Select Page

Παναγιώτης Σκοπετέας

Ο Παναγιώτης Σκοπετέας τού Δημητρίου γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε ελληνική Φιλολογία, Μουσική (βιολί, πιάνο, μαντολίνο, ανώτερα θεωρητικά) και Φιλοσοφία. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στο κλασικό Λύκειο Αναβρύτων, εισήχθη στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στο οποίο σπούδασε την ελληνική Φιλολογία με ειδίκευση στην κλασική φιλολογία. Με υποτροφία τού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, αποπεράτωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές ως αριστούχος, στον τομέα τής Φιλοσοφίας. (MSc: Εthical Philosophy).

Το 2006 ολοκληρώνει τη στρατιωτική του θητεία (ΓΕΕΘΑ/ΔΔΣΠ/Διαχείριση στρατιωτικού πληροφοριακού υλικού) κι από το ίδιο έτος, διδάσκει έως σήμερα στη δευτεροβάθμια ιδιωτική εκπαίδευση. Έχει συμμετάσχει με επιστημονικές ανακοινώσεις σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια, ενώ άρθρα του, έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά.

Δραστηριοποιείται στον χώρο τής μουσικής σύνθεσης και της ποίησης. Το 2013 τού απενεμήθη το πρώτο βραβείο ποίησης από το διεθνές φεστιβάλ “Εarth Poetry and Literary Festival” και το 2016, έλαβε το Α᾽ βραβείο Δοκιμίου καθώς και έπαινο για την ποίησή του από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ). Με Α᾽ βραβείο Δοκιμίου έχει τιμηθεί επίσης από την Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου, ενώ παράλληλα, έχει τιμηθεί και για τη μουσική του σύνθεση στη διεθνή παραγωγή τού ντοκιμαντέρ: “H Βυζαντινή Ιστορία τής Μάνης”. Είναι υποψήφιος Διδάκτωρ τού Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο επιστημονικό πεδίο τής Βιοηθικής.

 

Και τώρα, μικρό βιογραφικό σε α᾽ πρόσωπο.

Στις 2 Απριλίου - φτηνά τη γλίτωσα μιας και δεν γεννήθηκα στην πρώτη επίσημη του ψέματος - είχα για άλλη μία φορά τα γενέθλιά μου. Μικρός είσαι ακόμα μού λένε, κάθε φορά που ξεδιπλώνω σε φίλους και συγγενείς τις κουβαρίστρες των απραγματοποίητων ονείρων μου. Έχεις καιρό μπροστά σου να τα πραγματοποιήσεις συνεχίζουν, κι εγώ τους απαντώ πως … ναι, μόλις χθες βγήκα από τ’ αυγό μου!

Κάθε μέρα, προσπαθώ να μην ξεχνώ ν᾽ ανοίγω πριν κοιμηθώ - έστω και για λίγο - το βιβλίο τής ζωής μου. Κι ανοίγοντάς το, βλέπω μέσα του τούς αγιασμένους γονείς μου, μαζί με τον γλυκό αδερφό μου καθώς και τους τρεις κόσμους του (μας): τις αξιολάτρευτες ανηψιές μου! Βλέπω τα πυρωμένα καλοκαίρια κάτω από τον λεβέντη τον Ταΰγετο στη Μάνη, και το Πάσχα, στον επίσης λεβέντη Ταξιάρχη τού χωριού μου, να βοηθώ στον Επιτάφιο και να χτυπώ πένθιμα την καμπάνα! Βλέπω, ακόμα, τις μουσικές συναυλίες τού σχολείου μου, καθώς και το αγαλλίασμα που αισθάνθηκα στο άκουσμα μιας σονάτας τού Mozart για πρώτη φορά στα 7 μου χρόνια στο ωδείο! Βλέπω, επίσης, κι εκείνες τις αξιολάτρευτες νονές, οι οποίες βαπτίζουν τον άνθρωπο στις κολυμβήθρες τής Αγάπης και της Στοργής: την κυρά - Μουσική και την κυρά - Ποίηση!

Πόσα αρώματα Θεέ μου, πόσα κυκλάμινα, πόσα ηλιοβασιλέματα, πόσα γιασεμιά, πόσες θάλασσες! Από τις γραμμές τού βιβλίου τής ζωής μου, θα ήταν αδύνατο να μην περνούν κάθε τόσο κι οι αγαπημένοι μου μαθητές, παρατηρώντας τους με θαυμασμό να γράφουν ποίηση και να μαθητεύουν στην Αγάπη μέσα απ᾽ αυτήν. Στο βιβλίο μου, βλέπω τόσους ανθρώπους ν᾽ αγαπούν μέχρι θανάτου, κι άλλους τόσους - μάλλον ακόμα περισσότερους - να μισούν πιο πέρα κι απ’ το θάνατο! Βλέπω τόσα βλέμματα να σε πηγαίνουν στον παράδεισο, κι άλλα τόσα - μάλλον ακόμα περισσότερα - να σε κατρακυλίζουν στην κόλαση! Τέλος, βλέπω τους ηρωικούς αγγέλους μου, τις δύο θείες μου, τις ακριβές μου τις θείες, και το αμάραντο χαμόγελό τους να μού σιγοψιθυρίζει με στοργικές νότες, πως, η προτίμηση που έδειξαν στο Μαρτύριό τους και στην Τιμή τους, συνιστά για κάθε φορά, την καλύτερη επιλογή και την αγνότερη, όταν καραδοκεί το σαρκοβόρο δόντι τού Δημίου και του Θεριού τής κάθε εποχής…

Κι επειδή όλα τά ’χει το menu, βλέπω επίσης συκοφαντίες, λιθοκαρδίες, κτηνωδίες, ειρωνείες, μνησικακίες, μοχθηρίες, πλεονεξίες, αναλγησίες, αμετανοησίες, αχαριστίες, αλαζονείες, κενοδοξίες, φιλαργυρίες, πονηρίες, ασυνεσίες, αδικίες, ματαιότητες, δολιότητες, κουφότητες, χυδαιότητες!

Κι όταν περνούν σαν λογισμοί όλα αυτά τα κακά και τ᾽ άσχημα που λένε, τότε αντί για το … ακόμα δε βγήκες από τ᾽ αυγό, ένας ψίθυρος αρχίζει να κυλάει στη φλέβα τής περισυλλογής μου, ντυμένος τη γραμματική τού… κι ακόμα δεν είδες τίποτα φίλε… ετοιμάσου για τα χειρότερα!

Πάει να με τρομάξει αυτός ο λογισμός.
 Στα σίγουρα! 
 Σαν από δαίμονα σταλμένος. Είναι η στιγμή εκείνη, που η προσευχή μου, αρχίζει δειλά - δειλά να παίρνει τη μορφή τού σκιάχτρου, έτοιμη για να ξορκίσει το κακό. Νυσταγμένη κι αυτή - μετά από το νοσταλγικό ταξίδι στο βιβλίο μου - αποφασίζει να στάξει στο κακό, δεκαέξι λέξεις:

"Eχθρός μας, γίνεται κάθε φορά αυτός, που μόνο εμείς μισούμε…

κι όχι αυτός που μάς μισεί… "

Ο Δαίμονας τότε,

όπου φύγει φύγει… σκόνη που λένε…

Το βιβλίο, κλείνει για σήμερα!

Δόξα τω Θεώ!

Αύριο πάλι!

Καλή σας νύχτα φίλοι μου!

Απέκτησε τη δική σου προσωπική σελίδα εδώ.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!