Select Page

Backwards*, του Δημήτρη Π. Μποσκαΐνου

Backwards*, του Δημήτρη Π. Μποσκαΐνου
backward_tzouganaki

Φωτογραφία : Μάχη Τζουγανάκη

 

Αττική
Λίγο πριν τον Κόμβο Μεγάρων
23-08-2011
16:45

Τσαλακωμένες λαμαρίνες, σπασμένα πλαστικά, θρυμματισμένα κρύσταλλα και αίμα, συνέθεταν έναν σουρεαλιστικό πίνακα με καμβά την άσφαλτο. Πέντε κουφάρια με πρόσωπα πελιδνά με βλέμματα κενά σε άναρχη στοίχιση, κείτονταν διάσπαρτα στο σκηνικό της ησυχίας. Αυτής της εκκωφαντικής σιγής αμέσως μετά τον ξαφνικό κι ανυπέρβλητα δυνατό ήχο του τρακαρίσματος. Τη νεκρική σιωπή παρενοχλούσε ο ήχος της βενζίνης που χυνόταν από τα διερρηγμένα ρεζερβουάρ, μεγαλώνοντας την κίτρινη ρυπαρή λίμνη που άρχισε να δροσίζει επικίνδυνα το οδόστρωμα.

....................

 

Ο Στέφανος χάιδευε τα μπούτια της Μυρτώς με το δεξί του χέρι ενώ έριχνε κρυφές ματιές, μια στο λευκό κι απαλό δέρμα της και μια στο πρόσωπό της προκειμένου να δει τις αντιδράσεις της. Ο σφυγμός του έπαιζε ταμπούρλο στα μηνίγγια του και το παντελόνι του τον ενοχλούσε εκεί κάτω. Είχε καυλώσει άγρια με την αντίσταση που του προέβαλαν τα σφιγμένα της πόδια και οι μικρές, σαν κραυγές, μονοσύλλαβες αρνήσεις της. «Μη, αχ, δεν…»

Το αριστερό χέρι του κρατούσε σφιχτά το δερμάτινο τιμόνι από την παλιά, κόκκινη Toyota του πατέρα του. Μεγαλύτερη σε ηλικία κι από τον ίδιο τριαντάχρονο οδηγό, όργωνε σαν πιστό σκυλί την άσφαλτο χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις και προβλήματα.

«Ρε τους πούστηδες του Γιαπωνέζους», έλεγε συχνά, «μόνο βενζίνη, λάδια και στο συνεργείο μόνο για service… κι άσε τα κορόιδα να τα σκάνε… χαχαχαχα».

Πήγαιναν στην Κόρινθο για το Σαββατοκύριακο. Στους γονείς της. Πρόσφατα αρραβωνιασμένοι και μέσα στις γλύκες του πρώτου καιρού.

Της είχε σηκώσει τόσο πολύ το ριγέ πλεχτό φορεματάκι που φαινόταν το κιλοτάκι της. Τα χέρια της είχαν ασπρίσει από την προσπάθεια να διώξει τα δικά του. Η αντίστασή της κάμπτονταν σιγά-σιγά καθώς άρχισε να κουράζεται αλλά και να φουντώνει κι αυτή με τη σειρά της.

«Μη Στέφανε… όχι εδώ μωρό μου… αχχχχ».

Του φάνηκε πως είδε βρεγμένο το σιέλ κιλοτάκι της. Σκούραινε μπροστά ακριβώς κάτω από το εφηβαίο της, εδώ και κάποια δευτερόλεπτα δεν είχε πια μάτια για το δρόμο. Λίγο πριν τον κόμβο των Μεγάρων, το αυτοκίνητο πέρασε μ’ ένα δυνατό γδούπο πάνω από το διαχωριστικό κράσπεδο και μπήκε στο αντίθετο ρεύμα. Τα κεφάλια τους χτύπησαν στην οροφή και κανείς τους δεν κατάλαβε τι συνέβη.

Στο επόμενο δευτερόλεπτο συγκρούστηκαν πλαγιομετωπικά με ένα ασημί Volkswagen με ταχύτητα μεγαλύτερη των εκατό σαράντα χιλιομέτρων. Ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου σιγή, λες κι ο θόρυβος έπαιρνε ανάσα και δύναμη… κι αμέσως μετά…

Η σύγκρουση.

....................

 

«Πυκνή ομίχλη στο λιμάνι κι ο Παναγιώτης απ τη Μάνη, λιώνει στο κλάμααααα», τραγουδούσαν μαζί με το ράδιο, ο Παναγιώτης και η Φρόσω στα μπροστινά καθίσματα του ολοκαίνουργιου Volkswagen.

Του το τραγουδούσε συχνά από τότε που παντρεύτηκαν. Ήταν το τραγούδι του. Και Παναγιώτης και από τη Μάνη… λες και το έγραψαν για εκείνον. Στο πίσω κάθισμα, ο μικρός Γιαννάκης χαμογελούσε. Μπουκωμένος ακόμα από μια ίωση που τον ταλαιπωρούσε ένα δεκαήμερο, μα σε μεγάλα κέφια. Ένοιωθε όλη την ασφάλεια που εξέπεμπαν οι γονείς του, δεμένος προσεκτικά στο ειδικό καθισματάκι για μωρά. Κουνούσε τα χεράκια του ακατάσχετα, κάνοντας θαρρείς το μαέστρο κι έβγαζε μακρόσυρτα φωνήεντα θέλοντας να συμμετάσχει κι αυτός με τον τρόπο του, στη μίνι χορωδία.

Κοιτούσαν και οι τρεις τους μπροστά.

Είχαν μόλις περάσει τα Μέγαρα, όταν εντελώς ξαφνικά κι απροειδοποίητα, κάτι κόκκινο μπήκε χοροπηδητά από τα αριστερά στο οπτικό τους πεδίο με κατεύθυνση… εκείνους.

Δεν πρόλαβαν να δουν τι είναι καν.   

....................

 

«Μυρτώ, ο αδερφός σου είναι πολύ μαλάκας!»

«Ξεκόλλα ρε Στέφανε, τι σου ’κανε δηλαδή;»

«Τι να μου κάνει ο ξεφτίλας; Δεν είδες που όλο ειρωνεύεται για την ανεργία μου; Γαμώ την ανεργία μου, λες και θέλω να κάθομαι...»

«Ανησυχεί ρε αγάπη μου, ο Παναγιώτης, θα κάνουμε σου λέει το γάμο του χρόνου κι όσο να πεις έξοδα, φασαρία, να βοηθήσει θέλει κι αυτός...»

«Κι εγώ σου λέω πως αν ήταν στην Κόρινθο το Σαββατοκύριακο, δεν θα ερχόμουν, άντε με τον γελοίο, αλλά αυτοί βλέπεις δημόσιοι υπάλληλοι και οι δύο είναι αλλιώς... όλο κλάψα... αλλά να τα ψώνια, να τα ταξιδάκια. Θα τα ταράξει τα εμπορικά η νύφη σου πάλι στην Αθήνα. Ζωάρα κάνουνε και μόνο να σχολιάζουν εμάς ξέρουν. Άσε ο δικός σου, μου μοστράρει και το καινούριο του Volkswagen και κοιτάει την Corolla μου λες και είναι τσαντίρ μαχαλά».

«Πάντα τους αποπαίρνεις, ρε αγάπη, τα παιδιά μας αγαπάνε… ‘ντάξει είμαστε μικρότεροι και κάπου μπορεί να θέλουν να συμβουλεύουν».

«Δεν μου πες, σήμερα δεν θα ανέβαιναν Αθήνα;»

«Ναι, μιλήσαμε το πρωί ξεκίνησαν νωρίτερα, στο δρόμο θα ’ναι τώρα κι αυτοί, θέλουν να πάνε και τον Γιαννάκη στον παιδίατρο για την ίωση που πέρασε, ίσως συναντηθούμε πουθενά στο δρόμο...»

 

__

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

 

 

 

Backwards* (μτφ. Προς τα πίσω)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Θαυμάζω τον ρεαλισμό στη γραφή σου Δημήτρη…η φωτογραφία της Μάχης έδεσε άψογα ……

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Δημήτρη στο έχω πει και προσωπικά, στο λέω και επισήμως. Γράφεις με μια διαστροφή που εκτιμώ και θαυμάζω. Τη διαστροφή που έχει ένας καλός συγγραφέας που τον κάνει να βγαίνει εκτός χωροχρόνου και στεγανών και να παίζει με το δικό του ρολόι συνθέτοντας φαινομενικά καθημερινές ιστορίες που ταρακουνάνε με την ωμή τους πραγματικότητα. Εδώ η τραγικότητα της σύμπτωσης ταρακουνά…

    Συγχαρητήρια και πάλι!

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Υπέροχο! Το διάβασα δύο φορές. Η δεύτερη από το τέλος προς την αρχή. Ρεαλιστικές εικόνες με έναν επίσης ρεαλισμό στη γραφή. Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση
  4. drmakspy

    Σε καλό σου…. Εντάξει… Δεν βρίσκω λόγια… Αλλά κι αν έβρισκα, δεν θα μπορούσα να τα προφέρω… Κάποτε, εδώ στον Βόλο, όταν περνούσε το ασθενοφόρο ουρλιάζοντας στην λεωφόρο δίπλα στο κατάστημα του πατέρα μου, η μάνα μου μονολόγησε “ποιος ξέρει ποιας μάνας το παιδί είναι… αχ να προλάβουν…”. Ήταν ο αδελφός μου μέσα…. πατέρας ενός βρέφους τριών τεσσάρων μηνών… (…μην ανησυχείς… γύρισε από τον Αγ. Πέτρο μετά τις συστάσεις που κράτησαν κάποιο διάστημα στην εντατική του Γενικό Κρατικού στην Αθήνα…).

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!