Select Page

Συντάκτης: Νεκτάριος Καλογήρου

Κρίση πανικού

Κρίση πανικού λέγεται αυτό που παθαίνω τελευταία όλο και πιο συχνά. Από τη μοναξιά μάλλον το παθαίνω. Αυτά μας είπε η γιατρός στην πρώτη επίσκεψη που της κάναμε με την Ελένη. Η γιατρός, μου έκανε πολλές και διάφορες ερωτήσεις κι απ’ τις απαντήσεις μου, κατάλαβε πως πάσχω απ’ αυτή την αρρώστια. Δηλαδή, δεν είναι ακριβώς αρρώστια, όπως όταν κάνουμε πυρετό ή μας πονάει η καρδιά μας ή το κεφάλι μας, είναι κάτι που αφορά την ψυχή μας, λέει, τους φόβους μας, το άγχος μας κι άλλα τέτοια. Πολλά δεν τα κατάλαβα, ούτε τις συμβουλές που μου έδωσε στο τέλος,...

Διαβάστε περισσότερα

Δέκα βήματα

Απαγορεύεται. Γκρίζα σήμανση στο βλέμμα. Υγρασία κόκκινη σε μαύρη πληγή. Το αίμα σαπίζει στους αριθμούς. Ένα, δύο, τρία βήματα. Τέσσερα, πέντε, έξι. Στο έβδομο βήμα η πυκνοκατοικημένη πόλη. Άστεγη. Μυρίζει θάνατο. Κουρέλια τα πένθη της σε κάθε γωνιά. Επόμενο τετράγωνο. Το όγδοο βήμα στην διαδήλωση. Φαντάσματα. Ψίθυροι. Ιαχές ονείρων. Κάποιος πέθανε. Εδώ και τόσον καιρό. Κι ύστερα; Πολλοί πεθαίνουν κάθε μέρα. Εδώ. Παντού. Tο ήξερες; Κάνεις άλλο ένα βήμα με τα μάτια κλειστά. Να ξεφύγεις. Απ’ τον καθημερινό σου θάνατο. Να μην βλέπεις. Να μην τον βλέπεις. Το ένατο βήμα σε φέρνει στα σύνορα. Ανοίγεις τα μάτια. Δεν είσαι...

Διαβάστε περισσότερα

Πίσω απ’ την κουρτίνα

Βαστάζο τα βαλλόμενα πόσους Χριστούς θα στείλεις στο σταυρό. Σκαρώνεις πλίνθους, στρώνεις λιθόστρωτα να τα μονοδρομείς προς τ’ αναπότρεπτο μαρτύριο του οφειλέτη. Βουβός κλαυθμός και οδυρμός τ’ απόγευμα στο δένδρο. Ξεχειλωμένες πλαδαρές λαότητες λιώνουν σανδάλια, με γόνατα καμήλου εκλιπαρούν για έναν σου ασπασμό στο μέτωπο που πλέον χάσκει λεκιασμένο. Ευρώπη, Ευρώπη αγρέ του κεραμέως και αγριοσυκιά ήρθε η σειρά σου για να λικνιστείς γιατί είσαι σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα του Ισκαριώτη Γ’ Βραβείο στον ΣΤ’ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού   _ γράφει ο  Γεώργιος Κ....

Διαβάστε περισσότερα

Κατάρα και λύτρωση

Κατάρα και λύτρωση η Μούσα, στα δίνει όλα μα δε σ’ αφήνει όποτε θέλεις να τα χαρείς σε παρασέρνει σε μία δίνη ύστερα φεύγει και την ποθείς. Τυχαία, μονάκριβη ζωή μου η ευτυχία πολλά δε θέλει μέσα στα λίγα τη συναντάς ο ήλιος λέει, που ανατέλλει, ότι στο τέλος φτωχός θα πας. Χρυσάφι και πλούτη μου η Τέχνη, που πίσω κάτι θα ‘χει αφήσει να με θυμούνται οι ζωντανοί όταν θα γίνω ροή στη Φύση. Τέχνη μεγάλη και ταπεινή.   _ γράφει ο Ντίνος Γλαρός από τη συλλογή ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ (ποιήματα...

Διαβάστε περισσότερα

Το στίγμα του φθινοπώρου

“Ο μόνος δρόμος είναι μια νέα αρχή…”, σκέφτηκε ο Μανώλης κοιτάζοντας τον πρώτο ήλιο του Φθινοπώρου ν’ ανατέλλει από το παράθυρο του σπιτιού του στο ακριτικό Καστελλόριζο. “Θα το κάνω για μένα, κι ας είναι το τέλος της διαδρομής. Όσο πικρό και δύσκολο κι αν είναι για μένα θα γίνει η αρχή για μια νέα ζωή, θα φύγω απ’ το νησί”, μονολόγησε κι ευθύς στο μυαλό του ήρθε η εικόνα του περασμένου καλοκαιριού που τον είχε σημαδέψει όσο κανένα άλλο. Δεν έπρεπε ωστόσο να μείνει κολλημένος στο καλοκαίρι που σαν μάγισσα τον τραβάει με τα θέλγητρα της και να...

Διαβάστε περισσότερα

Ο άνθρωπος από τη Γροιλανδία, του Τζάις Μίλτον

«Όλες οι ενδείξεις συντείνουν στην ίδια κατεύθυνση. Ο τύπος πάγωσε το ίδιο δευτερόλεπτο που πέθανε. Λες και το σώμα του βυθίστηκε σε υγρό άζωτο. Έχεις δίκιο που είπες ότι βρίσκεται σε άψογη κατάσταση. Αυτό ακριβώς σκέφτηκα κι εγώ τη στιγμή που τον ξεπακετάραμε. Θα έλεγε κανείς πως είναι υπερβολικά τέλειος…» Όταν το κατεψυγμένο πτώμα του Φέρις Κλαρκ εντοπίζεται στους πάγους της Γροιλανδίας, ο ιατροδικαστής-αρχαιολόγος Τζακ Ρέιβεν καλείται να διερευνήσει την υπόθεση. Από την πρώτη στιγμή είναι καχύποπτος. Το πτώμα βρίσκεται σε απολύτως άριστη κατάσταση. Καθώς ο Τζακ ξετυλίγει το κουβάρι του μυστηρίου των τελευταίων ωρών της ζωής του Φέρις...

Διαβάστε περισσότερα

Τι καθορίζει την τιμή ενός βιβλίου;

Εχετε αναρωτηθεί πόσο κοστίζει ένα βιβλίο; Εχετε σκεφτεί ποτέ πόσοι πληρώνονται με τα 10 ή τα 15 ευρώ που καταβάλετε για ένα αντίτυπο; Ξέρετε ότι ο συγγραφέας του βιβλίου είναι εκείνος που αμείβεται με τα λιγότερα χρήματα από κάθε πώληση του πνευματικού του έργου; Γνωρίζετε ότι ένα βιβλίο, όσο καλό κι αν είναι, δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει εάν δεν υπάρχει σωστό δίκτυο διανομής που να το υποστηρίξει; Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι εκείνα που θα ολοκληρώσουν τον πρώτο κύκλο της αρθρογραφίας μας για τις βασικές γνώσεις σχετικά με την αυτοέκδοση. Από την επόμενη εβδομάδα, στο έργο μας...

Διαβάστε περισσότερα

Η φυγή

Ο πρώτος έρωτας λένε ότι δεν ξεχνιέται. Το πάλεψε αρκετά και νόμιζε ότι ξεχάστηκε. Απέκτησε μια πανέμορφη οικογένεια και ζούσε ευτυχισμένη. Και όμως μέσα της, κάτι την βασάνιζε. Συμπονούσε τον άντρα της και ποτέ δεν είχε δώσει δικαιώματα. Τον παντρεύτηκε από αγάπη, αλλά αυτό που είχε νιώσει την πρώτη φορά δεν είχε μέτρο σύγκρισης. […] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Εκτυπώνω το βιβλίο μου στην Ελλάδα

  Είναι εντελώς διαφορετικό το να σχεδιάζεις από το να εκτελείς. Σχεδιασμός και εκτέλεση αποτελούν ξεχωριστές ικανότητες και οι άνθρωποι έχουν είτε την πρώτη, είτε τη δεύτερη. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ένα πρόσωπο έχει την ικανότητα σύλληψης μιας ιδέας και αποτελεσματικής πραγματοποίησης της ιδέας αυτής. Το ίδιο ισχύει και για την αυτοέκδοση. Είναι εντελώς διαφορετικό το να γράψεις ένα βιβλίο και άλλο το να το εκτυπώσεις ώστε να το διακινήσεις από μόνος σου. Επιπρόσθετα, το να διακινείς από μόνος σου ένα βιβλίο, τότε αυτομάτως επηρεάζεσαι ποικιλοτρόπως για το επόμενο. Τα παραπάνω ήταν απαραίτητο να σημειωθούν έτσι...

Διαβάστε περισσότερα

Το προσφυγάκι

Ο Σάο, είναι  ένας δεκαπεντάχρονος πρόσφυγας από τη Συρία.  Ξύπνησε στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Όταν άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε. Κοίταξε ξανά και ξανά. Φως, χρώματα, αντικείμενα, όλα όσα είχε φανταστεί, τώρα υπήρχαν μπροστά του ως εικόνες που μπορούσε να δει. Ο Σάο είχε γεννηθεί τυφλός και τώρα ξαφνικά μπορούσε να δει. «Μήπως πέθανα και τώρα πια μπορώ να δω;». Στο δωμάτιο αν και υπήρχε  ακόμα ένα παιδί που ήταν επίσης προσφυγάκι, επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Καθώς η ώρα περνούσε, ο Σάο σχεδόν πείστηκε ότι  είναι νεκρός. Το φως δεν έρχεται στα μάτια από τη μια στιγμή στην άλλη...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτοέκδοση: Δωρεάν μέσω Amazon, μέρος 2ο

Την περασμένη εβδομάδα επιχειρήσαμε μια πρώτη γνωριμία στις αυτοεκδόσεις βιβλίων με τη βοήθεια μεγάλων εταιρειών του εξωτερικού. Παρουσιάσαμε την Amazon και την δωρεάν υπηρεσία που παρέχει προς όλους τους δημιουργούς μέσω της πλατφόρμας createspace.com. Σε αυτό το άρθρο θα διεισδύσουμε σε λεπτομέρειες που είναι χρήσιμες και αναγκαίες ώστε να δοθεί ολοκληρωμένη εικόνα γύρω από το θέμα αυτό. Έχοντας ολοκληρώσει την καταχώρηση του πνευματικού μας πονήματος στο createspace.com αυτομάτως τα πάντα είναι έτοιμα για την πρώτη παραγγελία του βιβλίου μας. Είτε πρόκειται για 30 σελίδες, είτε πρόκειται για 300 σελίδες, η διαδικασία είναι ίδια. Επισκεπτόμαστε το ηλεκτρονικό κατάστημα του createspace.com...

Διαβάστε περισσότερα

Αυτοέκδοση: Δωρεάν μέσω Amazon, μέρος 1ο

Πόσο πιο ιδανική μπορεί να είναι μια πρόταση που προβλέπει ότι μπορείς να αποστείλεις το κείμενό σου και αυτό την ίδια ημέρα να γίνει βιβλίο, να τυπωθεί και να σου αποσταλεί στο σπίτι με σχεδόν μηδενικό κόστος; Οσο κι αν όλο αυτό φαντάζει ουτοπικό, στην πραγματικότητα είναι απολύτως εφικτό και καθόλου δύσκολο. Η μέθοδος λέγεται Print on demand και τεχνικά γίνεται ως εξής: Υπάρχει μια υπερσύγχρονη τυπογραφική μηχανή, που από την πλευρά της εισόδου δέχεται δύο ηλεκτρονικά αρχεία (ένα για το εξώφυλλο κι ένα για το κείμενο) και από την πλευρά της εξόδου βγάζει το βιβλίο έτοιμο, με πλαστικοποιημένο...

Διαβάστε περισσότερα

Ζήλεια

Μία και μόνη πιστολιά σκέφτηκε ότι θα ήταν υπέρ αρκετή για να την στείλει στον άλλο κόσμο. Όμως, αυτός δεν αρκέσθηκε σ’ αυτήν. Άδειασε πάνω της σχεδόν όλο τον μύλο του περιστρόφου του. Αυτή ήταν η κατάληξη ενός μεγάλου έρωτα που όσο κράτησε τον θαύμαζαν φίλοι και ζήλευαν οι οχτροί τους. Η αγάπη και το μίσος είναι τόσο αβυσσαλέα συναισθήματα που όμως πάρα πολλές φορές τα όριά τους γίνονται δυσδιάκριτα, μετατρέποντας έναν πρώην ερωτευμένο σε φονιά, σε κακούργο, υποψήφιο για την ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα ιδιαζόντως ειδεχθές. Αγαπήθηκαν με την πρώτη ματιά, coup de foudre γαλλιστί. Το ίδιο...

Διαβάστε περισσότερα

Συνέκδοση και αυτοέκδοση – Γενικές πληροφορίες

Μέχρι τώρα στη στήλη ΒιβλιοΛογικά σταθήκαμε σε γενικές πληροφορίες σχετικά με τις εκδόσεις, τους εκδοτικούς οίκους και τους νέους συγγραφείς. Στις επόμενες τέσσερις εβδομάδες θα επικεντρωθούμε στο μεγάλο κεφάλαιο που ονομάζεται «Αυτοέκδοση και συνέκδοση» και στόχος είναι να δοθούν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που μπορεί να βασανίζουν εκείνους που γράφουν και θέλουν να βγουν στο προσκήνιο. Αρχικά, επιχειρώντας να δώσουμε έναν ορισμό στο ερώτημα «τι είναι αυτοέκδοση και συνέκδοση;», μπορούμε να συνοψίσουμε στην ακόλουθη περιγραφή: Πρόκειται για την απόφαση του δημιουργού (συγγραφέα ή ποιητή) να χρηματοδοτήσει ο ίδιος την έκδοση του πονήματός του. Η διαφορά μεταξύ «συνέκδοσης» και...

Διαβάστε περισσότερα

Συναυλίες ψυχών

Η αυτοσχέδια χορωδία των προβολέων, έκαψε την σκηνή κι η φλόγα της πέρασε τις οθόνες των ματιών μας. Το μεγάλο πεύκο, που αιώνες τώρα σκεπάζει αμαρτίες και αίματα, στάθηκε αγέρωχο κάτω απ’ τη γριά νύχτα. Η πανάθλια μύγα έψαχνε να τυραννήσει το επόμενο θύμα. Ο ανέμελος τραγουδοποιός χόρευε στον μαγικό κύκλο προσπαθώντας, με νοσταλγία, να κοροϊδέψει την ψυχή του. […] _ γράφει ο Θεοφάνης...

Διαβάστε περισσότερα

Η αγωνία του εκδότη

“Μεγάλωσα ανάμεσα σε βιβλία, έχοντας αόρατους φίλους σε σελίδες που δημιουργήθηκαν από σκόνη, που την κουβαλάω μέχρι σήμερα στα χέρια μου” Μπορεί τα λόγια του βιβλιοπώλη από τη “Σκιά του ανέμου” να αποτυπώνουν όλη τη γοητεία και το μυστήριο που υπάρχει στη σκέψη του αναγνώστη, ωστόσο υπάρχει μια πλειάδα ανθρώπων που δηλώνουν πρόθυμοι να τινάξουν τη σκόνη που περιγράφει ο Θαφόν, με αντάλλαγμα την έκδοση ενός σίγουρα – ευπώλητου βιβλίου. Οι εκδοτικοί οίκοι στην Ελλάδα του Σήμερα επιζητούν εναγωνίως τα βιβλία εκείνα που θα βελτιώσουν τα οικονομικά τους. Με εξαίρεση λίγους, μεγάλους Οίκους, που από νωρίς εντόπισαν τις ανάγκες...

Διαβάστε περισσότερα

Μικροί θεοί

Κοίτα! Ψηλά εκεί στο λόφο είναι οι θρόνοι των νεκρών μας ακόμη στέκουν και κοιτούν τις πράξεις των ανθρώπων. Μόνο που δεν μας θέλουν πια. Κι ας μην τους αδικήσουμε -μη ψάξουμε τον λόγο-. […] _ γράφει ο Θεοφάνης...

Διαβάστε περισσότερα

Ο σκοτεινός αξιωματικός

Εκείνο το πρωί το συναίσθημα ξύπνησε, σηκώθηκε, τεντώθηκε και μετά ξαναμαζεύτηκε, διπλώθηκε, κλείστηκε σε φάκελο και κίνησε για μέρος μακρινό. Από σάκο σε σάκο, από αεροπλάνο σε καράβι, έφτασε στο λιμάνι προορισμού. Ένα παιδί με ποδήλατο ήταν εκείνο που παρέλαβε το φάκελο και προσεκτικά τον έβαλε στο καλαθάκι μπροστά, να βλέπει τη διαδρομή. Ίσα που προλάβαινε να κάνει την παράδοση προτού νυχτώσει. Το πεντάλ γύρισε απαλά στην αρχή και σιγά-σιγά δυνάμωσε. Κι όσο η δύναμη μεγάλωνε στα πόδια του παιδιού, τόσο ο φάκελος χοροπηδούσε στην κορυφογραμμή που όριζε ουρανό, γκρεμό και θάλασσα. Από ’κει ψηλά μπορούσε να δει την...

Διαβάστε περισσότερα

Μα γιατί δεν εκδίδουν το αριστούργημά μου;

Επιτέλους η τελεία και η παύλα τίθενται στην τελευταία λέξη του συγγραφικού πονήματος. Αφήνονται κενές δυο γραμμές και από κάτω γράφεται φαρδιά – πλατιά η λέξη «ΤΕΛΟΣ». Το χαμόγελο της ικανοποίησης έρχεται ταυτόχρονα με τις σκέψεις «από αύριο ξεκινά η αποστολή στους εκδοτικούς οίκους, τέτοιο πράγμα στα σίγουρα δεν έχουν διαβάσει ούτε στον ύπνο τους. Μήπως να κατοχυρώσω από τώρα τα πνευματικά δικαιώματα, μη τυχόν και μου το κλέψουν· τέτοιο διαμάντι. Μήπως να το στείλω από τώρα στο υπουργείο Πολιτισμού για να προλάβω τη βραχεία λίστα του κρατικού βραβείου Λογοτεχνίας;». Το έργο, είτε είναι μυθιστόρημα, είτε συλλογή διηγημάτων ή...

Διαβάστε περισσότερα

Εξομολόγηση

Μερικές φορές βλέπω τον κόσμο και νιώθω ότι δεν έχει κάτι να μου δώσει -αυτό με στεναχωρεί-. Κοιτώ τους ανθρώπους με αγωνία νομίζω ότι θα μου ορμήσουν. […] _ γράφει ο Θεοφάνης...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μικρός ήλιος

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας μικρός ήλιος. Ένας υπέροχος, λαμπερός, μα τόσο δα μικρούλης ήλιος. Ήταν τόσο μικρός ώστε μπορούσε να χωρέσει στη φλούδα ενός μεγάλου πορτοκαλιού, αρκεί βέβαια αυτή η φλούδα να ήταν ολόκληρη και όχι κομμάτια που συχνά τη χωρίζουν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες. Η αλήθεια είναι πως άρεσε πολύ στον μικρό ήλιο να τυλίγεται μέσα σε φλούδα από μεγάλο πορτοκάλι. Το είχε σαν παιχνίδι την ημέρα. Τυλιγόταν και ξετυλιγόταν σαν να ήτανε γιο-γιο. Άλλες φορές πάλι έκανε τη φλούδα να μοιάζει με ζώνη στη μέση του και άλλες φορές με τιράντες στους ώμους...

Διαβάστε περισσότερα

Η πάνινη κουκλίτσα

Απόγευμα Κυριακής. Η βροχή μαστίγωνε το στενό δρομάκι σχηματίζοντας μικρούς χείμαρρους στις άκρες του. Ένας τέτοιος χείμαρρος ήταν που σκάλωσε πάνω σε εμπόδια κι άλλαξε δρόμο. Ηταν σκουπίδια από τον ξέχειλο σκουπιδοτενεκέ· σωρός οι σακούλες, σκισμένες από λαίμαργες γάτες, κουτιά, χαρτιά και νάιλον. Κάπου εκεί, ανάμεσα σε φύλλα, κουτιά και κλαδιά, η πάνινη κούκλα. Λασπωμένη, με σκισμένο το λιλά φουστανάκι της, έχοντας χάσει τα περισσότερα μαλλάκια από νήμα που σκέπαζαν το στρουμπουλό της προσωπάκι, αναρωτιόταν τι είχε πάει τόσο στραβά κι η Ελενίτσα, το χαριτωμένο μικρό κοριτσάκι, στην οποία την είχαν χαρίσει, την πέταξε με θυμό στα σκουπίδια, μετά...

Διαβάστε περισσότερα

Το παράπονο της λιβελούλας

Στη μακρινή Ιαπωνία, η πολιτική και κοινωνική κατάσταση που ζούσαν οι πολίτες, είχε έρθει τα πάνω κάτω, με μόνη διέξοδο για όλους, να καταφύγουν σε μια επαναστατική μεν, αλλά όχι και τόσο πρωτοποριακή κίνηση· την απεργία. Κόντρα στη σκέψη της απεργίας τα μέσα μαζικής μεταφοράς είχαν σταματήσει για αρκετό διάστημα. Ακόμα και τα μέσα επικοινωνίας είχαν βουβαθεί, λες και μια ανώτερη δύναμη ήλεγχε την κάθε τους απόφαση. Μα πλέον οι εξελίξεις είχαν δρομολογηθεί. Για τις ανάγκες τις απεργίας, είχε συγκροτηθεί όχι απλώς μια επιτροπή, αλλά μια πλειάδα από απελπισμένους, απογοητευμένους Ιάπωνες άντρες, γυναίκες και παιδιά, που δε ζητούσαν τίποτα...

Διαβάστε περισσότερα

Παρηγοριά

Τον πόνο του χαμού του δικού σου εκεί βρήκα στο τασάκι του μυαλού δικού μου γίνηκε η προίκα. Τη μοναξιά των στιγμών σ’ αυτό εκεί διαβάζω του εγωισμού τα σύνορα ευπρεπώς πώς να διατάζω. Να βρίσκονται ολημερίς κι ολονυχτίς συνάμα να επέρχεται ολοταχώς συνεύρεσης το θάμα. […] _ γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Το κάγκελο του μπαλκονιού

Το κτύπημα του κουδουνιού, παρά τη γραπτή απαγόρευση στην τζαμαρία της εισόδου της πολυκατοικίας έκανε την Ελίζα να θυμώνει. Τι ήταν πια αυτό το κακό με το κουδούνι; Μέχρι που σκέφτηκε να το απενεργοποιήσει για να βρει η γυναίκα την κάποια ησυχία της· πότε οι διαφημιστές, πότε κτύπημα κατά λάθος, πότε ο ταχυδρόμος που έβρισκε βολικό, άγνωστο γιατί, το δικό της το κουδούνι να κτυπά για να αφήσει μέσα από την πόρτα τα γράμματα, ποντάροντας πιθανόν στην κατανόησή της που πήγαζε από μια έμφυτη ευγένεια την οποία παίνευαν όλοι. «Ευγενής», σύμφωνοι, μα τα νεύρα της είχαν γίνει τσατάλια. Το...

Διαβάστε περισσότερα

Η αλεπού

Κάθε νύχτα έρχεται η αλεπού, ξύνει με το μυτερό της νυχοπόδαρο μια τρύπα στο τσαλακωμένο στρωσίδι, με παίρνει αγκαζέ και ψευτοκλαίει. «Κλάψε σιωπηλά» λέει κι έπειτα ανεβαίνει με φόρα στα φωτιστικά σώματα να χαζέψει τις σκόνες. […] – γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest