινη στολή που πάνω της έγραφε Ι.Π.Κ. Προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι, όταν τον έπιασε ένα πονοκέφαλος, μία ζαλάδα. Νόμιζε ότι το κεφάλι του θα σπάσει όμως δεν ήθελε να κάτσει λεπτό περισσότερο σε αυτό το δωμάτιο. Σηκώθηκε όρθιος και προσπάθησε να περπατήσει προς την έξοδο, που...

Διαβάστε περισσότερα

Δικός σου

Κάθε που σε βρίσκω απομακρύνεσαι και κάθε που σου φεύγω τρέχεις σε ένα ανελέητο κυνηγητό που κανείς μας δεν κερδίζει. Εδώ με αφήνεις, μάλλον επίτηδες μα εγώ σκοπό δεν είμαι ικανός να βρω εδώ, και δεν μου χάρισες ποτέ σου την πιο ευτυχή ολοκλήρωση της ύπαρξης ή έστω μια καθαρή αυταπάτη για αγάπη σφιχτά να την κρατώ σε αυτό το πέρασμα της σιωπής σε αυτό το μονοπάτι δίχως ίχνη. Κοίτα με τώρα σε παρακαλώ δικός σου είμαι από πάντα δεμένοι σε μία πτώση εξ αρχής στα φτερά σου φτερά να βρίσκω. […] _ γράφει ο Σωκράτης...

Διαβάστε περισσότερα

Αιχμάλωτο βλέμμα

Αιχμάλωτο βλέμμα ίσως τα φύλλα να συγγενεύουν μεταξύ τους όπως το δικό σου αιχμάλωτο βλέμμα εν αναμονή της εξοικείωσης των  κοινωνικών αλλαγών. Αυτόνομο και διεκδικητικό, εκτόνωσε όλο το μυστήριο. Δεν έδωσε τη συνταγή για το παραμύθι. Δε δικαίωσε το σενάριο. Αρκεί όμως ένα βλέμμα να κόψει τους στίχους και τις γραμματοσειρές όλων των ανεπίδοτων επιστολών; Διακριτικά πάντως… ναι. – γράφει η Αλεξάνδρα Θ....

Διαβάστε περισσότερα

Δεν ρωτήθηκε

Ερωτήθηκε αν θα ζούσε σε άλλη χώρα. Σε άλλη ήπειρο. Οι αποστάσεις δεν είναι αντάξιες λόγου. Ολιγαρκή όνειρα μη νομίσεις πως είναι μακρινά. Οι χαρτογράφοι της ζωής μας, μετρούν με το μοιρογνωμόνιο και μας τοποθετούν στο χάρτη. Μοιάζει εύκολο να ανοίξεις το χαρτί με τις πινέζες. Μη νομίσεις το τρύπημα το συνηθίσαμε. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια, λόγια, λόγια..

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα ‘ν’ και τα μαλλιά μας λόγια που βγαίνουν απ’ το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ’ τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν “έπαινος” σ’ ό,τι ‘χουμε προσφέρει με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας “χέρι” Λόγια που ‘ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει που ‘ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει… Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες και μας βοηθούν σ’ αντίξοες συνθήκες πικραμένες. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Μην κρίνεις…

Άνθρωποι: τα πιο περίεργα και παράξενα όντα. Κρίνουμε άλλους ανθρώπους, μη σκεπτόμενοι, τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας από αυτούς μέσα του, και αντίστοιχα το πως αισθάνεται. Όπως στον πόνο για παράδειγμα, δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίδραση, έτσι και σε μια άλλη κατάσταση που θα μας συμβεί, ο καθένας θα την αντιμετωπίσει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια και ανάγκες. Όταν δε μπορούμε να βρεθούμε κοντά στον άνθρωπό μας, μια δύσκολη στιγμή, γιατί έτσι το επιβάλλουν οι συνθήκες, αυτό δε σημαίνει ότι δε συμπάσχουμε μαζί του. Ενδυνάμωση για τον ίδιο, μπορεί να είναι και μια τηλεφωνική συνομιλία, η...

Διαβάστε περισσότερα

Εκείνο το καλοκαίρι, καταχείμωνα..

Κατακαλόκαιρο. Το θερμόμετρο, σε κάποιες περιοχές της χώρας, έχει φτάσει τους 40 βαθμούς. Οι περισσότεροι από τα αστικά κέντρα και τις μεγαλουπόλεις έχουν καταφύγει στις ακρογιαλιές, κοντινές ή μακρινές. Όλοι ψάχνουν μια στάλα δροσιάς. Και πού αλλού θα την βρουν; Στη θάλασσα, βεβαίως-βεβαίως. Έτσι κι ο Κωνσταντίνος. Μόνο που εκείνος σηκώνεται νωρίς και στις 8, με τη βία 9, βρίσκεται στην παραλία. Μια τεράστια παραλία που εκείνη την ώρα είναι ολόδική του. Πόσο τον ηρεμούν αυτές οι ώρες, πριν αρχίσουν να καταφθάνουν οι υπόλοιποι. Και όλοι τους φορτωμένοι. Τσάντες, τσαντάκια, καρέκλες και καρεκλάκια, ομπρέλες και στρώματα και όλες οι...

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Πνίγονται οι ψυχές στη λίμνη Αχερουσία δάκρυα παγωμένα τις σκεπάζουν μαύρο πανί στην κουπαστή τα καλοκαίρια να τις χαϊδέψουν πού είναι τα χέρια κουμάντο κάνει μόνο ο βαρκάρης δεν του ξεφεύγουν λεπτομέρειες κατάματα να τις κοιτάξουν πού είναι τα μάτια δεύτερη ζωή δεν έχει, ταξιδεύουν για τα υποχθόνια παλάτια η βάρκα δε σκουριάζει, είναι γλυκό της λίμνης το νερό άδεια δωμάτια δεν τα δροσίζει αέρας, τέλειωσε κι αυτός στα έγκατα της εγκατάλειψης κρυμμένοι οι στεναγμοί ανταριασμένοι κι οι καημοί απλώνεται το σκοτάδι στο φως το φιλί ξεχασμένο, σε μια άκρη ξεφτισμένο τα χείλη κίτρινα κανείς δεν τα φιλάει τον...

Διαβάστε περισσότερα

Τ΄ακροθαλάσσι και ο νιός

Στ’ ακροθαλάσσι μια βραδιά σεργιάνιζα μονάχη ολόγυρά μου θάλασσα κι αγριεμένοι βράχοι. Το φεγγαράκι έστεκε στη μέση τ’ ουρανού μου κι έπαιζε θέατρο σκιών  στο πάλκο του μυαλού μου… Ξάφνου η αυλαία άνοιξε και στάθηκεν ομπρός μου ντελικανής- ψηλός κι απλός – ο πιο όμορφος του κόσμου. Στα χέρια εκράτη χαλινό κι έσερνε δύο άτια απού εξεσπιθίζανε κι από τα δυο τους μάτια. Θωρώ καλά ή βρίσκομαι στ’ ονείρου μου τα πλάτη; Τι τάχα να εσήμαινε το κάθε ένα άτι; ”Πέζεψε κόρη μου ακριβή κόρη μαλαματένια και με το άτι μου αυτό σου παίρνω κάθε έννοια!” είπεν ο νιός...

Διαβάστε περισσότερα

Σποράδες Νύμφες

Διπλό σονέτο Σκόπελος καταπράσινη, Πεπάρηθέ μου, τ’ αρχαία κάλλη σου, μα και τα τωρινά σου, στολίδια μες στο πέλαγος, παράδεισέ μου, φως σ’ όλον τον ορίζοντα η ομορφιά σου. Αλόννησος μαγευτική, τι πλούτος Θέ μου, χρυσή σπηλιά η ψυχή, Ίκος: το όνομά σου, δίπολη πύλη τ ’ ουρανού, συ, χάρισέ μου μαργαριτάρι φυλακτό τη θάλασσά σου. Σποράδες κοσμοξάκουστες απ’ άκρη σ’ άκρη, φιλοξενείτε όλης της γης λαούς και χώρες, κάθε χαράς γιορτή και κάθε λύπης δάκρυ. […] – γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας (Α’ Βραβείο ΣΤ΄ Διαγωνισμού Δήμου Σκοπέλου “Καισάριος Δαπόντες” 2017)...

Διαβάστε περισσότερα

Στης ποίησης την άκρη

 ΠΡΟΟΙΜΙΟ Εγώ δεν είμαι ποιητής τον κόσμο να κερδίσω [Ο ΠΟΙΗΤΗΣ Ηλίας Ασβεστόπουλος – Γιάννης Χατζήσογλου( 2002GR )] Καρδούλα μου, άνοιξες πανιά κι από παντού φυσάει άραγε πού σε πάει της σκέψης σου η πυρκαγιά, στης ποίησης την άκρη εργάζονται μονάχοι οι ποιηταί στην ερημιά. Γεννάς σ΄ένα λευκό χαρτί κι ο ουρανός ανοίγει μα θα ‘ναι πάντα λίγη η γνώση σου η πιο πολλή, στο άπειρο κουκκίδα στον άνεμο ρανίδα τι να σου κάνει μια ζωή.    [από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)] – γράφει ο Ντίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Στερεότυπα με αρχαία πρότυπα

  Στερεότυπα με αρχαία πρότυπα γάμος παιδιά και όλα τα νοικοκυριά παιδιά εξαγριωμένα χωρίς φτερά πετούν σε κλαδιά χωρίς ανεμελιά. Βαριά η αλυσίδα της βέρας φορεσιά στενεύει με τα χρόνια αληθινά είτε ψεύτικα πηγαίνεις καμαρωτά είτε με αγάπη δυνατά ίδια θα πάρεις όλα τα δεινά. Θεσμός που αλλάζει όλα τα παλιά βγαίνει λέμε μέσα από κάθε σύμφορα όμως όλα δεν είναι τα χαρτιά αγάπη πόνος καταχνιά καρφώνει την καρδιά. Ηρεμία χρόνου, απωθημένα δρόμου Κινείς διστακτικά βαρίδια θλιβερά Σύζευξη κιωμενη καταπατημενη Αλέξανδρος ο μέγας Οδηγητής γενναίος Δύσκολα κομμένα. με την πρώτη ματιά Ξαφνικός ο θάνατος του Μαγιού αθάνατος. – γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Η συμπόνοια ενάντια στην απονιά

Γεννήθηκα από μια υπέροχη μάνα, λίγο αλήτισσα και αλανιάρα, αλλά υπέροχη. Μαζί με τα αδέλφια μου, που δεν ήμαστε από τον ίδιο πατέρα, δεν την αφήναμε σε ησυχία. Την κυνηγούσαμε συνέχεια από πίσω και σαν την βλέπαμε ξαπλωμένη, τσουπ εμείς, μη χάσουμε ευκαιρία. Μας φρόντιζε, μας τάιζε κάθε που πεινούσαμε, και πεινούσαμε διαρκώς τα σκασμένα, μας άφηνε να την βυζαίνουμε με τις ώρες, χωρίς να διαμαρτύρεται. Εμείς στο βυζί κι εκείνη να μας καθαρίζει, να μας φροντίζει και να μας γεμίζει φιλιά και χάδια. Είχε αρχίσει, όσο περνούσε ο καιρός, να μας εκπαιδεύει, όταν μια μέρα, εκεί που ήμαστε...

Διαβάστε περισσότερα

Βυθισμένος

Ήρθα, θυμάσαι; Σε πλησίασα, με πρόσεξες; Καθόσουν σε μια πολυθρόνα Σε παρατήρησα καλύτερα, Πόσο πολύ είχες αλλάξει. Είπα ένα γεια και σίγησα Το βλέμμα σου ήταν στο κενό, Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο. Δεν μιλούσες, μόνο χαμογελούσες. Άραγε ένιωθες την παρουσία μου; Θυμόσουν το όνομά μου; Ο κόσμος σου, ήταν καλύτερος από το δικό μου; Φοβόσουν; Λυπόσουν; Πονούσες; Έμοιαζες τόσο γαλήνιος εκεί, Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο. Ήθελα τόσα να σου πω, Μα σώπαινα. Δειλία ίσως […] _ γράφει Μαίρη...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Θα τον βάδιζα ξανά εκείνον τον δρόμο με τα αγκάθια για να ήμουν ένα τόσο δα λεπτό φυλακισμένη στην αγκαλιά σου μα τώρα πια δεν οδηγεί πουθενά. Μονάχα κάτι λέξεις ανείπωτες μένουν χαραγμένες στο χιόνι σε μια γωνιά στα Εξάρχεια. Δεν υπήρξες ποτέ, σε κάποιο όνειρο παιδικό που είχε τα σύννεφα για προσκεφάλι και για νανούρισμα τη φωνή του ανέμου, σε κάποιο γράμμα χωρίς παραλήπτη στα κατάστιχα ενός τετραδίου εφηβικού. Θα έρθω να σε βρω λίγο πριν το τέλος, όταν θα έχουμε πια γείρει δυο ψυχές γκρίζες και σκουριασμένες στου χρόνου το στερνό γρανάζι. Ο ύστερος εκείνος χτύπος θα...

Διαβάστε περισσότερα

Μάταιη γραφή

Όλα ξεκίνησαν από μια παλιά γραφομηχανή. Ποτέ πριν δεν ήταν σε θέση να γράψει, έως τη στιγμή που, εντελώς συμπτωματικά, αυτή η γραφομηχανή έπεσε στα χέρια του. Είχε προσπαθήσει επανειλημμένως, με όλα του τα χειρόγραφα να καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων. Αλλά με εκείνη τη γραφομηχανή θα έλεγε κανείς ότι συνέβαινε κάτι μαγικό. Μαζί διηγούνταν ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας, νουβέλες και μυθιστορήματα. Κι όλες αυτές οι ιστορίες τον έφερναν σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Η γραφομηχανή έδινε ζωή στις λέξεις που κυλούσαν αβίαστα πάνω στο χαρτί και μετέτρεπε μια μονότονη γραμμή σε πνευματώδη στίχο, τα θαμπά κλισέ σε...

Διαβάστε περισσότερα

Ατελείωτες ώρες σπατάλης

Στις ατελείωτες ώρες που σπαταλώ κάθε μέρα, οι ώρες, οι μέρες και οι μήνες που περνούν, μοιάζουν πλέον όχι σταγόνα στον ωκεανό της ζωής μου, αλλά ένας χείμαρρος που με παρασέρνει με φόρα τρομακτική στης ζωής τα πάθη, τις ευθύνες και τα λάθη (;) Κάποιος μου είπε πως είμαι δυνατή, αλλά φοβάμαι την ίδια μου την δύναμη, ότι θέλω να πετυχαίνω, αλλά αγχώνομαι φοβάμαι το μέλλον.  Λες και μας είπες κάτι καινούριο… Όταν στα λέει κάποιος τρίτος τουλάχιστον νιώθεις τότε την ανάγκη να αναζητήσεις το εγώ σου, τις ευθύνες και τα λάθη σου. Με τον φόβο του μέλλοντος καθώς...

Διαβάστε περισσότερα

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά είχε περίσσια χάρη… είχε τη λάμψη απ’ την καρδιά τη χάρη απ’ το φεγγάρι… Στα πεζουλάκια της αυλής τριγύρω μαζεμένοι… Μοσχοβολιά τ’ αγιόκλημα κι οι δρόμοι αποκομμένοι… Σύναξη κάθε δειλινό του θεριστή τις μέρες… η ομορφιά κι η ανεμελιά εκάμανε βεγγέρες… Κι εκεί στην άκρη της αυλής δυο νέοι ερωτευμένοι… σκαλίζανε τον έρωτα στο πιο ψηλό μπεντένι… Σε μια καρδούλα όμορφη γράψανε τ’ αρχικά τους… να μείνουν στο διηνεκές φρουροί του έρωτά τους… ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Περάσαν, φύγαν οι καιροί,  διαβήκανε τα χρόνια… και στα μαλλάκια τους θαρρώ πέσαν εδά τα χιόνια… Μ’ ένα μπαστούνι και οι...

Διαβάστε περισσότερα

Θέατρο Παραλόγου

Οι μαυροφόρες γυναίκες ήταν στη θέση τους, έτοιμες για την τελευταία πράξη. Ανάμεσά τους και η κυρά Αντιγόνη, η κορυφαία του χορού. Μοιρολογίστρα από τις λίγες, ξακουστή στα μανιάτικα περίχωρα για την τέχνη της να λυγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές. Εκείνο το βράδυ είχε κάνει πάλι το θαύμα της. Ο κόσμος κρεμόταν από τα χείλη της, έκλαιγε με λυγμούς και αναφιλητά, καθώς εκείνη, με το ευωδιαστό θυμίαμα να τη σιγοντάρει, ανιστορούσε, σχεδόν μαγικά, τις καλές στιγμές του μακαρίτη. Κι ενώ στο μακρύ ξενύχτι όλα έβαιναν κατά πως έπρεπε, σύμφωνα με τα έθιμα της Μάνης, κοντά στο ξημέρωμα κάποιος...

Διαβάστε περισσότερα

Οι στίχοι που σμίλεψες ποιητή μου

Οι στίχοι που σμίλεψες ποιητή μου, με την πένα σου τόσα βράδια, τόσα απομεσήμερα του Αυγούστου, αντηχούν με τη σιωπή τους, τα βροντόφωνα μηνύματά τους, εκεί στην άκρη του απείρου, στις γειτονιές κάθε ονείρου. […] _ γράφει η Φωτεινή...

Διαβάστε περισσότερα

Κατακτώντας το όνειρο

Η Λυδία βρισκόταν στο σπίτι της και συνέχιζε να γράφει στον υπολογιστή της, το βιβλίο της που λεγόταν “Κατακτώντας το όνειρο”. Ήταν ένα βιβλίο με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, έχοντας και το στοιχείο της φανταστικής ιστορίας σε κάποια αποσπάσματα του. Μέσα από το βιβλίο της αυτό, η Λυδία αφηγούταν την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, που την έλεγαν Μελίνα. Πιο συγκεκριμένα, η ιστορία ξεκινούσε όταν η Μελίνα αποφάσισε να αφήσει τις σπουδές της στην Νομική σχολή που είχε περάσει και να κυνηγήσει ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά της, το να γίνει ηθοποιός και να φύγει στο εξωτερικό για να το πραγματοποιήσει....

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest