Select Page

Συντάκτης: Μαίρη Κάντα

Μέχρι το ξημέρωμα

Σκοτάδι Αναπνέω αργά Μία, δύο , τρεις Μετράω τις ανάσες μου Δαίμονες στιγμές Λόγια πνιγμένα Κατρακυλούν απ΄τα μάτια Σκέψεις καρφιά Τρυπούν το κρανίο μου Κι ούτε μία στάλα αίμα Αυτή η βοή μέσα στο κεφάλι μου Ακλόνητη εκεί Απ΄την πρώτη στιγμή της ύπαρξης Αδιατάρακτη, ασταμάτητη Όλο να δυναμώνει Ρουφήχτρα είναι και με τραβάει Σκοτάδι ακόμα Αναπνέω όλο και πιο αργά Στην ανάγκη Θα κρατήσω την αναπνοή μου Μέχρι το ξημέρωμα – γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Αμαζόνα της ζωής

Αμαζόνα της ζωής Νεανικό κορμί αγέρωχο, σαν ήλιος φωτεινό σαν θάλασσα αδάμαστο, σαν φάρος σταθερό το άτι της καλπάζει και νικά σε κάθε μάχη της ζωής εμπόδια ξεπερνά Σύμβολο λάγνου έρωτα του στήθους της η θέλξη αναμοχλεύει στην καρδιά αισθήματα και έλξη το σήμαντρο μιας αστραπής που σκίζει τα ουράνια τ’ αποσχισμού του η είδηση πλήττει την περηφάνια Στον βωμό της νίκης,  θυσιάζεται μοιραία το τέλος δεν το κάμπτει αποχωρεί γενναία μια αδίστακτη βαθιά ουλή θα του θυμίζει την πληγή Είναι η ψυχή που στέκεται όρθια και αντιστέκεται που την νικάει τη φθορά Του δήμιου τη σφιχτή θηλιά Με...

Διαβάστε περισσότερα

Ου φονεύσεις

  Σώπασε και τα χαλάσματα σωπαίνουν, τα σκέπασε η βαρυχειμωνιά. Και η σιωπή σωπαίνει, βυθίστηκε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, σκορπίστηκε στου ορίζοντα τα σημεία. Φλέγονται τ’άστρα, τα φαντάσματα της λήθης ταμπουρώθηκαν πίσω απ’ τα σύννεφα. Ο δρόμος μυρίζει μπαρούτι, νιώθεις τη μυρουδιά στην ανάσα σου. Βουτάς στο αίμα να δροσιστείς και σωπαίνεις. Το κλάμα σε τρυπάει, μα εσύ δεν πονάς. Τα σώματα της λύπης νεκρά στα χαλάσματα μα σώπασε εσύ. Κι οι δαίμονες σωπαίνουν. Τόσος θάνατος απλήρωτος μα μη μιλάς, σώπα εσύ. Η βαρβαρότητα δεν ανοίγει τις πύλες της ευτυχίας. Η πόλη σου φλέγεται, μάθε ν’ακούς και σώπα εσύ. Ένα...

Διαβάστε περισσότερα

Φιλία

  Αγαπιόντουσαν από παιδιά. Μια αγάπη βαθειά, ειλικρινής, χωρίς αγκάθια, δίχως ν’ αποσκοπεί ο καθένας τους σε κάτι άλλο. Θαύμαζαν και εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο· το μυαλό, την ντομπροσύνη, την αγωνιστικότητα, την αλήθεια. Μαζί ανοίξαν τα φτερά τους -μεταφορικά και κυριολεκτικά- για τη ζωή τους μετά το σχολείο. Εκείνος σπούδασε Ιατρική, εκείνη, παρόλο που ήθελε ν’ ασχοληθεί με παιδιά και μάλιστα με τις παιδικές ψυχές, κατέληξε να εργάζεται σε μια μεγάλη εταιρία. Οι συναντήσεις τους αραίωναν με τον καιρό, μέχρι που χάθηκαν εντελώς. Εκείνος, τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο, έφυγε για την επαρχία, ενώ εκείνη παρέμεινε στο “κλεινόν άστυ”. Στη...

Διαβάστε περισσότερα

Ο δισταγμός του ανομολόγητου

Πάρε τα χείλη σου απ’ τα δικά μου δυσεύρετο πάθος μου και μύρο των ανθών σε βράδια των ψιθύρων που σμίλευαν το νοτιά κρύψε των ματιών σου τη δάκρινη θωριά. Το σώμα σου χώρισε απ’ το δικό μου ο δισταγμός του ανομολόγητου να υποταχθεί οι κρυμμένοι πόθοι αντιμάχονται της έλξης εύθραυστη η σιωπή και οι στιγμές αιμοσταγείς. […] _ γράφει η Βίκυ...

Διαβάστε περισσότερα

Κάτω απ’ τη μάσκα

Σκέψεις. Κάπου έχεις κάνει λάθος και το ξέρεις. Αν μιλήσεις, θα δείξεις ενοχικός. Αν δεν μιλήσεις, θα φανείς ηλίθιος. Θα πούνε ότι το έκρυψες και τους ξεγέλασες. Εσύ απλά θες να είσαι ο εαυτός σου. Με τα καλά και τα κακά του. Τα όμορφα και τα άσχημα. Τα σωστά και τα λάθη. Απλά εσύ. Θέλεις να αλλάξεις, να δείξεις ποιος είσαι. Δεν ήταν όλα επιλογές σου, κάποια πράγματα απλά έγιναν. Κακώς. Όμως εδώ είμαστε. Έγιναν. Εσύ βρίσκεσαι κάπου στη μέση. Ούτε στην αφετηρία, ούτε στον τερματισμό. Το βήμα σου τρεμοπαίζει. Μπρος-πίσω. Κάποιος να σε σπρώξει. Πρέπει να τερματίσεις. Ξέρεις...

Διαβάστε περισσότερα

Αντανάκλαση

Σήμερα είμαι καλά. Φλερτάρω με την αντανάκλασή μου στον σπασμένο καθρέφτη και χαμογελάω αυτάρεσκα. Σήμερα είμαι καλά. Ζωγραφίζω τα συναισθήματα πάνω σε ένα ξεχασμένο τετράδιο με φύλλα τσακισμένα. Περίεργο πως το έχω φυλάξει. Περίεργο που το θυμάμαι. Δεν γυρίζω πίσω στις σελίδες του όμως. Φοβάμαι. Και η μέρα είναι τόσο όμορφη σήμερα. Νιώθω καλά. Και δεν θέλω να τσιγκλήσω τη μνήμη. Όχι σήμερα. Ο ήλιος μπαινοβγαίνει μέσα σε πουπουλένια σύννεφα. Ο ουρανός δείχνει χαρούμενος. Με ένα αστραφτερό γαλάζιο χρώμα. Μια άνοιξη που τυλίγει μητρικά το φθινόπωρο. Ένας βοριάς ανέμελος και γλυκός. Μια θάλασσα γαλήνια. Άκου τι λέω. Κι εγώ...

Διαβάστε περισσότερα

4 τύχη

Ο μεγαλύτερός μου φόβος, η μοναξιά. Ο μεγαλύτερός μου εχθρός, ο χρόνος. Η μεγαλύτερή μου εμμονή, η συμμετρία. Το αγαπημένο μου αντικείμενο, η λουλουδάτη πολυθρόνα μπροστά στο τζάκι. Η αγαπημένη μου μυρωδιά, αυτή του γιασεμιού που φέρνει το καλοκαιρινό αεράκι απ τις φαρδιές μου μπαλκονόπορτες. Ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος, εκείνη. Εκείνη που μου λείπει. * Μόλις είχα ξυπνήσει κι ένιωσα κάπως απεριποίητα όταν άκουσα την εξώπορτα ν΄ανοίγει. «Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;» σκέφτηκα. «Μπουκάρει στο σπίτι ό,τι ώρα της καπνίσει, μιλάει δυνατά και ακατάπαυστα, ανοιγοκλείνει τις πόρτες, κοπανάει τους τοίχους..» Πράγματι. Ήταν η μεσίτρια. Πρόταξε το χέρι...

Διαβάστε περισσότερα

Το αστέρι της Αγάπης

Η «Estrelladea», σύντομα θα γιόρταζε τα Χριστούγεννα και οι κάτοικοι της ετοιμαζόντουσαν γι’ αυτή την γιορτή. Οι κάτοικοι του βασιλείου ήταν πάντα πολύ χαμογελαστοί, αισιόδοξοι και καλόκαρδοι. Την περίοδο των Χριστουγέννων, ήταν περισσότερο χαρούμενοι, γιατί όλοι λάτρευαν την συγκεκριμένη γιορτή. Έτσι, σε όλα τα σπίτια υπήρχαν χριστουγεννιάτικα δέντρα και στην κορυφή αυτών υπήρχε ένα αστέρι. Το βασίλειο ήταν ξεχωριστό από τα υπόλοιπα, καθώς η μόνη της πηγή φωτός ήταν τα αμέτρητα αστέρια στο ουρανό. Δεν υπήρχε ο ήλιος, αλλά αυτό δεν ανησυχούσε καθόλου τους κατοίκους της. Όσο έβλεπαν τον έναστρο ουρανό, τίποτα δεν μπορούσε να τους χαλάσει την διάθεση...

Διαβάστε περισσότερα

Φαντασιώσεις

Καθημερινά τον ακολουθεί με τη σκέψη της, μετράει τις ανάσες του, επιχειρεί να συμβαδίσει με το βηματισμό του.Βρίσκεται συνεχώς δίπλα του, χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Δε θέλει να τον κάνει να δυσανασχετεί. Θέλει ν’ αλλάξει την αύρα του, στέλνοντάς του θετικά μηνύματα. Ονειρεύεται ένα μυστικό δείπνο μαζί του, υπό το φως των αστεριών, σε μια άλλη διάσταση και εποχή. Επιθυμεί μια συζήτηση εκ βαθέων, που θα ξεγυμνωθούν οι ψυχές και θ’ αγγίξουν την απόλυτη ελευθερία. Σαν «μεγάλα» παιδιά, θα κάνουν ότι τρέλα τους κατέβει. Θα πετάξουν αγκαλιά στα σύννεφα, θα μπλεχτούν με τις ηλιαχτίδες, θα βραχούν, θα λάμψουν τα...

Διαβάστε περισσότερα

Οσο να φέξει…

Τ’ όνειρο τούτο ήταν καλό! μ’ άφησε με χαμόγελο άσε με να το θυμηθώ μπας κι έτσι το ματαϊδώ ώσπου να φέξει η μέρα. Σάμπως νονός, κάνε γαμπρός… μπα μάλλον καλεσμένος πάντως, αητός κι όχι αυτός που ‘χεις αντίκρυ τώρα Σάμπως γιορτή, κι όλοι αυτοί να με κοιτούν στα μάτια να ιδούν θ’ αντέξω ή θα χαθώ καθώς στο επόμενο λεπτό θα ξαναϊδωθούμε… Και -λέει- πως φωτίστηκε το βλέμμα σου σαν μ’ είδες… Ήθελα ένα παραβάν καθώς μού ‘ρθε στη μνήμη η νύχτα που ‘πες ΄΄έχε γεια΄΄ Μα όλοι το είδαν, άντεξα μον’ τ’ όνειρο εχάθη, αργά και το...

Διαβάστε περισσότερα

Τέτοια ώρα στην πατρίδα…

Τέτοια ώρα στην πατρίδα ο ουρανός παίρνει το πιο γλυκό του χρώμα. Το ηλιοβασίλεμα ροδίζει τις πλαγιές των βουνών κι οι σκιές των ανθρώπων ξεθωριάζουν. Τέτοια ώρα κάθε μέρα, νοσταλγώ παράφορα τα ματωμένα δειλινά της δικής μου πόλης κι αφήνω τη σκέψη μου ελεύθερη να πετάξει κοντά της, σαν αποδημητικό πουλί που γυρνάει ξανά στον τόπο του… Η μάνα, μια στοργική φιγούρα στ’ αγιάζι, κάθεται στο κατώφλι σ’ ένα καρεκλάκι και χαιρετάει λυπημένα τους περαστικούς.  Σαν παίρνει να μουχρώνει, μαζεύεται ν’ ανάψει το καντηλάκι της και να προσευχηθεί για τους ζωντανούς και τους νεκρούς της. Τώρα, που είμαι μακριά,...

Διαβάστε περισσότερα

Χειμωνιάτικο πρωινό

Διαβάζω τις σκέψεις σου.  Έτσι όπως διακρίνω το ανεπαίσθητο μειδίαμα στα χείλη σου και το ελαφρύ τέντωμα των ρουθουνιών σου, είμαι σίγουρη πως ονειρεύεσαι μια μεγάλη κούπα αχνιστού ελληνικού καφέ.Σχεδόν τον μυρίζεις κιόλας! Με ελάχιστη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού, πλούσιο καϊμάκι και δυο σταγόνες ούζο να σου θυμίζουν τον τόπο σου. Να μην ξεχάσω τα κουλουράκια κανέλας! Σκεπάσου καλά με το πάπλωμα, μην μου κρυώσεις! Άνοιξα τα παράθυρα να μπει ο παγωμένος φρέσκος αέρας και να διώξει μακριά όλες τις μελαγχολικές φθινοπωρινές μας σκέψεις. Δεκέμβρης πια. Χειμώνιασε για τα καλά! Ψυχή δεν κυκλοφορεί έξω. Όλοι δυσκολεύονται να αποχωριστούν...

Διαβάστε περισσότερα

Φλας

Βαριέμαι αφόρητα την γλυκανάλατη ποίηση Βρωμάει μετριότητα Στροφές απαλές,ανώδυνες Φλύαρες, που δεν μιλάνε Κάψε μου, με δυο λέξεις το σωθικό Και θα σου είμαι ευγνώμων. – γράφει η Φανή...

Διαβάστε περισσότερα

Στιγμή στο κέντρο του χάους

  [από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα 1997-2017)] Ζωή γεμάτη αντιφάσεις νοήματα συγκεχυμένα μηδαμινά συμπεράσματα κι ο θάνατος στέρεος πιο συμπαγής από το χρόνο πιο αληθινός από την πραγματικότητα. Τραγούδησε τώρα θεέ του Σύμπαντος δημιουργέ για τούτες τις ώρες, μωρέ σε έπλασα εγώ, ακριβέ. Στιγμή στο κέντρο του χάους ρανίδα στην αστροβροχή της αιωνιότητας και η αλήθεια μια θολή σκιά πίσω από το χαμόγελο ενός μακρινού ήλιου.   – γράφει ο Ντίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Σ΄ένα βλέμμα

Τραχύς δρόμος ο καημός. Δριμύς χείμαρρος ο αναστεναγμός, βιάζεται να πνίξει τον επόμενο λυγμό, η απουσία σκοτάδι φέρνει πυκνό. Όταν αγαπημένη ανάσα παύσει να ηχεί, όταν ένα βλέμμα δεν είναι πια εκεί, όταν λείπει μια ζωή που άγγιξες, κι ακόμη αναρωτιέσαι κάθε βράδυ το γιατί, ένας πυρετός μια λάβα η σκέψη σου φλογίζει το κορμί. Κι αδύναμος λυγίζεις κλαις χωρίς αναπαμό, κι αφήνεσαι να παρασυρθείς, στου απείρου τον ωκεανό αποζητώντας να ακούσεις τη φωνή, που μ’ όμορφα χρώματα έντυνε όλη σου τη ζωή. Κι αν στο βάθος του σκοταδιού, τρεμοπαίξει ένα αχνό λευκό κερί, κι αν μες στου απείρου...

Διαβάστε περισσότερα

Το άδειο κορμί

Το άδειο κορμί, κείτονταν στο πάτωμα, με νεκρικές κραυγές να περιλούζουν την ατμόσφαιρα. Δεν ήθελε, δεν αποζητούσε την ηδονή, τα θέλγητρά της, είχαν πεθάνει μαζί με τα δικά του. Κι όμως, δεν ομολογούσε σε κανένα, τη σιχασιά που ένοιωθε, τον αποτροπιασμό,για τα δικά της ήδη εγκλήματα,ψυχής, που διατελούσε συνέχεια και κατά συρροή. Ήθελε να ξεχάσει, να αποσπαστεί εκείνο το κομμάτι της, που λεγόταν κορμί, δεν το ήθελε, επεδίωκε στοχευμένα να το αφανίσει εντελώς, να το κατακρεουργήσουν οι άλλοι. Η κάποτε θωριά της λεβεντόκορμης νεανίδος, είχε αποτελέσει, βορά για άγρια, καταλυσμένα θηρία, σώματος, κυριαρχίας και εξαφάνισης συναισθημάτων. Δεν ήθελε να...

Διαβάστε περισσότερα

Ομολογία

Τούτη τη ζωή δεν μπορώ να την συγχωρέσω δεν είναι τα ανθρώπινα βάσανα ούτε τα σύννεφα τα αλμυρά μήτε του χάους η ευλογία να αγαπάω τα σκοτάδια τούτη τη ζωή δεν μπορώ να την συγχωρέσω διότι με έβαλε να σκάψω ως το τέρμα της ψυχής μου ως εκεί που δεν πάει πιο πέρα και με χέρια γυμνά και ματωμένα να αγκαλιάσω αυταπάτες βολικές τούτη τη ζωή ποτέ δεν θα τη συγχωρέσω μέχρι εκεί στα βάθη τα απύθμενα έπρεπε να φτάσω για μιαν ελπίδα ακέφαλη, παραπαίουσα, ασθενική σκάρτη, και όμως τόσο αναγκαία και ακόμη χειρότερα έπρεπε  να την φυλάξω ατόφια...

Διαβάστε περισσότερα

Η μικρή Αφροδίτη

Ο πρώτος μήνας της 6χρονης Αφροδίτης στο σχολείο και το μεσημέρι, σαν χτυπά το κουδούνι για το σχόλασμα, τρέχει στην αγκαλιά της μητέρας της κλαίγοντας. – Γιατί κλαις, παιδί μου; – Δεν ξαναφοράω στο σχολείο τα γυαλιά. Τα μισώ. – Τι έγινε; – Με φωνάζουν γυαλαμπούκα και με κοροϊδεύουν. – Αυτό είναι όλο; Σιγά τη στενοχώρια… – Ναι, δεν κοροϊδεύουν εσένα… Εμένα κοροϊδεύουν, απαρηγόρητη η μικρή Αφροδίτη. – Είναι ντροπή να κλαις στο δρόμο. Βλέπεις πώς σε κοιτάζουν όλοι; Τι θέλεις, να σε λένε και κλαψιάρα; Της σκουπίζει η μάνα τα μάτια, παίρνει την τσάντα της στο ένα χέρι...

Διαβάστε περισσότερα

Έχω κι εγώ ψυχή

‘Ζώα” μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας. Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει… Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του κι άλλος με μιας μας χάρισε, για δώρο των παιδιών του. Και δεν μιλάμε, φίλοι μου, μόνο για τα σκυλάκια σήμερα γιορτάζουν κάθε λογής ζωάκια. Αυτά που θέλουν σεβασμό, απ’ όλους μας εξ ίσου να ζουν μ’ αξιοπρέπεια  στο χώρο της αυλής σου. Γι αυτό θα πρέπει όλοι μας, καλά να το σκεφτούμε αυτά τα έρμα ζωντανά...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι του Καρά Ντερέ (Μέρος Β’)

Οι τρεις άντρες προχώρησαν διστακτικά στο εσωτερικό του γραφείου, μιας που γνώριζαν καλά τις απόψεις της νεαρής αστυνομικού για το θέμα του Καρά Ντερέ και των μυστηριωδών εξαφανίσεών του. Η Ελπίδα τους περίμενε όρθια πίσω από το ταλαιπωρημένο από τα χρόνια γραφείο από καρυδιά, με τα χέρια της διπλωμένα μπροστά στο στήθος της. Τους περιεργάστηκε έναν-έναν καθώς έπαιρναν θέση μπροστά της, με κατεβασμένα τα κεφάλια σαν άλλα σχολιαρόπαιδα του δημοτικού που πιάστηκαν να κάνουν αταξία και περίμεναν την επίπληξη από την δασκάλα τους. «Καλώς τα γενναία παλικάρια!», αναφώνησε με τη χροιά της φωνής της να χρωματίζεται με μπόλικη ειρωνεία...

Διαβάστε περισσότερα

Οτοστόπ

Με το χαρτί της άδειας μισοτσαλακωμένο στη τσέπη βγήκαμε απ το διοικητήριο. Φούρια και χαμόγελα. Μαζέψαμε τα πράγματα μας και βρεθήκαμε στη πύλη. Παρασκευή απομεσήμερο λίγο πιο έξω απ την Πάτρα. Ιούλιος μήνας να καίει σαν καφτερή πιπεριά. Φορτωμένοι με τους σάκους και ο ιδρώτας να τρέχει ποτάμι,  τεντώσαμε το χέρι με τον αντίχειρα προς τα πάνω, μπας και κάποιος αποφάσιζε να μας πάρει για μερικά χιλιόμετρα.  Ποδαρόδρομος- πορεία στην άκρη της εθνικής κι όλο γυρίζαμε το κεφάλι προς τα πίσω μπας και φανεί ένας πρόθυμος – όποιος, που να λυπόταν εμάς και τον ιδρώτα μας. «Παλιέ εγώ λέω...

Διαβάστε περισσότερα

Ένοχος

Ο Πέτρος κοίταξε έξω από το λερωμένο παράθυρο του οχήματος. Μόλις διάσχιζαν μία γέφυρα. Τα σύννεφα παιχνίδιζαν με τον λαμπερό ήλιο, ενώ το νερό του ποταμού άφριζε από τους εναγκαλισμούς που έκανε με τα βράχια. Ήταν μια πολλά υποσχόμενη ημέρα. Τόσες προοπτικές, πραγματικά. Τι κι αν λίγο πιο πριν, πολλαπλοί πυροβολισμοί είχαν ακουστεί στον αέρα. -Ξέρετε, μόλις ξεμπερδέψουμε λέω να ’ρθω εδώ για ψάρεμα, είπε ο Πέτρος κοιτώντας τα χέρια του με τις μαγνητικές χειροπέδες. Κανείς δεν του απάντησε μέσα από το περιπολικό. Τι να του λέγανε άλλωστε. Ήταν κατηγορούμενος για μία εν θερμώ δολοφονία. -Ξέρετε, είναι αστείο. Συνέχισε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ήφαιστος κι ο Προμηθέας

Από τότε που μπήκε η φωτιά στη ζωή μας, πολλά δεινά μας βρήκανε κι εξακολουθούν να μας βρίσκουν, όσο κι αν θέλουμε να κρυφτούμε. Κατά την ελληνική μυθολογία, ο θεός της φωτιάς ήταν ο Ήφαιστος κι ας κρατούσε γερά και απειλητικά στα χέρια του ο Δίας τον κεραυνό. Από τον Ήφαιστο έκλεψε ο Προμηθέας τη φωτιά για να τη δώσει στους ανθρώπους, γι αυτό κι ο Δίας τον τιμώρησε με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο… Στα πολύ παλιά τα χρόνια –χιλιετίες πριν– οι άνθρωποι σκότωναν τα ζώα και εκμεταλλεύονταν τα πάντα. Τα δέρματά τους για να ντύνονται και...

Διαβάστε περισσότερα

Quinta essentia- Πεμπτουσία των Αισθήσεων

Ο ήχος της σκουριασμένης μου σιωπής, εκκωφαντικός. Υγρασία διαπερνά τις σωληνώσεις της ψυχής. Απόψε, ούτε η βροχή χορεύει ξυπόλητη. Αμαυρώνει και αυτή, τη φήμη της απλότητας και της μοναξιάς της. Αεικίνητη, διάφανη και τόσο κοινωνική απόψε. Σιωπηλή η παρουσία μου, μάχεται το θόρυβο του κόσμου. Κρυφακούει η νύχτα, τους ψιθύρους των σβησμένων  αδρανών αστεριών. Συνεδριάζουν στα πέρατα του γαλαξία, για την αρχή του σύμπαντος, για τη δική μου αρχή ή συντριβή. Στους πυρήνες των κυττάρων, στον υποσελήνιο τόπο, εκεί η φθορά, εκεί η γένεση. Αέναη πηγή ζωής το σύμπαν. Αυτό το άρωμα του υγρού χώματος απόψε. Πεμπτουσία των αισθήσεων....

Διαβάστε περισσότερα

Ευχάριστη έκπληξη

Είναι γνωστόν – και αν είμαστε ειλικρινείς οφείλουμε να το παραδεχτούμε- ότι είμαστε ένας λαός μουρμούρης, γκρινιάρης και τζαναμπέτης. Τα κακώς κείμενα τα καυτηριάζουμε με περισσή ευκολία, λέμε και λέμε και λέμε, ενώ τον εαυτούλη μας τον αφήνουμε στο απυρόβλητο. Δεν φταίμε εμείς ποτέ και ως εκ τούτου δεν αλλάζουμε προς το καλύτερο. Τουτέστιν, ναι μεν το “κακώς” κείμενο τού δίνουμε και καταλαβαίνει, αλλά για το καλώς, σφυρίζουμε αδιάφορα. Εξηγούμαι: Έχω γράψει διηγήματα, έχω γράψει άρθρα. Και δεν αφήνω ευκαιρία να μην τα ψάλλω στην άσπρη μπλούζα. Και τι δεν της έχω καταμαρτυρήσει και πόσο δεν της έχω ψάλει...

Διαβάστε περισσότερα

Οι έρωτες ανθούν κλειδωμένοι

Οι έρωτες ανθούν σε κλειστά δωμάτια. Όλες οι γεύσεις ρίγανης βανίλιας δυόσμου των αυλών μας, οι πόζες μιας ζωής σε λευκούς κύβους τσιμεντένιες πυραμίδες και σκελετούς μαρμάρων, απλά αναλγητικά των μοναχικών. Εφιάλτης παιδιού με μεγάλο ίσκιο μπροστά σε ένα καύκαλο χελώνας -στο χρώμα του κέδρου- που καλεί από το πρώτο κλάμα το σώμα σου να σαπίσει στον ύπνο του. Τρέχεις να γλιτώσεις μόνος να λάμψεις να σε δουν πολλοί μην τύχει η ερωμένη και μείνει από χάδια. Φόβος η διαδρομή σου. Να σπείρεις κλωστές ριζών να καρποφορήσουν αναμνήσεις συγκινήσεων σε περίπτωση που το χωράφι σου ξεμείνει από βροχή. Οι...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Θεός μου είναι λυπημένος

Η μαμά μου έρχεται στον ύπνο μου και μου φωνάζει: «Αστίλ, Αστίλ ο Θεός μου είναι λυπημένος και η ευσεβής Μαρία με σκούρο νυφικό βαδίζει στη σκιά μου». «Ησύχασε μάνα» της λέω, «μέσα στο όνειρό μου ανασαίνεις» κι ύστερα σκούπισα τα μαύρα της λουστρίνια. – γράφει η  Καλλιόπη Δημητροπούλου...

Διαβάστε περισσότερα

Σπουδή στη λευτεριά

  (Στον Γιάννη – Βασίλη Γιαϊλαλί) Τί κι αν ορθώνουν κάγκελα… Η ελιά δεν παζαρεύει επουδενί τ’ άπλωμά της προς το Φως!   Έτσι αποθέτω -βέβαιος για το τώρα- το καρδιοχτύπι μου στην παρρησία της για Λευτεριά.   – γράφει ο Γεώργιος Κ....

Διαβάστε περισσότερα

Μα πού πήγαν όλα τα καλά αμάξια;

Ο Δημήτρης Γ. έγινε Υπαστυνόμος Β’. Από μικρός του άρεσε να παίζει κλέφτες κι αστυνόμους, με ιδιαίτερη συμπάθεια στους δεύτερους. Μικρός – μικρός ήταν πολύ άτακτος, είχαν να το λένε οι πιο στενοί συγγενείς για τις αταξίες που είχε σκαρώσει. Μεγαλώνοντας όμως έγινε τυπικός και υπάκουος, δεν ταλαιπώρησε άλλο τους γονείς του. Μέτριος μαθητής, αλλά προσπαθούσε, το πάλευε. Του άρεσε το ψάρεμα, το κυνήγι –αθλητικός τύπος. Συνετό παιδί χωρίς πολλά προβλήματα και στενοχώριες, μέχρι πρότινος. Τα ούτε 1.100 ευρώ του μισθού του δεν επαρκούσαν για να εξυπηρετήσει τα είκοσι τέσσερα χιλιάρικα δάνειο που φεσώθηκε, μεσούσις της κρίσης, για να...

Διαβάστε περισσότερα

Λευκές νύχτες

Αργά σε μια τόση μικρή νύχτα. Σίγουρα κάποιος τραγουδάει για το χάραμα καθισμένος στα σκαλιά της βιβλιοθήκης. Κάθε λεπτό αποτελείται από αφηγήσεις χαμένων ψευδαισθήσεων, από εκείνες που κράταγες με εμμονή για να επιβεβαιώνεις την ύπαρξη της σάρκας. Η νόηση της ψυχής σε μια τέτοια μικρή νύχτα, σίγουρα με κάποιον έχει ξαπλώσει και βλέπει τα αστέρια, κάνει έρωτα, και νιώθει με κάθε ανάσα πως πεθαίνει. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

2071 (Μέρος 1ο)

Ήταν ξαπλωμένος σε ένα φορείο νοσοκομείου όταν άνοιξε τα μάτια του ξαφνιασμένος. Κοίταξε γύρω του προσπαθώντας να καταλάβει πού βρίσκεται, αλλά μάταια. Όλα γύρω του ήταν θολά. Προσπάθησε να θυμηθεί, μα δεν είχε καμία ανάμνηση για το πού ήταν, ποιος ήταν και τι γύρευε εδώ. Φορούσε μαύρες αρβύλες και μια ολόσωμη κόκκινη στολή που πάνω της έγραφε Ι.Π.Κ. Προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι, όταν τον έπιασε ένα πονοκέφαλος, μία ζαλάδα. Νόμιζε ότι το κεφάλι του θα σπάσει όμως δεν ήθελε να κάτσει λεπτό περισσότερο σε αυτό το δωμάτιο. Σηκώθηκε όρθιος και προσπάθησε να περπατήσει προς την έξοδο, που...

Διαβάστε περισσότερα

Δικός σου

Κάθε που σε βρίσκω απομακρύνεσαι και κάθε που σου φεύγω τρέχεις σε ένα ανελέητο κυνηγητό που κανείς μας δεν κερδίζει. Εδώ με αφήνεις, μάλλον επίτηδες μα εγώ σκοπό δεν είμαι ικανός να βρω εδώ, και δεν μου χάρισες ποτέ σου την πιο ευτυχή ολοκλήρωση της ύπαρξης ή έστω μια καθαρή αυταπάτη για αγάπη σφιχτά να την κρατώ σε αυτό το πέρασμα της σιωπής σε αυτό το μονοπάτι δίχως ίχνη. Κοίτα με τώρα σε παρακαλώ δικός σου είμαι από πάντα δεμένοι σε μία πτώση εξ αρχής στα φτερά σου φτερά να βρίσκω. […] _ γράφει ο Σωκράτης...

Διαβάστε περισσότερα

Αιχμάλωτο βλέμμα

Αιχμάλωτο βλέμμα ίσως τα φύλλα να συγγενεύουν μεταξύ τους όπως το δικό σου αιχμάλωτο βλέμμα εν αναμονή της εξοικείωσης των  κοινωνικών αλλαγών. Αυτόνομο και διεκδικητικό, εκτόνωσε όλο το μυστήριο. Δεν έδωσε τη συνταγή για το παραμύθι. Δε δικαίωσε το σενάριο. Αρκεί όμως ένα βλέμμα να κόψει τους στίχους και τις γραμματοσειρές όλων των ανεπίδοτων επιστολών; Διακριτικά πάντως… ναι. – γράφει η Αλεξάνδρα Θ....

Διαβάστε περισσότερα

Δεν ρωτήθηκε

Ερωτήθηκε αν θα ζούσε σε άλλη χώρα. Σε άλλη ήπειρο. Οι αποστάσεις δεν είναι αντάξιες λόγου. Ολιγαρκή όνειρα μη νομίσεις πως είναι μακρινά. Οι χαρτογράφοι της ζωής μας, μετρούν με το μοιρογνωμόνιο και μας τοποθετούν στο χάρτη. Μοιάζει εύκολο να ανοίξεις το χαρτί με τις πινέζες. Μη νομίσεις το τρύπημα το συνηθίσαμε. […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια, λόγια, λόγια..

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα ‘ν’ και τα μαλλιά μας λόγια που βγαίνουν απ’ το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ’ τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν “έπαινος” σ’ ό,τι ‘χουμε προσφέρει με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας “χέρι” Λόγια που ‘ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει που ‘ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει… Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες και μας βοηθούν σ’ αντίξοες συνθήκες πικραμένες. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Μην κρίνεις…

Άνθρωποι: τα πιο περίεργα και παράξενα όντα. Κρίνουμε άλλους ανθρώπους, μη σκεπτόμενοι, τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας από αυτούς μέσα του, και αντίστοιχα το πως αισθάνεται. Όπως στον πόνο για παράδειγμα, δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίδραση, έτσι και σε μια άλλη κατάσταση που θα μας συμβεί, ο καθένας θα την αντιμετωπίσει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια και ανάγκες. Όταν δε μπορούμε να βρεθούμε κοντά στον άνθρωπό μας, μια δύσκολη στιγμή, γιατί έτσι το επιβάλλουν οι συνθήκες, αυτό δε σημαίνει ότι δε συμπάσχουμε μαζί του. Ενδυνάμωση για τον ίδιο, μπορεί να είναι και μια τηλεφωνική συνομιλία, η...

Διαβάστε περισσότερα

Εκείνο το καλοκαίρι, καταχείμωνα..

Κατακαλόκαιρο. Το θερμόμετρο, σε κάποιες περιοχές της χώρας, έχει φτάσει τους 40 βαθμούς. Οι περισσότεροι από τα αστικά κέντρα και τις μεγαλουπόλεις έχουν καταφύγει στις ακρογιαλιές, κοντινές ή μακρινές. Όλοι ψάχνουν μια στάλα δροσιάς. Και πού αλλού θα την βρουν; Στη θάλασσα, βεβαίως-βεβαίως. Έτσι κι ο Κωνσταντίνος. Μόνο που εκείνος σηκώνεται νωρίς και στις 8, με τη βία 9, βρίσκεται στην παραλία. Μια τεράστια παραλία που εκείνη την ώρα είναι ολόδική του. Πόσο τον ηρεμούν αυτές οι ώρες, πριν αρχίσουν να καταφθάνουν οι υπόλοιποι. Και όλοι τους φορτωμένοι. Τσάντες, τσαντάκια, καρέκλες και καρεκλάκια, ομπρέλες και στρώματα και όλες οι...

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Πνίγονται οι ψυχές στη λίμνη Αχερουσία δάκρυα παγωμένα τις σκεπάζουν μαύρο πανί στην κουπαστή τα καλοκαίρια να τις χαϊδέψουν πού είναι τα χέρια κουμάντο κάνει μόνο ο βαρκάρης δεν του ξεφεύγουν λεπτομέρειες κατάματα να τις κοιτάξουν πού είναι τα μάτια δεύτερη ζωή δεν έχει, ταξιδεύουν για τα υποχθόνια παλάτια η βάρκα δε σκουριάζει, είναι γλυκό της λίμνης το νερό άδεια δωμάτια δεν τα δροσίζει αέρας, τέλειωσε κι αυτός στα έγκατα της εγκατάλειψης κρυμμένοι οι στεναγμοί ανταριασμένοι κι οι καημοί απλώνεται το σκοτάδι στο φως το φιλί ξεχασμένο, σε μια άκρη ξεφτισμένο τα χείλη κίτρινα κανείς δεν τα φιλάει τον...

Διαβάστε περισσότερα

Τ΄ακροθαλάσσι και ο νιός

Στ’ ακροθαλάσσι μια βραδιά σεργιάνιζα μονάχη ολόγυρά μου θάλασσα κι αγριεμένοι βράχοι. Το φεγγαράκι έστεκε στη μέση τ’ ουρανού μου κι έπαιζε θέατρο σκιών  στο πάλκο του μυαλού μου… Ξάφνου η αυλαία άνοιξε και στάθηκεν ομπρός μου ντελικανής- ψηλός κι απλός – ο πιο όμορφος του κόσμου. Στα χέρια εκράτη χαλινό κι έσερνε δύο άτια απού εξεσπιθίζανε κι από τα δυο τους μάτια. Θωρώ καλά ή βρίσκομαι στ’ ονείρου μου τα πλάτη; Τι τάχα να εσήμαινε το κάθε ένα άτι; ”Πέζεψε κόρη μου ακριβή κόρη μαλαματένια και με το άτι μου αυτό σου παίρνω κάθε έννοια!” είπεν ο νιός...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest