Select Page

Συντάκτης: Νίκος Φάκος

Ακριβή παλέτα

Μαζεύω τις πέτρες του λιθοβολισμού μου Με ματωμένα δάχτυλα Τρεμάμενα και τσακισμένα Τις βάζω στη σειρά για να τις ζωγραφίσω Κόντρα στο αίμα λίγο χρώμα από το ουράνιο τόξο […] γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο δάσκαλος και ο καθρέφτης, του Κώστα Θερμογιάννη

Πριν λίγο καιρό έλαβα ένα δώρο, πολύτιμο για μένα, από έναν φίλο που τον γνωρίζω ελάχιστα προσωπικά, αλλά πολύ καλά μέσω των γραπτών του και ως συνεργάτη. Το δώρο αυτό ήταν το βιβλίο “Ο δάσκαλος και ο καθρέφτης” υπογεγραμμένο απ’ τον ίδιο τον Κώστα Θερμογιάννη. Με όλη την υποκειμενικότητα που διακρίνει την παρούσα κριτική, θέλω να πω δυο πράγματα δόκιμα γι’ αυτό το υπέροχο μικρό διαμάντι. “Ο δάσκαλος και ο καθρέφτης” είναι μια συλλογή διηγημάτων ανθρωποκεντρική. Δεν είναι ότι θίγει κοινωνικά ζητήματα, είναι ότι έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο και κάθε έκφραση και έκφανση που τον διακρίνει. Ο συγγραφέας...

Διαβάστε περισσότερα

Αγρίμι

Δεν ήξερες αγάπη τι σημαίνει, ούτε γέλιο καν σου έμαθα να γελάς, σου έδειξα τι είναι αγάπη Δε μπορούσες να δώσεις, ούτε να πάρεις, δεν ήξερες τι να νιώσεις ή να κάνεις με όσα σου προσφέρθηκαν Τρόμαξες μόνο, φοβήθηκες γιατί ορμέμφυτα κατάλαβες πως κάτι διαφορετικό συμβαίνει Κάτι άλλαξε, άλλαξες και δεν έχει γυρισμό Ακούσια έκανες υπέρβαση του εαυτού σου, δεν τον αναγνώριζες σπασμωδικές κινήσεις από πανικό ορμώμενες αρχίσαν […]   _ γράφει η Θώμη...

Διαβάστε περισσότερα

Ο σοφός και το παιδί

Ο Σοφός ήταν σκεπτικός. Στο δάσος συνέβαιναν ολοένα και πιο άσχημα πράγματα. Όμως η ενηλικίωση, ανεξαρτήτου ηλικίας, είναι κάτι που όλοι οι άνθρωποι καλούνται να προσπεράσουν. Να περάσουν στο επόμενο επίπεδο διανόησης, αντίληψης και ματιάς στα τεκταινόμενα. Το Παιδί καθόταν αντίκρυ του σε μια άβολη καρέκλα. Παρατηρούσε με δέος τα μάτια του Σοφού να είναι βουτηγμένα στα γραπτά του και φανταζόταν εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που πραγματικά τον απασχολούσαν. Τα ζαρωμένα μάτια του άφησαν την εντύπωση ότι τον διακατέχει μια ανησυχία. Η επιμονή να εκδηλώσει μία συγκεκριμένη ερώτηση στο Παιδί, την οποία θα κατανοήσει και θα απατήσει εν...

Διαβάστε περισσότερα

οπισθόφυλλο – Anima mia, του Δημήτρη Βαρβαρήγου

Φλωρεντία 1860. Anima mia… κάθε άνθρωπος επιλέγει στη ζωή του τον τρόπο που θ’ αγαπάει τον Άλλον. Αυτή η αγάπη όμως, δεν πρέπει να περιορίζει την ελευθερία. Ο καθένας μας κάνει τις επιλογές του και χαράζει τη μοίρα του. Μαρία Ρόζα και Σαλιβέριος, δυο νέοι μια αγάπη. Ζουν την αναστάτωση του έρωτα με όρκους αιώνιας αγάπης και βυθίζονται στις προσωπικές τους περιπέτειες. Οι οιωνοί της μοίρας όμως έχουν φροντίσει να βιώσουν μ’ έναν τόνο λύπης την πίστη και την περηφάνια. Μια συγκλονιστική ιστορία βασισμένη σε γεγονότα, από στιγμές πραγματικής ζωής, φαντασίας και πάθους, στα όμορφα χρόνια της αθωότητας. Μια...

Διαβάστε περισσότερα

Η Χρυσάνθη Τσιαμπαλή συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Τι σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων; Δεν ήταν ένα γεγονός αλλά μια συνισταμένη παραγόντων. Η μυθοπλασία με γοήτευε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όπως και η γραφή ως τρόπος προσωπικής έκφρασης. Αυτό όμως που βρήκα ακαταμάχητο στη λογοτεχνία για παιδιά είναι η χρήση της φαντασίας και του υπερρεαλιστικού στοιχείου χωρίς κανέναν περιορισμό και ταυτόχρονα με απόλυτη σοβαρότητα. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Σημαίνει δημιουργώ κόσμους, χαρακτήρες και καταστάσεις για να βρω αφορμή να μιλήσω για ό,τι αγαπώ, νοσταλγώ, επιθυμώ για ό,τι με προβληματίζει, με καίει, με στοιχειώνει. Σημαίνει επίσης, παλεύω με τη λήθη....

Διαβάστε περισσότερα

Γράμματα στην αθωότητα

Θυμάμαι τα λόγια της γιαγιάς μου, λες και  ήταν χτες… κυδώνι γλυκό του κουταλιού σε πιατάκι γυάλινο, με άρωμα  κανέλα … Η φωνή της ψιθυριστή, μ’ ένα τρέμουλο κι ένα παράξενο θρόισμα μαζί, σαν αεράκι που κατάφερνε να περνά με τρόπο μέσα από ξεχασμένη φυσαρμόνικα. Τα χελιδόνια σε χαμηλά τόξα, όπως τότε κι ο ορίζοντας ακόμη πιο χαμηλά φορτωμένος σύννεφα. «Ένα μεγάλο παραμύθι είναι η ζήση μας, παραμύθι και πρέπει απ’ την αρχή ως το τέλος καθένας να το διαφεντέψει μόνος του. Δεν γίνεται και δεν έχει αξία αλλιώς. Συνοδοιπόρους μπορεί να ‘χεις πολλούς στο ταξίδι της ζωής, μα  το...

Διαβάστε περισσότερα

Σε χρόνο μέλλοντα υποθετικό

 Το σκοτάδι υποχθόνια δημιουργεί ένα ρίγος στη ράχη, το άγνωστο πίσω απ’ την πλάτη με φοβίζει. Ο καπνός των τσιγάρων, η μυρωδιά από το αλκοόλ, οι ανακατεμένες φωνές μού είναι αδιάφορες. Το ουίσκι μού καίει το λαιμό και το παιχνίδισμα του ήχου από τον πάγο στο ποτήρι μοιάζει κάτι μονότονο. Η μουσική, όσο και αν προσπαθεί, δεν καταφέρνει να με συνεφέρει. Μπροστά μου στέκει το είδωλό μου, μια φιγούρα μάλλον αδιάφορη, ακόμη και για τον απέναντι καθρέφτη, απ’ αυτές που περνάνε δίπλα σου και δεν προσέχεις. Ίσως να με πήραν και τα χρόνια, δεν ξέρω, ίσως έχω βολευτεί σ’...

Διαβάστε περισσότερα

Είμαι συγγραφέας χωρίς πρόγραμμα

Αγαπητοί μου συνδαιτυμόνες, Όλοι εμείς που γράφουμε, διηγήματα, ποιήματα, νουβέλες, παραμυθάκια ή τα απομνημονεύματα μας είναι βέβαιο πως προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή φόρμουλα για να αποδίδουμε τα μέγιστα. Στο πλαίσο αυτής της προσπάθειας λοιπόν, έχω διαβάσει αναρίθμητα άρθρα για το πως πρέπει να «εργάζεται» ένας συγγραφέας. Υπήρξαν άρθρα που έκριναν επιτακτική την ανάγκη του να γράφεις καθημερινά ή ακόμη και να θέτεις τον εαυτό σου σε κανονικό εργασιακό οκτάωρο. Βρήκα άρθρα που μιλούσαν για τη σημασία του «πλάνου συγγραφής», ένα χαμό από σημειώσεις δηλαδή που εάν ποτέ καταφέρεις να τις ενώσεις θα βγει ένα βιβλίο ή ακόμη...

Διαβάστε περισσότερα

Θαμμένος χάρτης

Μια παρότρυνση της στιγμής, η προσπάθεια να γεμίσει τις ώρες με κάτι ουσιαστικά ανούσιο την οδήγησαν στην παλιά ξεχασμένη σοφίτα του πατρικού της. Είχε καιρό να ανέβει κάποιος, η σκόνη μαρτυρούσε την έλλειψη ανθρώπινης παρουσίας, η ακαταστασία τη βιαστική φυγή και την επιθυμία να ξεχαστεί το περιεχόμενό της. Κοίταξε τριγύρω. Παλιά έπιπλα σαν κομμάτια από παλιές φωτογραφίες, διακοσμητικά φερμένα από όλα τα σημεία του ορίζοντα, δώρα του παππού από τα ταξίδια του στον κόσμο. Πιο πέρα μια παλιά βιβλιοθήκη, βιβλία χωρίς ευδιάκριτα εξώφυλλα, καλυμμένα από το ίδιο πέπλο της αδιαφορίας, της εγκατάλειψης. Σε μια γωνιά το παλιό μπαούλο της...

Διαβάστε περισσότερα

Ο έρωτας, το όνειρο και η μαργαρίτα

Ο έρωτας – το όνειρο – και η μαργαρίτα… Καταπράσινος αγρός γεμάτος μαργαρίτες. Για τ’ όνειρο αυτό τάχα τι λέν’ οι ονειροκρίτες; Μ’ αγαπά; Δε μ’ αγαπά; Ρωτώ, ξαναρωτώ. Στα πέταλα αναζητώ να βρω το σ’ αγαπώ!   Τα βήματα μου μ’ οδηγούν σε ίσκιο από βελανιδιά. Αχ πόσο άτσαλα χτυπά σαν πέταλο η καρδιά! Κάτω απ’ τον ίσκιο κάθομαι λίγο να ξαποστάσω, την ομορφιά τ’ ονείρου μου γλυκά να αγκαλιάσω....

Διαβάστε περισσότερα

Όταν βρέχει να τ’ ακούς

Ο ψυχικός πόνος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Όσο προσπαθούμε να τον περιορίσουμε, τόσο αυτός είναι ικανός να μας θυμίζει την παρουσία του. Και γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτος… Μας εξωθεί σε συναισθήματα πολύ δυνατά, σε σημείο να χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτές τις στιγμές το μόνο που χρειάζεται κάποιος είναι να αφεθεί. Να αφεθεί και να κλάψει…...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας φόβος κι ένα χάδι

Ψηλαφώ ίχνη ζωής με τις άκρες των δακτύλων τίποτα δεν μου ανήκει… πιάνομαι σε ιστό αράχνης περιμένοντας το θάνατο υπομονετικά. Είναι ένας τρόπος κι αυτός να αντιμετωπίζω το σκοτάδι: να γίνομαι φόβος και χάδι όταν βαθαίνει… θα με αφήσει μόνη τότε ο πόνος που δεν μπορώ να αγνοήσω. […] γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Για την τιμή της γυναικός

Είχε έρθει από τη Θεσσαλονίκη που σπούδαζε η κόρη της καλύτερης γειτόνισσας της Γιώργαινας, η Ανδρονίκη της Θωμαίχσας με τ’ όνομα. Νύχτα, περασμένη ώρα ήταν χτες που την κατάλαβε η μπάμπω. Είχε βγει στο μπαλκόνι της κουζίνας, έτσι έκανε, έπαιρνε λίγο αέρα, «να γιομίσουν τα πλεμόνια, να ’χω ανάσα ως το πουρνό», αυτό πίστευε, έπαιρνε τον αέρα και τα χάπια της μαζί μ’ ένα ποτήρι νερό. «Καλώς έρθες τσούπρα μ’, άηντε κλιόρεψε και αύριο έλα να σε ιδώ, δώγια θάειμαι, θανάρθς ψχούλα μ’;» την καλωσόρισε κι απόσωσε το νερό μια και κάτω. «Γεια σου κυρά Γιώργαινα και βέβαια θα...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίο

Οι λέξεις μου στέρεψαν, παρόλο που οι σκέψεις μου φαίνονται γολγοθάς. Φτωχή η γλώσσα μπροστά στα συναισθήματα. Μέρες, άτομα, συνήθειες που θύμιζαν γιορτή, τώρα έγιναν αλυσίδες που με κρατούν στην κόλαση που άφησες. Όλα είναι ίδια, μα τόσο διαφορετικά. Και καθώς αντικρίζω την ωμή πραγματικότητα να κατακλύει όλο μου το είναι, άοπλος σε βλέπω να δραπετεύεις, σαν φύλλα που το αγέρι άρπαξε και εγώ σε χαζεύω με δεμένα τα χέρια καθώς αγγίζεις τον ορίζοντα. Αντίο λοιπόν, και για τους δύο μας αποχωρώ. […] γράφει ο Μαρίνος...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ιφιγένεια Καραντωνίου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Το βιβλίο της είναι μια “γροθιά” στις ανισότητες και τις αδικίες της κοινωνίας! Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; Η πρώτη επαφή με την γραφή ήρθε πολύ πρώιμα μπορώ να πω. Και ήμουν μεταξύ των άλλων και ανυπόμονη, εφόσον ήθελα να γράφω περισσότερα από όσα είχα μάθει μέχρι εκείνη την στιγμή. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Για μένα το να γράφω μεταλλάσσεται από καιρό σε καιρό. Κάποτε είναι ανάγκη, κάποτε διαμαρτυρία και άλλοτε απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας....

Διαβάστε περισσότερα

Δες με

Ώρες μικρές στων ρολογιών τους δείκτες Σκέψεις τρανές καθώς περνούν οι νύχτες Κι εγώ εδώ,εκεί κ παρά πέρα Μέσα στην ενοχλητική σιγή, φωνή που βγάζω τρομερή! […] γράφει η Κυριακή...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ιωάννα Μπακιρτζή – Μπαμπέτα συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από το έργο της ψυχαγωγεί και διδάσκει τους μικρούς αναγνώστες! Πώς θα συστήνατε τον εαυτό σας σε ένα παιδί; «Μη με βλέπεις έτσι. Ήμουν κι εγώ κάποτε ακριβώς σαν κι εσένα.»  Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τον κόσμο του παιδικού βιβλίου; Η λαχτάρα να ξανανιώσω παιδί. Η ανάγκη να θυμηθώ όλα αυτά που σκεφτόμουν και που βίωνα σαν παιδί. Κάθε τέτοιο ταξίδι στα χρόνια της ανεμελιάς είναι για μένα ανάσα...

Διαβάστε περισσότερα

Η Μελίνα Τούντα συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Τα έργα της, μια αισιόδοξη και ερωτική ματιά της ζωής! Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Ξεκίνησα να γράφω από εσωτερική ανάγκη που έψαχνε διέξοδο. Αυτός ήταν κι ο λόγος που έγραφα από την ηλικία των σχολικών χρόνων μου. Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το τελευταίο σας βιβλίο; Πολλά μαζί! Ένα από αυτά ο προβληματισμός μου τι είναι αυτό που κάνει ξεχωριστή κάθε γυναίκα. Η ομορφιά της; Το πνεύμα της; Ή μήπως και τα δυο μαζί; Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση; Έμπνευση για μένα σημαίνει η δυνατότητα του ανθρώπου να βρίσκεται σε πνευματική έξαρση και να την εκδηλώνει...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Σεπτέμβρης μειώνει επικίνδυνα την απόσταση

Φθινόπωρο, τοπίο της ψυχής εδώ που όλα μιλούν  και όλα σωπαίνουν ταυτόχρονα άνοιξες την πόρτα στο άγνωστο κλείνοντας πίσω σου κάθε τι οικείο  δεκάδες σύμβολα μπορούν να ενωθούν  σε χιλιάδες συνδυασμούς  υφαίνοντας μέσα από αλλόκοτα παιχνίδια με μια χλομή αχτίδα του φεγγαριού  ξανά τη μορφή σου. Όλες οι σκέψεις  αποτυπωμένες στα βλέμματα  στη φαντασία πια κι όμως αισθάνομαι  ακόμη και το πορτρέτο σου  να παραμονεύει τη ζωή μου,  ναι, καταλαβαίνω αυτή τη φευγαλέα λύπη  και το ανείπωτο αντίο στο σταθμό τώρα που η οχλοβοή της πλατείας έγινε ψίθυρος κι ο ψίθυρος σιωπή μες τη βροχή....

Διαβάστε περισσότερα

Η Θεώνη Μπριλή συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Το τελευταίο της βιβλίο είναι ένας ύμνος στην Αγάπη! Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την γραφή; Η πρώτη μου επαφή με τον συναρπαστικό και πολυσύνθετο κόσμο της γραφής, με την έννοια της μυθιστορίας, ήταν εκείνη που αφορά στο πρώτο μου έργο με τίτλο «Τι είναι έρωτας ζητάς να μάθεις», που κυκλοφόρησε το 2014. Ποτέ πριν, δεν είχα αισθανθεί την ανάγκη, δεν μου είχε περάσει -ούτε και φευγαλέα- από το μυαλό να γράψω κάποιου είδους ιστορία. Βρισκόμουν πάντα από την πλευρά του αναγνώστη, απολαμβάνοντας τις γραφές άλλων δημιουργών. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Γράφω σημαίνει πολλά πράγματα για...

Διαβάστε περισσότερα

Ανοίγει το σημειωματάριο ο Σεπτέμβρης

Παίζεις με το τυχαίο μέσα από βλέμματα κοίταγμα επίμονο η εικόνα τρέμει στο τζάμι το πρωινό φιλί χλευαστικό αμφιβάλλεις περιγράφοντας όνειρα έφυγε το καλοκαίρι, πόσο δύσκολα, φοβάσαι πως η μιζέρια είναι η σίγουρη εγγύηση της θλίψης μα δεν με θλίβει το φθινόπωρο, όχι, αντιθέτως η πτώση των φύλλων αναιρεί τη ματαιότητα και την έπαρση της επιθυμίας. […] γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Πίσω απ’ την πόρτα

Φοβάμαι. Βρίσκομαι κλειδωμένη σ’ ένα δωμάτιο και φοβάμαι. Κανείς δεν εμφανίζεται να μου πιάσει το χέρι. Μήπως φταίει που τους έδιωξα όλους; Αυτό κάνω πάντα, αυτό έκανα και στον Χρήστο και στην Κατερίνα και στη Δανάη. Σε όλους. Μα, τι ακούγεται; Η πόρτα τρίζει. Κάποιος προσπαθεί να ανοίξει. Όχι, όχι, δε θέλω να με βρουν. Δε φοβάμαι πια την μοναξιά, τους ανθρώπους πίσω από την πόρτα φοβάμαι. Μια κλειστή πόρτα όλη μου η ζωή. Μια κλειστή πόρτα που δεν αφήνει κανέναν να μπει, μόνο – αν τολμά – να κοιτάξει από την κλειδαρότρυπα. Μια κλειστή πόρτα φτιαγμένη από ατσάλι....

Διαβάστε περισσότερα

Ο ματρακάς

«Και φτιάχνει κύκλους η ιστορία», έτσι μου λέγε ο μπάρμπα-Βαγγέλης και έδειχνε το ποδήλατό του, το αντράκι του. «Και συνέχιζε, τα χρόνια εκείνα παιδί μου, όταν ήμουν, να καλή ώρα σαν κι εσένα, νέος, γεμάτος ορμή και όρεξη, η ζωή πιο δύσκολη μεν, πιο ξέγνοιαστη δε, κι ας μην είχαμε τα μέσα που έχετε εσείς σήμερα, θέμα ήταν αν τύχαινε και βρεις κάποιον με δικό του αυτοκίνητο και ειδικά στην επαρχία με τις μεγάλες στερήσεις, το λεωφορείο ερχόταν μόνο μια φορά την εβδομάδα και όχι πάντα. Και δεν είχαν όλα τα χωριά δρόμους ανοικτούς, μόνο χωματόδρομους και κατσικόδρομους έβλεπες....

Διαβάστε περισσότερα

Ημέρα γενεθλίων

Για πρώτη φορά περίμεναν όλοι εναγωνίως να ξυπνήσει, να της ευχηθούν για τα γενέθλιά της. Τη φίλησαν γλυκά και οι ευχές τους ήταν τόσο ζεστές και αληθινές που συγκινήθηκε. Την έκαναν τόσο ευτυχισμένη που έλαμψε το πρόσωπό της. Αμέσως μετά αποχώρησαν βιαστικά, για να πάει ο καθένας στις δουλειές του. Αργοπορημένη και η ίδια ντύθηκε στα γρήγορα και έφυγε. […] γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Άμα το ήρι αρχομένω

Άμα το ήρι αρχομένω… Με την αρχή της άνοιξης… Έτσι ξεκινάει ο πατέρας της ιστορίας Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος βέβαια είναι παλιότερος, αλλά κάπως αναξιόπιστος, από την εξιστόρηση του Πελοποννησιακού πολέμου. Εμείς πάλι – τότε – στο γυμνάσιο, το αλλάξαμε. Υβριδικά. Είπαμε λοιπόν. Άμα το ήρι αρχομένω, σβόμπα γενομένω. Σβόμπα ή σμπόμπα = κοπάνα, (από το σχολείο, από τη δουλειά, από το στρατό, από το σπίτι, από τη φυλακή, από τη ζωή). Όταν την άνοιξη το γρασίδι μεγάλωνε, ένα τεράστιο πράσινο χαλί απλώνονταν στα λιβάδια, που μας καλούσε να ξαπλώσουμε πάνω του, μας προκαλούσε να κάνουμε σβόμπα. Λίγα ελληνικά, για...

Διαβάστε περισσότερα

Η Μαρία Προδρόμου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Τα βιβλία της είναι βγαλμένα από το όνειρο και την ελπίδα! Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την γραφή; Γράφω από πολύ μικρή. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο πατέρας μου, μου έχει πει πως στην ηλικία των τεσσάρων χρόνων ξυπνούσα στις τέσσερις η ώρα το πρωί και καθόμουνα στην παλιά γραφομηχανή του χτυπώντας ανελλιπώς τα πλήκτρα. Δεν κατάφερνα φυσικά σε εκείνη την ηλικία να σχηματίσω λέξεις, μόνο σύμφωνα και φωνήεντα χωρίς καμία απολύτως σημασία, εφόσον δεν ήξερα ακόμη να γράφω, αλλά επειδή κι ο ίδιος είναι συγγραφέας έβλεπε πως θα ακολουθούσα το δρόμο του. Και...

Διαβάστε περισσότερα

Ο δωδέκατος χρόνος

Κάθε Σεπτέμβρη επί 11 χρόνια μέχρι την Γ’ λυκείου ακούς με φόβο και τρόμο τις Πανελλήνιες… και σκέφτεσαι την τελευταία σου χρονιά στις σχολικές αίθουσες… Σε κάθε τάξη, κάθε Σεπτέμβρη, ονειρεύεσαι τη στιγμή που την ημέρα ανακοίνωσης των βάσεων, θα υπάρχει και το δικό σου όνομα στις λίστες της σχολής που επιθυμείς. Κάθε χρόνο ακούς τις εμπειρίες των μεγαλύτερων, ακούς τον αδερφό σου που τις θεωρούσε ηλίθιες «ένα διαγωνισμό για την καλύτερη παπαγαλία», ακούς τα ξαδέρφια σου να θυμούνται ακόμα απέξω την ιστορία δέσμης με κάθε λεπτομέρεια – επιβεβαιώνοντας τον αδερφό σου -, ακούς ακόμα τους θετικούς να στενοχωριούνται...

Διαβάστε περισσότερα

Η μικρή πεζοναύτης

Τα πρόωρα γερασμένα δάχτυλά του άνοιξαν το μάνταλο της εξώπορτας της παιδικής χαράς. Τα μάτια του μαύρα από τα ξενύχτια και την κούραση. Είναι μάλλον ίδιον της χώρας να υπάρχει ένα παγκάκι, ένα πεζούλι, ένας πεσμένος κορμός, κάτι που να βολεύει τέλος πάντων, για να κάθονται δίπλα-δίπλα, σαν σε κινηματογράφο παρεάκια και να σχολιάζουν όσα βλέπουν. Έτσι και στο παγκάκι της παιδικής χαράς. Οι μαμάδες που κάθονταν απέναντι από την είσοδο και κουβέντιαζαν ενώ τα παιδιά τους έπαιζαν, τον είδαν. «Ωχ, ήρθαν πάλι.» «Κάθε μέρα τα ίδια!» «Δεν μπορώ, μου έρχεται να βάλω τα κλάματα!» «Εγώ να δεις!» «Τι...

Διαβάστε περισσότερα

Φθινόπωρο, η αγάπη ξαναζεί

Τις λέξεις, μου ζητάς, να τις λερώσω, δεν είδες φαίνεται πως λιώνει ο ήλιος με τη σκέψη σου, στη δύση, ν’ αντέξεις, κι ένα όρκο θα σου δώσω στο φως να κρέμεται το σ’ αγαπώ κι εκεί, ο καιρός να το αφήσει. […] γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Ανεπίτρεπτο

Κλείσε το τζάμι τούτος ο ελαφρύς γλυκός αέρας, που μυρίζει γιασεμί και πασχαλιά μπορεί να σε μολύνει. Κλείσε το τζάμι να μην ακούς τους κότσυφες, που ερωτοτροπούν να μην νιώθεις τη ζεστασιά της άνοιξης μέσα σου άσε την να πάει να τσακιστεί στα πολυώροφα κτίρια και στα τσιμέντα της λησμονιάς κι εσύ εκεί δούλευε με το κεφάλι σκυμμένο και ξέχασέ την. […] γράφει η Άννα...

Διαβάστε περισσότερα

Στα σταυροδρόμια φέγγει ο Αύγουστος

Ένα σύννεφο είχαν αδράξει τα χέρια κι ένα βλέφαρο φως ήταν καινούργιος ο ουρανός, χτες, πάνω από τα εύθραυστα της ψυχής σήμερα πάλιωσε, με τη συνήθεια το ίδιο και η προσευχή πολυκαιρισμένα λόγια κρυμμένα σε ραφές και στο μαύρο σου πουκάμισο. […] γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Η κούνια

Καθώς έκανε κούνια στη βεράντα του σπιτιού της, απολαμβάνοντας το δροσερό αεράκι που τη χάιδευε απαλά, αναπολούσε με νοσταλγία τα παιδικά της χρόνια. Μικρό παιδάκι ήταν όταν την κουνούσε η μαμά της στην ίδια κούνια και την πήγαινε τόσο ψηλά, που ξεκαρδιζόταν από τα γέλια. Ήταν η καλύτερή της φίλη. Μαζί συζητούσαν με τις ώρες και φυσικά δεν έλειπε στο τέλος κάθε ιστορίας το ηθικό δίδαγμα. […] γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Στο ηλιόφρυδο τ’ Αυγούστου

Ανέμη του παλιού καιρού η μνήμη και γυρίζει, στ’ απόβραδα, στα μάτια σου που έλιωναν φεγγάρια, εκεί που ακόμη γιασεμί στη σκέψη σου ανθίζει κι ύστερα σκόνη και καπνός στου κόσμου τα παζάρια. Αλήθεια, πόσα πίστεψα της νιότης παραμύθια, για μια ψυχή κρεμάστηκα στο ηλιόφρυδο τ’ Αυγούστου και τώρα δες πως καίγομαι απ’ την παλιά συνήθεια, να μην με πνίγουν οι βροχές μα οι μυρωδιές του μούστου. […] γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Το αδιέξοδο των αριθμών

Τον έχεις δει. Στάνταρ. Ζει τα τελευταία χρόνια στην ίδια γειτονιά με σένα, ίσως και κάποια τετράγωνα πιο πέρα. Μαζί με την οικογένειά του. Σ’ εκείνο το διαμέρισμα που κατάφεραν επιτέλους ν’ αγοράσουν. Ξέρεις τώρα πώς. Με δάνειο, έγνοιες και στερήσεις. Ο καθένας τους έχει να κουβαλά και από μία, καλά σφαλισμένη στις παλάμες, έτσι για να τον συντροφεύει σε όλη του τη ζωή, στο δικό του αγώνα. Για όλ’ αυτά και γι΄ ακόμα περισσότερα τού κλήρωσε να ξυπνάει κάθε μέρα νωρίς. Πολύ πριν απ’ τον ήλιο. Πριν ακόμα ανοίξει καλά – καλά τα βλέφαρά της η ίδια η...

Διαβάστε περισσότερα

Η μάγισσα Κακίστρω και η μεγάλη κλεψιά

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή, μπορεί και κοντινή, ποιος ξέρει, υπήρχε μία πόλη διαφορετική, μία πολύ γεμάτη χρώματα που τη λέγανε Πλουμώ. Τα χρώματα στην Πλουμώ ήταν παντού, πάνω στα σύννεφα, στα ζώα, στα σπίτια, δεν υπήρχε μέρος σ αυτή την πόλη που να μην είχε χρώμα.Και τα χρώματα έφερναν χαρά μεγάλη, χαρά στους ανθρώπους της που ήταν πάντα γελαστοί και χαρούμενοι. Αφήστε που ήταν και πολλοί δημιουργικοί. Όλο καινούρια πράγματα ανακαλύπτανε,καινούρια παιχνίδια αλλά κυρίως καινούρια χρώματα. Εκεί υπήρχε το αστερομώβ, ένα μωβ που λαμπύριζε, το χρυσομπλέ, ένα μπλε που χρύσιζε κι ένα σωρό μοναδικά...

Διαβάστε περισσότερα

Της ψυχής τα κρατημένα

Αρχές καλοκαιριού του 1972… Με μια πεταλούδα καρφιτσωμένη στο πέτο της λινής μου ζακέτας, μια μεταξωτή κορδέλα στα μαλλιά και μια πάνινη τσάντα γεμάτη βιβλία κατηφόριζα το πλακόστρωτο της Κοντογιαννέων, στην πλατεία Γκύζη για να πάρω το λεωφορείο για το κέντρο των Αθηνών. Στο αριστερό μου χέρι φορούσα ένα χρυσό δακτυλίδι με την αναπαράσταση του Παρθενώνα. Δώρο για την εισαγωγή μου στο Γυμνάσιο! Έμοιαζε με βέρα, αλλά ήταν το γούρι μου και δεν το έβγαζα ποτέ από το χέρι μου τα τελευταία πέντε χρόνια… Ήταν, βλέπετε, δώρο της θείας μου που με υπεραγαπούσε. Η δροσιά των δεκαεφτά χρόνων μου...

Διαβάστε περισσότερα

Εργόχειρο

Μια σκέψη παλεύει σε πράξεις εγκωμιαστικές του δρόμου, του σπιτιού των αίθριων ουτοπιών. Γιατί άραγε οι καλοκαιρινές νύχτες ποτισμένες είναι από παραισθήσεις μεθυσιών που δεν έγιναν από κορμιά που βυθίζονται στη λίμνη του ιδρώτα; […] _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Διαβάστε περισσότερα

Σαν τον μικρό χαρταετό

Σαν τον μικρό χαρταετό πετώ στον ουρανό σου κι ανεμοστροβιλίζομαι και χάνομ’ από μπρός σου Πετώ ψηλά και χάνομαι γίνομαι μια κουκκίδα στον ουρανό της σκέψης σου μια τόση δα αχτίδα […] γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Σκούρος καιρός ήρθε να σε ξυπνήσει απ’ τον πηλό

Μαύρο της λάβας στις κόγχες των ματιών οξειδωμένα νέφη της πορφύρας περνούν μακριά γκρι της τέφρας ανεμίζει στα μαλλιά χαμογελάς σαν θεός, ξενυχτάς σαν άγγελος φύλακας και η καρδιά σου, μια παράξενη στεριά αυτή που αναδύεται από το λουλακί της θάλασσας και υψώνεται έρημη αγγίζοντας το βαθύ μπλε του ουρανού μια πέτρα φλεγόμενη ν’ αρμενίζει στην αιωνιότητα. […] γράφει η Ζωή...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest