Select Page

Συντάκτης: Μαίρη Κάντα

Λέξεις

Ω, λέξεις μου, σας άφησα σκιαγμένες καιρό. Οι χυδαίοι έφραζαν τοyς στοχασμούς μου με φθηνοποσίες. Παιχνίδια και αλλόφρονες παραστάσεις σκάρωναν στο διάβα μου (φτιασιδώματα τοy τίποτα). Και χάντρες πετούσαν σε φιέστες και σιελοενυδρεία για να περνά ο χρόνος. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Συγγνώμη…

Ξύπνησε από έναν βαθύ λήθαργο. Προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει πού βρισκόταν. Κοίταζε γύρω του. Όλα θολά. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν βρισκόταν στο κρεβάτι του, στο δωμάτιό του, στο σπίτι του. Έκλεισε τα μάτια. Πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε ν’ αφουγκραστεί κάποιον θόρυβο, κάποιον ήχο, κάποιον γνώριμο ήχο. Τίποτα. Νεκρική σιγή. Πήρε ξανά βαθιά ανάσα και άνοιξε τα μάτια. Πάλι όλα θολά. “Πρέπει να ηρεμήσεις, χωρίς να πανικοβάλεσαι. Όνειρο ήταν. Δεν ήταν η πραγματικότητα. Παιχνίδισμα του μυαλού. Ηρέμησε, λοιπόν, και θα δεις πως όλα θα είναι καλά…” Ναι, ναι, τώρα θυμάται. Βρισκόταν, λέει, με την Ελένη, την δική του...

Διαβάστε περισσότερα

Ντόροθυ

Το μεγάλο δάχτυλο ενός ποδιού. Αυτό αντίκρισε μόλις ξύπνησε και σήκωσε το κεφάλι της μέσα από τα σεντόνια. Το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του εραστή της, του μάγου του ΟΖ. Η Ντόροθυ σηκώθηκε από το κρεβάτι φορώντας μονάχα ένα διχτυωτό καλσόν. Έστριψε ένα τσιγάρο και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ήθελε μετά το σεξ, να παρατηρεί την κίνηση στην πόλη του ΟΖ. […] _ γράφει η Κατερίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Φοβάμαι

Με τη μνήμη κοντή κι ασπού­δα­στη την αλή­θεια, ασύ­νε­τοι οι και­ροί και βία η ιστορία. Εντέλ­λο­νται το μέλ­λον αυτό­κλη­τοι αρχη­γοί κι επί­δο­ξοι προ­φή­τες ομνύ­ουν στην κατα­στροφή μ’ επι­δρο­μές στο όνει­δος και τη συνε­νοχή δύο γενεών που φύγαν και μιας που απορεί. Και φοβάμαι. Φοβάμαι το άγγελμα το ευοί­ωνο το μήνυμα τ’ από­κρυφο σ’ ερμή­νευμα προσωπικό. Συνεί­δηση με επι­νό­ηση και σκέψη σε μετα­φορά, η σωτη­ρία υπό­δειξη και η απο­δοχή ανάγκη. […] _ γράφει ο Γιώργος...

Διαβάστε περισσότερα

Nόστος

Δεν είχα κοιμηθεί καλά γιατί το πλοίο κουνούσε αρκετά όλο το βράδυ κι έτσι ένας ενοχλητικός πονοκέφαλος, σαν μέγγενη στο πίσω μέρος του κρανίου, με ταλαιπωρούσε όταν βγήκα με το αυτοκίνητο στην αποβάθρα του λιμανιού. Ο ήλιος μόλις που ξεμύτιζε εκείνη την ώρα από τα γκρίζα και άνισα βουνά του νησιού, βάφοντας απαλά τις άγριες κορυφές τους με ρόδινες λοξές πινελιές. Πάτησα το γκάζι, πέρασα την περίφραξη από την πύλη και τράβηξα ολοταχώς κατά τον περιφερειακό δρόμο· από τη φούρια μου δεν έκανα ούτε στάση για να πάρω καφέ. Τι με είχε πιάσει και βιαζόμουν; Ακόμα χαράματα ήταν και...

Διαβάστε περισσότερα

Μάνα, η γήινη Παναγιά!

(Διπλό  σονέτο)             Παιδί  μου, άπτερο  πουλί,  πόσα  φιλιά  ν’ απλώσω      στο  άρμα  των  ονείρων  σου;  Στης  γης  το  μονοπάτι      πόσες  του  κόσμου  μας  πληγές  μ’ αγάπη  να  επουλώσω,      να  σε  φυλάξω  απ’ τα  δεινά  κι  απ’ το  κακό  το  μάτι;            Μανούλα  μου, το  γέλιο  σου  για  με  αξίζει  τόσο      όσο  το  βάθεμα  του  νου, της  θάλασσας  τα  πλάτη.      Στο  αγριοκαίρι  απανεμιά  και  κάθε  που  ματώσω      μια  ευχή  σου  χίλια  γιατρικά, ιώδιο,  όχι  αλάτι.            Παιδί  και  Μάνα, μια  αγκαλιά  ζεστή  στο  ξεροβόρι,      δεν  τους  λυγάν  τα  γόνατα  κι  ας  τους  χτυπά  το  κύμα,      ορθοί  διαβαίνουν  της  ζωής  το  δύσβατο  ανηφόρι....

Διαβάστε περισσότερα

Δελτίο αποστολής

Σας γράφω από το γραφείο μεταφορών και αναδόμησης με  τους ετοιμόρροπους καναπέδες και τα βαθιά τους βαθουλώματα να ταΐζουν χειμώνα κι άλλο χειμώνα. Ψάχνω στις λίστες απογραφής με τα κρεμασμένα γράμματα. Απροσπέλαστα χαμόγελα και παίζουν δήθεν σκάκι. […] _ γράφει η Καλλιόπη...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Άλλος μου εαυτός

Ο Άλλος μου εαυτός γύρισε τον κόσμο με φτερά περιστεριού. Τον παρέσυρε ο άνεμος σε χώρες μακρινές, ανεμοδαρμένες και θαλασσοπνιγμένες, βομβαρδισμένες και αιματοβαμμένες να σβήσει τις πίκρες και τις αμαρτίες εκείνων που αγαπούν κενές ιδέες και να δώσει ελπίδα στους ονειροπόλους. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Ρακένδυτο όραμα

Ρακένδυτο το όραμα αλώνει τούτο το βράδυ ένας έρωτας κάλπικος θωπεύει το φεγγάρι… Το λωλό εκπορνευτή που σαγήνεψε της θύμησης τα λόγια και λικνίζει αθέατες εικόνες μες το απύθμενο γιορτάσι της παρακμής του. Φιλιά ανέλπιδα οδοιπορούν στην αμμουδερή ακτή του στους αιμάτινους ορίζοντες χαιρετίζονται δυο γλάροι. Της μοίρας θύτες λιάνισαν την κρυφή μου προσδοκία απλανείς οι παρουσίες των συρρικνομένων σιωπών τις λέξεις ξόδεψε η απουσία σου απόντα… […] _ γράφει η Βίκυ...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτά τα δέντρα

Αυτά τα δέντρα μη τα λυπάσαι. Με τον ίσκιο τους, τους κοιμώμενους δροσίζουν. Ανάμεσα στις ρίζες τους μπλεγμένα τα σκελετωμένα και άκαμπτα κορμιά αφήνονται στη σήψη, στα σκουλήκια που χορταίνουν την πείνα τους με ό, τι από τον άνθρωπο απομένει. Αυτά τα δέντρα ριζώνουν στο χώμα που σκεπάζει τις άσαρκες πια ελπίδες. Αυτά τα δέντρα μην τα λυπάσαι. Το χάραμα μαζεύουν το φως που μάταια ψάχνει την ίριδα των πενθούντων. Στις ρίζες τους αναρριχώνται γυμνές φλέβες και στον κορμό τους κυλά το αίμα όσων δεν πρόκαμαν να επιστρέψουν ένα πρωινό του καλοκαιριού στο σπίτι και βρήκαν κρεβάτι κάτω από το...

Διαβάστε περισσότερα

Χωρίς σωτήρες

  Στην πρώτη φλέβα έκοψα το νήμα Το μαχαίρι έγλυψε ηδονικά το αίμα μου και μέθυσε Μες στην παραζάλη κάποιος με έσωσε Χωρίς να ζητήσει αντάλλαγμα Μα κι εγώ δεν είχα τίποτα να δώσω Στη δεύτερη φλέβα ξυράφι σκουριασμένο σύρθηκαν οι πληγές Χάραξαν πάλι μες το δάκρυ μου εκείνα τα λόγια Ήρθαν οι θύμησες να απαιτήσουν πληρωμή […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Μαζί: Επικίνδυνη μάσκα

“Τι με κοιτάς;” με ρώτησες και πριν προφτάσω ν’ απαντήσω μελωδικά ψιθύριζες “Μαζί…Μαζί… για πάντα.” Κρατούσες ανοιχτή τη πόρτα στο φεγγάρι. Ηδονικά γλιστρούσες στα πιο βαθιά μυστήρια των πόθων. Με δάμαζες σαν άγριο θηρίο. Τι επικίνδυνη μάσκα στα δειλινά των ματιών! […] _ γράφει η Ασημίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Καρτούν

Το σώμα ανανεώνεται Η ζωή τους πάλι ίδια… Καρτούν λιώνουν, ισοπεδώνονται κομματιάζονται, κατασπαράζονται αδικούνται, υποφέρουν μα πάλι πάντα ανανεώνονται […] _ γράφει η Λήδα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο χαμένος τα παίρνει όλα

Έχω ανάγκη να μιλήσω για τον πόνο, Αυτό το είδος που νιώθεις πως όλο σου το σώμα παραλύει. Υπνοβατώντας σε μια ζωή και μια καθημερινότητα καθαρά μηχανική. Όταν τα αγαπημένα σου μάτια είναι πια ξένα. Όταν ο άνθρωπος σου γίνεται μια σκιά που χάνεται μόλις στρίψει στη γωνία. Αυτός ο πόνος που νιώθω γιατί ψάχνοντας εσένα έχασα εμένα! Ξέρεις, ήμουν πάντα από τους δυνατούς. […] _ γράφει η Γεωργία...

Διαβάστε περισσότερα

Θα μ’αγαπάς ακόμα όταν ξημερώσει;

Ήταν μια συνηθισμένη νύχτα όπως όλες. Εκείνος καθόταν και έβλεπε τηλεόραση, εκείνη ήταν έξω στη γωνιά που πήγαινε πάντα όταν ήθελε να σκεφτεί. Κοιτούσε τον ουρανό και ονειρεύονταν το μέλλον της έλεγε. Είχε περάσει πολλή ώρα που ήταν έξω. «Τι κάνει τόση ώρα μόνη της;» είπε και σηκώθηκε από τον καναπέ που καθόταν για ώρα, για να βγει έξω στο μπαλκόνι να την βρει. «Γιατί είσαι έξω τόση ώρα; Δεν κρύωσες;» «Ο αέρας μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι, μου καθαρίζει το μυαλό, τις σκέψεις.» Την πλησίασε την αγκάλιασε, την φίλησε στον λαιμό απαλά και τις ψιθύρισε στο αυτί:...

Διαβάστε περισσότερα

Τραύματα ψυχής…

            Όταν τα φύλλα τ’ αρπάζει ο στρόβιλος του φθινοπώρου, η ψυχή μου πονά, (Παρά το γεγονός ότι την άνοιξη, θα τα φυλλοφορήσει η ανακύκλωση ξανά…) Όταν τα δέντρα ένας μπαλτάς τα ρίχνει νεκρά, η καρδιά μου αιμορραγεί, (Παρά το γεγονός ότι ο χειμώνας μας παγώνει Και λατρεύουμε της εστίας τη θαλπωρή…) Όταν τα μαλλιά μου πέφτουν τρίχα, τρίχα, δεν με ενδιαφέρει καθόλου, πέφτουν απροειδοποίητα, […]   _ γράφει η Νίτσα Δηιμίτερ (Nica Dhimiter) Μετάφραση από τα αλβανικά: Πέτρος...

Διαβάστε περισσότερα

Υπάρχεις

Οι μητέρες σου –μυστικά- σ’ έκρυψαν στα χάσματα του καλοκαιριού κι αόρατους θιάσους έστειλαν στη γειτονιά, τη θέλησή μου να μολέψουν με θεάματα και καταβασίες. Και μπροστά στους θορυβοποιούς να παραδεχτώ: αγαπημένη δεν υπάρχεις! […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου

Μικρά πλασματάκια που ήταν καταδικασμένα όμως να ζήσουν στο σκοτάδι. Εδώ και κάμποσο καιρό ήταν τιμωρημένα και δεν είχαν ούτε ένα ελαφρυντικό. Αν και τα περισσότερα παιδιά λατρεύουν τον ήλιο, τα συγκεκριμένα τον αντιπαθούσαν φοβερά. Δεν ήθελαν τη ζεστασιά του, ισχυριζόμενα ότι ίδρωναν όταν έπαιζαν, όπως είναι αναμενόμενο, μετά κρύωναν, αρρώσταιναν και αναγκάζονταν να μείνουν μέσα στο σπίτι. Ήταν ότι πιο απαίσιο μπορούσε να τους συμβεί. Θεωρώντάς τον, λοιπόν υπεύθυνο, έπρεπε να σκεφτούν κάτι για να τον εξοντώσουν και να τον βγάλουν από τη μέση μια για πάντα. Ατίθασα και σκανδαλιάρικα καθώς ήταν, ξύπνησαν ένα πρωί με άγριες διαθέσεις...

Διαβάστε περισσότερα

Ενηλικίωση

Πονάω ξένε, πονάω. Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί τον ανέχομαι αυτόν τον πόνο, γιατί δε βάζω ένα τέλος. Ακούς ξένε, κλαίω και εχθές έκλαψα και αύριο το ίδιο θα κάνω. Αδυνατώ να προσαρμοστώ… Ποτέ δεν ταίριαξα σε αυτή τη γη. Δεν κατάφερα να ανθίσω, μαράζωσα. Είσαι το πιο κοντινό μου πρόσωπο ξένε και θα σε αποκαλώ για πάντα “Ξένε”. Οι γνωστοί φεύγουν μετά από λίγο… Οι πολύ γνωστοί ακόμα πιο γρήγορα. Εσύ όμως δε θα φύγεις, το ξέρω, έχω μάθει τα κόλπα σας πια! Θα φροντίσω να κάνω θεαματικό φινάλε. Δε θα σε απογοητεύσω. Πόνταρε σε εμένα, στη θλίψη μου,...

Διαβάστε περισσότερα

Ποιήματα

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ …από τους αδέ­ξιους βηματισμούς… Η αστέ­γα­στη σιωπή και το φευ­γάτο βλέμμα, κρυφή παρα­δοχή κι αστρά­τευτη εμπει­ρία. Η αγα­νά­κτηση, ανώ­ριμη οργή και ρήτρα, αυτά­ρε­σκη επι­νό­ηση, του φόβου αγυρ­τεία. Σωριά­σαμε τις μέρες μας ανώ­νυ­μες και υπο­τε­λείς, μετρή­σαμε τα χρό­νια μας με σύμ­βολα και επο­χές και τώρα πώς ν’ ανα­με­τρη­θείς με σχή­ματα και ίσκιους και πώς ν’ αξιω­θείς μακα­ρι­σμούς και προβλέψεις; …στο ανέ­ντα­χτο κρησφύγετο… Οι παλιές μνή­μες και οι ύστε­ροι ανα­λο­γι­σμοί, γραφή επι­θυ­μιών και ανά­γνωση σοφίας. Η προ­σφυγή στους ορι­σμούς και τις αριθ­μή­σεις, αίρεση αξιών και αντί­στιξη ευθύ­νης. Συντα­χθή­καμε με ανα­λυ­τές και προ­φή­τες, αναρ­τή­σαμε ιδέες ‚αξίες και προ­τά­σεις και τώρα πώς...

Διαβάστε περισσότερα

Φθινόπωρο ή άνοιξη

Κρατς! Λατρεύω τον ήχο του φθινοπωρινού φύλλου κάτω από το παπούτσι μου. Με κάνει να νιώθω πως είμαι κυρίαρχος της κατάστασης. Αφήνω πίσω μου κάτι τελειωμένο και κάνω το επόμενο βήμα. Αυτό θα προσπαθούσα σε λίγο. Να βάλω τέλος σε μία σχέση «τελειωμένη». Τα κουδουνάκια πάνω από την πόρτα του καφέ πρόδωσαν την άφιξή μου. Δεν γλιτώνει κανείς από αυτά. […] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Το γαλλικό μπιστρό

Ένα φτωχομάγαζο το δικό του, που όμως είχε την τύχη να “βλέπει” στην πλατεία, προαύλιο μιας εκκλησιάς. Αυτό ήταν ένα πολύ σοβαρό ΣΥΝ όταν ήρθε η στιγμή να μετατραπεί από ένα μαγαζί για εσώρουχα σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο μικρό café bistro, όπου συχνάζει ο καλός λεγόμενος κόσμος, διανοούμενοι καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και… ευγενής νεολαία, σπάνια δε και κανένας ηλικιωμένος σαν ελόγου μου. Αυτός που εμπνεύστηκε τη διακόσμηση του έκανε πολύ καλή δουλειά και πράγματι το στέκι θύμιζε παριζιάνικο μπιστρό σε σημείο να λες βγαίνοντας απ’ αυτό: «Και ο Σηκουάνας τι έγινε βρε παιδιά;» Χα Χα Χα. Και όμως δεν είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest