Select Page

Συντάκτης: Μαίρη Κάντα

Το γαλλικό μπιστρό

Ένα φτωχομάγαζο το δικό του, που όμως είχε την τύχη να “βλέπει” στην πλατεία, προαύλιο μιας εκκλησιάς. Αυτό ήταν ένα πολύ σοβαρό ΣΥΝ όταν ήρθε η στιγμή να μετατραπεί από ένα μαγαζί για εσώρουχα σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο μικρό café bistro, όπου συχνάζει ο καλός λεγόμενος κόσμος, διανοούμενοι καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και… ευγενής νεολαία, σπάνια δε και κανένας ηλικιωμένος σαν ελόγου μου. Αυτός που εμπνεύστηκε τη διακόσμηση του έκανε πολύ καλή δουλειά και πράγματι το στέκι θύμιζε παριζιάνικο μπιστρό σε σημείο να λες βγαίνοντας απ’ αυτό: «Και ο Σηκουάνας τι έγινε βρε παιδιά;» Χα Χα Χα. Και όμως δεν είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Το θαύμα του Πάσχα

Απίστευτος καπνός από τσιγάρα μεταξύ των οποίων σίγουρα και από τα λεγόμενα απαγορευμένα, ποτά, μουσική στη διαπασών, που να μην ακούς τον διπλανό σου, φασαρία, ηχορύπανση, χαμός… Καθόταν στο μπαρ, σε ένα από εκείνα τα πανύψηλα σκαμπό, με ένα μισοάδειο ποτήρι στο χέρι και κουδούνιζε τα παγάκια του, θαρρείς και συνόδευε μια παράξενη μουσική που τη άκουγε μόνον αυτός και τον απορροφούσε στον ρυθμό της. Το πρόσωπό του γυρισμένο προς την μεριά του μπάρμαν που όμως ήταν φανερό ότι δεν τον πρόσεχε. Σίγουρα, οι εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μισόκλειστα μάτια του, ουδεμία σχέση είχαν με το μπαρ...

Διαβάστε περισσότερα

Της λευτεριάς βιγλάτορας

Πνεύμα στα δάση των ψυχών κι αχός στου Νου τη μάχη, της Λευτεριάς βιγλάτορα, αιώνιε Καζαντζάκη! Λεύτερος πάνω στο σταυρό στο δέος της αβύσσου, φεγγίζεις με το έργο σου στιγμές του Παραδείσου. Στο ανηφόρι της ζωής, είπες του Ψηλορείτη: Βράχε, ομιλείς μας για θεό… Κι εγιγαντώθη η Κρήτη. Η Οδύσσεια του Έλληνα να σ’ έχει οδηγητή της, της μοίρας απροσκύνητος, της αντοχής γρανίτης. Σαν Προμηθέας Λυόμενος τον Άνθρωπο λυτρώνεις, φόβου κι ελπίδας τα δεσμά ωσάν κερί τα λιώνεις. _ γράφει ο Παναγιώτης...

Διαβάστε περισσότερα

Η πόλη

Ω, ανάθεμά σας παροικούντες την Ιερουσαλήμ, δεν ζητώ τις πόλεις σας ν’ αλλάξω. Μα, μια πόλη άλλη έχω στα χέρια μου. Οχυρό με επάλξεις γεμάτες ήλιους και αγριολούλουδα. […] _ γράφει ο Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Η φωνή της σιωπής

Βρήκα τη φωνή μου να κρύβεται σε ένα κουτί Πεταμένο σε μια σκονισμένη γωνία της σοφίτας Την καλόπιασα να βγει και την ξεσκόνισα Της έδωσα λίγο ζεστό τσάι για παρηγοριά. Βρήκα τη φωνή μου, αλλά έπρεπε να την ξεγελάσω για να μιλήσει Γιατί αρνήθηκε να αρθρώσει λέξη κι έμεινε σιωπηλή Βρήκα τη φωνή μου, αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι Τι σημασία έχει, αν εκείνη δεν με θέλει; […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Ευδαίμων

Ανοίξανε οι ουρανοί, σε είδα να κατεβαίνεις Φορούσες ανεμίζοντα μετάξια της σιωπής Προσπάθεια αντίληψης του τι μου σημαίνεις με ρίγη μες στα ρήγματα του βάθους της ψυχής Σάμπως κι εγώ τι ήξερα, σου χάρισα ορχιδέες μπας και μου πεις το τίτλο σου ή τι σου αναλογεί Στου πάθους μου τη συντροφιά μου γέννησες ιδέες κι ήταν η ώρα αθάνατη κι η έλξη τρυφερή Κύμα δημιουργικότητας, μου έθρεψες τις λέξεις κι ο χρόνος ο πραγματικός κατέστη απολλύων […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο φύλακας άγγελος

(Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου) Ένα μικρό, καλά μικρό, πριν έρθει μες στον κόσμο, τον Πλάστη του ερώτησε με απορίας τόνο… -Πες μου, Θεέ μου, πού με πας, στον κόσμο αυτό να ζήσω αφού είναι πλέον σίγουρο ότι θα δυστυχήσω. Εγώ έχω μάθει στη ζωή, χαμόγελα να παίρνω και με αγάπη δίπλα μου, τα όνειρα να “σέρνω”… -Το ξέρω αγγελούδι μου, πως το χαμόγελό σου είναι αυτό που φώτιζε πάντα το πρόσωπο σου. Όμως εκεί όπου θα πας, άγγελος θα σε βλέπει κι από του κόσμου τα θεριά, θε να σε προστατεύει. -Εγώ, Θεέ μου, δεν...

Διαβάστε περισσότερα

Γράμμα στον γονιό μου…

Όαση τα χελιδόνια που πετούν μακριά από τη φωλιά τους μπουκιές τα κύματα, ανάσες ο ουρανός κι ο ήλιος πάντα σιμά τους Ακόμα κι  όταν κρύβεται και στάλες τρέχει το δάκρυ όαση όταν τα φτερά ανοίγουν κι η ψυχή τα βλέπει Όαση όταν ευλογίες έρχονται από εκείνους που έχουν πετάξει ελεύθερα να σ αγαπώ και να γυρίζω πίσω, ελεύθερη και η  ψυχή μ’ ανάσες να ριζώσει […] _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Να χαίρεσαι

Τις πληγές σου να τις ξέρεις μόνο εσύ. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που θα τις καταλάβει. Άλλος από σένα, που θα τις γιατρέψει Κι αν κάπου θέλεις να τις πεις, να τις ‘ξομολογάς με δύναμη. Αν σε δουν αδύναμο, σαν τα κοράκια θα πέσουν να σε κατασπαράξουν. Αν σε βρούνε δυνατό, ακόμα περισσότερα κοράκια  σε ονειρεύονται αδύναμο. […] _ γράφει η Φανή...

Διαβάστε περισσότερα

Ξέρεις…

Άσπρο περιστέρι η καρδιά μου θα φανεί. Αλήθεια τι να εξηγήσω, πες μου τι; Τι να κερδίσω απ’ το χορό; Τα βήματα άλλωστε ξεχνώ και τον ρυθμό. Θυμήσου πάλι τι είναι αυτό… Είναι δόξα της ψυχής, που με υφαίνει. Μήπως τον κόσμο ξεγελάσω. Τον φτωχό να ξεπεράσω. _ γράφει η Ελένη...

Διαβάστε περισσότερα

Όταν σε ένιωσα

Σ’ ένιωσα. Ξάφνου. Δονείται η καρδιά μου. Όργανα μοιάζουν να τ’ αγγίζεις εσύ Δεν έχω λέξεις να το συλλαμβάνουν ή άλλες σκέψεις για αφομοίωση απλή Έριξες φως στο πέρας του σκότους με άστρα να τρέχουν με αθάνατη ορμή […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Άτιτλο

Δεν θα ρωτήσεις και πάλι Άδικα περιμένει αιώνια το παιδικό βλέμμα Έμεινε αγέννητη εκείνη η αγάπη Σε έναν καθρέφτη μπροστά τέθηκε το ερώτημα Δεν απάντησες ποτέ Δεν θα απαντήσεις ποτέ Σαν μουτζούρα μικρή και άτσαλα ζωγραφισμένη […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ανάδρομος Ερμής

Δεν αμφισβητώ την αγάπη Όλα τα αμφισβητώ Ό,τι υπάρχει, με όποια έννοια, τριγύρω Ούτε ξέρω αν αναπνέω Αν υπάρχω ή αναπλέω Βλέπω φως μα αμφιβάλλω για τον ήλιο Εγώ εισέβαλα μες στη ζωή σου; Είναι αλήθεια η ύπαρξή σου; Ή εμφανίστηκες όταν σε είχα πιότερο ανάγκη; Η συγχρονικότητα αμφίλογο μήνυμα Πώς γίνεται η αγάπη να μην έχει ξεκίνημα Ή μήπως είσαι ενός αγγέλου φιλί προς της καρδιάς το μεράκι; […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Mία ωδή στο Διονύσιο Σολωμό

Σολωμέ Διονύσιε μέγα, της Ελλάδας σπουδαίο βλαστάρι, να δεχτείς, μια ωδή από μένα, το φτωχό, σου ζητώ μία χάρη, με μελάνι μελιού θυμαρίσιου, να συντάξω, για σε, συναξάρι, με θαυμάσιους ύμνους κι επαίνους, μελωδία, οσίου τροπάρι, με βιολί βιρτουόζου παιγμένη, που κρατεί ασημένιο δοξάρι, και κρυστάλλινου ήχου φλογέρα, καλλιτέχνημα, από πυξάρι. Με μοσχάτο κρασί ποτισμένος, απ της Ζάκυνθος το γιοματάρι, βοηθώντας, το λίγο, με μέτρο, το μυαλό σου καλά να σαλπάρει, τον υπέροχο έγραψες ύμνο, ένα γνήσιο μαργαριτάρι, στη σημαία μας αφιερωμένο, με του Μάντζαρου τ’ ανοιξαντάρι, ατενίζοντας, συγκινημένοι ,ν ανεβαίνει ψηλά στο κοντάρι. […] _ γράφει o Μιχάλης...

Διαβάστε περισσότερα

Ιδρώτα να μυρίζουν οι λέξεις

Όπως παλιός, σχολαστικός τεχνίτης πέτρας, Ηπειρώτης, που ‘χε μεράκι και κριτήρια αυστηρά κι όλο τις λεπτομέρειες με προσοχή και μ’ επιμέλεια δούλευε, έτσι να τις μεταχειρίζεσαι τις λέξεις! Έτσι να τις διαλέγεις! Τις λιγομίλητες και τις ξερακιανές. Εκείνες, που αγκυλώνουν στην άρθρωση… Σκαλώνουν ανάμεσα στα δόντια! […] _ γράφει ο Τάσος Σ....

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο

Περίεργα παιχνίδια που παίζει η φαντασία μαζί μας πολλές φορές είτε είμαστε ξυπνητοί είτε κοιμισμένοι. Με μένα συνέβη το δεύτερο ευτυχώς… Θα ήμουν λέει ίσως στα μισά μου χρόνια ή και ακόμη λιγότερα απ’ όσα κουβαλώ τώρα στην πλάτη μου. Αρχή Φθινοπώρου στο καλαντάρι, μα όχι και ο καιρός που καλά κρατεί. «Μικρό Καλοκαιράκι» το ονομάζουν οι παλιοί και έχει μια απίστευτη γλύκα η φύση, σκέτη απόλαυση, χωρίς τις ακραίες της εξάρσεις. Βρίσκομαι στο αγαπημένο μου νησί μόνη, χωρίς την συνηθισμένη φιλική ή οικογενειακή μου συντροφιά, νιώθοντας μια περίεργη αδιόρατη μοναξιά. Βαδίζω σε ένα καλντερίμι που είναι φρεσκοποτισμένο από...

Διαβάστε περισσότερα

Ανήθικοι συμβιβασμοί

Διατάζουν και προστάζουν στο όνομα μιας φιλίας, μιας δήθεν σωστής και πάντα βέβαιης αποδοχής μας, να επωμισθούμε εμείς το βάρος, το ηθικό και όχι της απαξίωσης και της παραμέλησης. Συμβιβαζόμαστε όλοι μας, το μόνο γνωστό και ίσως καμιά φορά και αποδεκτό, αρκεί να μην ευνουχίζουμε τα αισθήματα και τα συναισθήματα του άλλου, να μην παραχωρούμε και να μην εισχωρούμε σε άλλα κεκτημένα, που ίσως να καθορίσουν και πορείες και διελεύσεις χρόνων, από πάνω μας, στο διάβα της ζωής μας. Τι κι αν πολλές φορές αναγκαστούμε να υποκύψουμε και να δραματοποιήσουμε και εμείς οι ίδιοι καταστάσεις και συγκλίνουσες απόψεις, προς...

Διαβάστε περισσότερα

Τέσσερα ποιήματα

Γκρίζος ουρανός – Καλησπέρα. -(Γκρίζος ουρανός) – Καλησπέρα. Είμαι εγώ, που μου ζήτησες να κρατήσω στα χέρια μου μια στιγμή σου να τη χαρίσεις στον αιώνα. Είμαι εγώ, που μου μιλούσες με καστανή φωνή ενώ μετά βίας ισορροπούσα πάνω σε σανίδι πάνσεπτο. Εγώ, που άργησα να σκεφτώ· να προσπαθήσω. Με θυμάσαι; – Καλησπέρα. Ελπίζω εσύ κι ο κόσμος σου να είστε καλά. – Είμαστε… καλά. (Αν και στις ακτές του Οκτώβρη ακόμα ψηλαφώ τα σημάδια της άμμου που μας τρυπούσε τα πόδια στο στροβίλισμα του ανέμου). Πες μου εσύ πώς είσαι; Πώς περνάς; – (Γκρίζος ουρανός) – Ελπίζω αυτός...

Διαβάστε περισσότερα

Απρόσωπη

Κι αν τώρα πια δεν έχω πρόσωπο είναι γιατί ήταν όλα δικά σου… Πια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν… Είχα δυο μάτια μόνο για να σε κοιτάζουν και να χάνονται μέσα σου… Να σου δείχνουν τι είσαι… Να κλαίνε για σένα… Να λάμπουν για σένα… Είχα μια μύτη μόνο για να μυρίζω εσένα… Το άρωμα του κορμιού σου και να ζω… Είχα δυο χείλη να βάφω για σένα στο κόκκινο χρώμα που σε τρέλαινε… Να τα φιλάς και να σε παίρνουν στον κόσμο τους… Να ταξιδεύουν παντού πάνω σου και να αφήνουν σφραγίδες… […] _ γράφει η Θώμη...

Διαβάστε περισσότερα

Καραόκε πάρτι

«Ήρθαμε λοιπόν στο περιβόητο αυτό καραόκε πάρτι. Εντάξει; Ικανοποιήθηκες τώρα που με έσυρες μέχρι εδώ; Γιατί δεν ερχόσουν μόνη σου; Αφού πια δεν μου αρέσουν τα πάρτι. Νιώθω αμήχανα όταν βρίσκομαι μαζί με πολύ κόσμο.» είπα στη κολλητή μου, με το που μπήκαμε στο μαγαζί. Αυτή με κοίταξε αδιάφορα και πήγε να παραγγείλει ποτά. Είχαμε τσακωθεί άσχημα, προτού πάμε στο πάρτι. Ήθελε εδώ και καιρό να με βγάλει έξω. «Να δεις λίγο κόσμο. Δε βαρέθηκες στο σπίτι συνέχεια;» έλεγε σε κάθε συζήτηση μας. Και εγώ προσπαθούσα διαρκώς να βρω μια δικαιολογία. Τη μια φορά ήμουν άρρωστη, την άλλη δούλευα....

Διαβάστε περισσότερα

Σχιζοφρενής και πόρνη

  Ο ίδιος ήταν διαγνωσμένος με παρανοϊκή σχιζοφρένεια και έπρεπε να λαμβάνει συνεχώς τη φαρμακευτική του αγωγή διαφορετικά κινδύνευαν όλοι από αυτόν και αυτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Εκείνη ήταν διαγνωσμένη με μανία. Όλα είχαν έντονα χρώματα και ζωντάνια, όπως την έντονη ζωή που ζούσε τη νύκτα προσφέροντας το ίδιο της το κορμί σε όποιον της το ζητούσε με αντάλλαγμα 30 αργύρια. […] _ γράφει ο Φίλιππος...

Διαβάστε περισσότερα

Η προφητεία ενός δασκάλου

  Σεπτέμβριος του 1966… Περιστέρι… Κάπου στη Νέα Ζωή ξεκινούσα την έκτη δημοτικού. Έντεκα χρονών με την χαρακτηριστική μπλε ποδιά, την άσπρη κορδέλα στα μαλλιά και τα άσπρα σοσονάκια περνούσα δειλά- δειλά την πόρτα του φροντιστηρίου  ξένων γλωσσών του χαρισματικού καθηγητή Στέλιου Μαρίν. Ήθελα να μάθω αγγλικά «για να μιλάω» με τους λιγοστούς ξένους που επισκέπτονταν τη χώρα μας τότε… Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς – πριν την έναρξη του σχολικού έτους- είχα μάθει τα 26 γράμματα της αγγλικής αλφαβήτας από μια μέθοδο Αγγλικής άνευ διδασκάλου. Το παιδικό μυαλό μου πίστευε πως αν γράψεις μια λέξη με αγγλικούς χαρακτήρες...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος