Select Page

Flash fiction – Δημοσιεύσεις

Άνθρωπος

Με ρούχα δανεικά, να μη ντύνεις την ψυχή και τη ζωή σου. Μαρία Θωμάδη
Συνδυασμός αντιθετικών χαρακτηριστικών, θαυμαστών εγγενών λειτουργιών και μοναδικών νοητικών επιτευγμάτων. Σοφία Σκλείδα
Άνθρωπε άκου… Tα έχασε όλα μα δε δείλιασε ποτέ. Προσεύχονταν για τους αναξιοπαθούντες. Ακολούθησέ τον… Ελένη Φλεμετάκη
Ο ένας κοίταξε τον άλλο και μαζί το θηρίο· κι ήτανε τρωτό σαν άνθρωπος. Γιώργος Κωτσόπουλος
Σε αυτό το σκοτάδι που κατατρώει τα σωθικά του ήλιου, πες μου, πώς να σταθώ; Άννα Ρουμελιώτη
Ζήτας να σε καταλάβουν, γιατί; Τους καταλάβαμε εμείς; Πάντα κοιτάμε το σωστό και πρέπον. Άννα Ζανιδάκη
Να περπατάς στα μονοπάτια της προσπάθειας και της υπομονής, καλέ μου φίλε. Μαρία Θωμάδη
Να μη φοβάσαι το σκοτάδι, παρά μόνο τους ανθρώπους που ζουν σε αυτό. Μαρία Θωμάδη
Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος, και άλλος ένας και άλλος ένας… Σουλιώτης Κωνσταντίνος
«Που χάθηκες εσύ; Έχουμε πολύ καιρό να σε δούμε» «Σε ένα παραμύθι …» Άννα Ρουμελιώτη
«Φεύγαμε τότες, «έξω», για να γλιτώσουμε, οι μισοί κυνηγούσαν τους άλλους μισούς»! Μιλτιάδης Ντόβας
Έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Ποιες μάνες πάλι θα κλάψουν τα παιδιά τους; Χαρά Κρέτα
Οι λέξεις δημιουργήθηκαν με ένα σκοπό, οι σωστές με πόνο, οι λάθος με δόλο. Ζωή Κώτσου
Τι να περιμένει τώρα πια που ποδοπάτησαν τα όνειρά του;Κι όμως ακόμα ελπίζει… Ελένη Φλεμετάκη
Φοράς μια απέχθεια στο βλέμμα. Φουστάνι πλύνε βάλε. Άννα Ρουμελιώτη
Η πόρτα είχε κλείσει κι εκείνος έφευγε. Είχε γλυτώσει τελικά… Είχε καθαρό αέρα εκεί έξω… Νίκος Νασόπουλος
Όταν πια θα ‘χεις ξυπνήσει, θα δεις.. όλα θα έχουν τελειώσει και ο κόσμος δε θα σε τρομάζει. Σταυρούλα Κωστακοπούλου
Και επιτέλους πόσες νύχτες πρέπει να περάσουν για να απαλλαχτώ απ’ την ανάγκη μου να ανάβω το φως και να κλείνω καλά τα παντζούρια; Σταυρούλα Κωστακοπούλου
Ένας ήρωας χωρίς πόδια, σήκωσε ψηλά με τα δυο του χέρια το μετάλλιο της υπερηφάνειας. Χαρά Κρέτα
Οι φωνές έπαψαν να ηχούν. Μόνο βουβές κραυγές ουρλιάζουν. Ψίθυροι παντού. Συνηθίζουν τη μοναξιά. Έλενα Πίνη
Αγαπουσαμε το χαλάζι απο μικροί που ήμαστε. Ηταν, μαλλον, ο πετροπολεμος που δεν παιξαμε ποτέ. Ζωή Κωταντουλα
Άνοιξαν οι ουρανοί κι ο Άνθρωπος ημέρεψε. Στέλλα Κουρμούλη
-Πώς ν’ αντέξεις, καρδιά μου, τόσο πόνο; Πού να βρω φάρμακα να σε γιατρέψω; Άννα Μάλαμα
Όταν τα φώτα όλα σβήσουν και πέσει η αυλαία … βυθίζεται στη μοναξιά του. Βάσω Καρλή
Ο Άνθρωπος, θεριό αποκαμωμένο, έβγαλε σπαρακτική κραυγή και κρύφτηκε στη σπηλιά του. Στέλλα Κουρμούλη
Οι στόχοι ψηλώνουν ως εκεί που μπορείς να σκαρφαλώσεις…Σοφία Μαρωνίδη
Στενάζει η τσέπη παραφουσκωμένη∙ ξηροί καρποί, λίγα λουλούδια, καημοί μεγάλοι. Ένας-δυο γάμοι, κηδείες εκατό. Μαριλένα Αβραάμ-Ρέπα
Σε μία βιαστική αντανάκλαση του γαλάζιου ουρανού εμφανίστηκε η πενιχρή θέωση του ανθρώπου. Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Κοινωνία

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί που δεν “αποκοιμιούνται” με τα παραμύθια. Σοφία Κατσά
Ένας στ-εί-χος για όσους δε συγκινούνται… “Ό,τι δε με αγγίζει, με κρατά πάντα αναίσθητο”. Νίκος Βλάχος
Μικρές κουκίδες φωτός πάνω στον χάρτη τ’ ουρανού, θα δώσουν λίγη λάμψη στο σκοτάδι. Μαρία Θωμάδη
Πόσες φορές θα βάλεις φωτιά, το ίδιο όνειρο να κάψεις; Στάχτη δε χόρτασες ακόμη; Πες… Θώμη Μπαλτσαβιά
Κρυφοφασιστάνθρωποι με τον αγκυλωτό σταυρό στο μέτωπο, να λένε: “Ανθρωπιστικό σύμβολο υπέρ των Ελλήνων είναι…” Φανή Αρβανίτη
Αλληλέγγυα πίστη και σεβασμός κοινών παραδόσεων και ηθών. Συνεργατική διάθεση. Ανθρωπιστική ενατένιση. Σοφία Σκλείδα
Κουρελιασμένα όνειρα φορτωμένα σε μια σύριγγα που πουλάει ακριβά παραμύθια. Χρύσα Παναγοπούλου
-Πού ταξιδεύεις; -Ταξιδεύω σε κάμπους και θάλασσες, παρέα με τα όνειρά μου. Μαρία Θωμάδη
Όσο υπάρχουν Άνθρωποι, η ελπίδα δε χάνεται∙ η ελπίδα ανθίζει. Μαρία Θωμάδη
Μην περιμένεις τον άγνωστο Χ να περπατήσει για σένα τους δρόμους που φοβάσαι. Μαρία Θωμάδη
Τα παλιά χρόνια υπήρχε συμπόνοια. Ακόμα και αυτή παγκοσμιοποιήθηκε. Έχασε τον προσανατολισμό της, μαζί μας. Άννα Ζανιδάκη
Ο χρόνος τρέχει και ξεχνάει να πατήσει φρένο. Στάσου… Στάσου λίγο! Μαρία Θωμάδη
Σε ασπρόμαυρες ταινίες γεννιούνται και αναδύονται λάθη και πάθη γεμάτα χρώματα. Μαρία Θωμάδη
Αυτή είναι η ζωή∙ ένα κύμα που σκάει στα βράχια με ορμή. Μαρία Θωμάδη
Όνειρα πεταμένα στον κάδο απορριμμάτων… Άραγε θα παραμείνουν εκεί ή θα τα σώσει κάποια νεράιδα; Μαρία Θωμάδη
Άνθρωποι προσπερνάνε,δε ρίχνει κανείς ούτε ένα βλέμμα.Ακόμη κι η κόρη του….Άδικη κοινωνία!!! Ελένη Φλεμετάκη
Άρχισε να πουλάει τρέλα. Οι άλλες ταμπέλες πάνω της έχουν πια ξεθωριάσει. Άννα Ρουμελιώτη
-Μην πεις στην κυρία πως σε χτύπησε ο μπαμπάς. Για το καλό σου το ‘κανε! Άννα Μάλαμα
Τόσα ζευγάρια μάτια το κοιτούν, κανείς δε βλέπει το παιδί που τουρτουρίζει στο φανάρι… Άννα Μάλαμα
Μισή φραντζόλα, δύο μανταρίνια, ένα μπουκάλι κονιάκ… Γεμάτο! Απεργούν τα σκουπιδιάρικα. Θα ζήσει και σήμερα… Στέλλα Κουρμούλη
Χαράματα σχεδόν. Φωνές. Βγαίνει από το χαρτόκουτο. «Τι έγινε;» «Black Friday σήμερα» Πεινάει. Άννα Ρουμελιώτη
Ονόματα ηρώων σε ταμπέλες, καιροί δίχως ήρωες… Αλέξανδρος Κεφαλάς

Παιδεία

Δίχως αυτή, ανούσια η ζωή. Άχρωμος ο κόσμος. Μονότονες οι μέρες. Άκομψη η φυσική τελειότητα. Σοφία Σκλείδα
Μας πείραζαν οι ποδιές, χαθήκανε τα ήθη. Συνεπήρε ο εκμοντερνισμός τα πάντα, αλώβητοι εμείς; Άννα Ζανιδάκη
Τα παιδιά είναι το μέλλον του κόσμου. Αρκεί να μη μας ακολουθήσουν στο σκοτάδι. Στέλλα Κουρμούλη
Υπέγραψε!!!Είμαι αγράμματος…Βάλε σταυρό .Το σταυρό μου θα κάνω,νοιάζομαι για σας τους απαίδευτους… Ελένη Φλεμετάκη
Παίδευε το νου όσο μπορείς για να ξεκουράζεις το κορμί όσο ζεις.Πλοκαμάκη Χρυσούλα
Τριάντα χρόνια με μια κιμωλία στο χέρι να γράφω και 26 μάτια να με κοιτούν. Juan Pablo Romero

Κρίση

Από τα δεκαοχτώ, καλείσαι να επιλέξεις, θα στηρίξεις τη χώρα σου ή τον εαυτό σου; Νάντια Κουκαρούδη
Μη δειλιάζεις· σε θέλουν μικρό. Δείξε θάρρος, με τον Θεό οδηγό. Σοφία Σκλείδα
Είδα τα πάντα να χάνονται, μα εσύ δίπλα μου. Όλα θα τα ξεπεράσουμε μαζί. Άννα Ζανιδάκη
Κάποτε η πείνα συνόδευε τον πόλεμο. Σήμερα συνοδεύει τα πτυχία! Τι δάκρυα! Μιλτιάδης Ντόβας
Χριστούγεννα θλίψης και Χριστούγεννα χαράς…εξαρτάται σε ποια μεριά ανήκεις…. Νίκος Νασόπουλος
Η μυρωδιά της φτώχειας αναδυόταν στην ατμόσφαιρα όλο και πιο βαριά. Βάσω Καρλή
Χωρίς μάτια κρατάει στα χέρια την κουρελιασμένη ελπίδα μαζί με τα λιγοστά που του απέμειναν… Ελένη Φλεμετάκη
Αχρησιμοποίητη θηλιά πωλείται. Τα χρέη αποδείχτηκαν πιο αποτελεσματικά.Κώστας Θερμογιάνννης
Μην κλαις άλλο μάνα. Πλειστηρίασαν το σπίτι μας, αλλά όχι και τις ψυχές μας…Πλούταρχος Πάστρας
Ψηλά το κεφάλι Κόρη, όρθωσε τους ώμους, μη σε δούνε να κλαις τα παιδιά… Άννα Μάλαμα
Ξεπούλημα! Όλα σε τιμή ευκαιρίας! Ήθος… Αξιοπρέπεια… Ανθρωπιά… Ανάσα… Ζωή… Στέλλα Κουρμούλη
“Είναι το τελευταίο μου. Μα παρ’ το· ξέρω πως το ’χεις περισσότερο ανάγκη.” Ελένη-Χριστίνα Γκαμπούρα
Θυμάμαι γονάτισε… “Xίλια καλά να ’χεις”, έλεγε και ξανάλεγε. Για ένα τσιγάρο… Ελένη Φλεμετάκη
Λαβωμένο αεροπλάνο στο ναυάγιο του θάρρους έπεσες ξεφορτισμένο με λυγμούς ενοχικούς στο γκρεμό της πολιτείας Μαρία Καντάνη
Ενοικιαζόμενες ψυχές σε σκιές δωματίων μεταλλάχθηκε η δημοκρατία. Εμμανουήλ Μαύρος
Έχω κι εγώ δικαίωμα στο όνειρο. Θέλω να δουλέψω στη χώρα μου. Πρέπει να ζήσω! Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη

Οικογένεια

Κοιτίδα αναγέννησης. Λίκνο παραγωγικής εξέλιξης. Κέντρο πολιτισμικής ανέλιξης. Εργαστήριο ανθρωπιστικής διάπλασης. Σοφία Σκλείδα
Μέχρι οι σωματικές μας αναμνήσεις να γίνουν πνευματικές και σαλπήσει γαρ και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι, κρατώ στην καρδιά τη δική σου ανάμνηση. Ελένη Βασιλείου-Αστερόσκονη
Είπες, είπα, τι καταφέραμε; Τίποτα. Κέρδισε το εγώ και χάθηκε το εμείς. Άννα Ζανιδάκη
Κι έμεινε μοναχά μια παλιά φωτογραφία να σε θυμίζει. Σ’ αγαπώ. Από πάντα. Για πάντα. Ελένη-Χριστίνα Γκαμπούρα
Δεν ήθελα να σου μοιάζω. Ανώφελο όμως. Έσπασα τότε όλους τους καθρέφτες. Άννα Ρουμελιώτη
Σπάνια ρωτάς τι κάνω. Πού να βρεις καιρό. Απασχολημένη πάντα να οπλίζεις την σκανδάλη. Άννα Ρουμελιώτη
Της κράτησα το χέρι…”θα είμαι πάντα κοντά σου”..ήταν τα τελευταία της λόγια… Ελένη Φλεμετάκη
“Πολλές τρικυμίες θα απειλήσουν το σκαρί σου. Ψάξε το λιμάνι σου!” είπε και χαμογέλασε. Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Σχέσεις

Δάκρυα έρωτα συντροφεύουν τον πόνο στο βλέμμα μου. Νίκη Αλπού
Θα σκοτώσω τη μνήμη μου, φαρμάκι θα της δώσω. Το ίδιο που κοινώνησα από σένα… Θώμη Μπαλτσαβιά
Θα άφηνα δεκάδες έρωτες να μου σακατέψουν την ψυχή. Η απουσία τους όμως θα ’ταν θανατηφόρα. Σοφία Κατσά
Έκατσες δίπλα μου, γνωριστήκαμε, κι έπειτα… χαθήκαμε. Σοφία Κατσά
Έφευγα. Δεν είχα φύγει. Φεύγω. Έφυγα. Μα έχω φύγει. Να ’φευγα. Χρόνοι φευγιού… Φανή Αρβανίτη
Σε κρατάω σφιχτά, για να νιώσω καλά. Να αισθανθώ δυνατός, να λουστώ με το φως. Σοφία Σκλείδα
Το δικό μας όνειρο μόνο αρχή έχει. Ακόμη και σαν εφιάλτης, δε θα τελειώσει ποτέ. Θώμη Μπαλτσαβιά
Ένα μαντήλι της φωτιάς κρατώ. Θυμάμαι, ζω και ξαναζώ κι ανασταίνομαι. Κι ας μην έχει ο δρόμος τούτος γυρισμό. Σμαραγδή Μητροπούλου
Είμαι ένας από τους ελάχιστους. Πέφτω, ματώνω, ξανασηκώνομαι, προχωράω και πάλι απ’ την αρχή. Χρύσα Παναγοπούλου
Μίλα με αγάπη για τη θαμμένη αγάπη μέσα σου. Μίλα! Και πού ξέρεις, μπορεί να τινάζουμε τα χώματα μαζί και να γελάμε. Χαρά Χρυσάφη
Τελείωσε το έργο. Όμορφο σενάριο, λάθος σκηνοθεσία. Χειροκροτά πια μόνο η τρέλα από τα παρασκήνια. Θώμη Μπαλτσαβιά
-Κι αν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβαία; -Αν δε ρισκάρεις, δε θα το μάθεις! Μαρία Θωμάδη
Ευνουχήθηκαν, καταρρακώθηκαν, φταίξαμε. Όλοι, μερίδιο ευθύνης. Εύκολη η μετάβαση, μα η ανάληψη; Ζόρικη. Άννα Ζανιδάκη
Να ντύσεις την καρδιά σου με ρούχα ζεστά. Έρχονται μέρες παγωμένης μοναξιάς. Μαρία Θωμάδη
«Δε θα σ’ αφήσω ποτέ», ορκίστηκε ο ένας στον άλλον. Έζησε ο καθένας μόνος. Μισός… Στέλλα Κουρμούλη
Είχε φύγει τόσες φορές από σχέσεις που είχε αγαπήσει τις πόρτες που έκλεινε πίσω του… Νίκος Νασόπουλος
θα επιστρέφεις ..σαν αργοπορημένος μα θρασύτατος Οδυσσέας σε μια Πηνελόπη που δε διάλεξε το ρόλο Θώμη Μπαλτσαβιά
Η μοναξιά τον βύθισε στο σκοτάδι.Τη θυμήθηκε…Πολύ αργά όμως…Του έκλεισε την πόρτα. Ελένη Φλεμετάκη
– Το βλέπεις και εσύ; Πόσο όμορφο… – Για τι πράγμα μιλάς; Και έτσι το όραμα έσβησε… Danae L
Γινήκαμε μετανάστες από διωγμούς ερώτων.Αυτό θα πει ξεριζωμός! Εύα Παυλίδου
Δες τον ουρανό! Στόλισε λίγο από εσένα. Βρέχει έρωτα. Μα εσύ κρυώνεις. Μάριος Καρακατσάνης
Aίμα έρεε καυτό απ ’ των χειλιών την άκρη, βάφοντας μοναδικό φιλί, αέναης αγάπης το σημάδι. Έλενα Πίνη
Ανέρωτο κρασί ο Έρωτας, που οδηγεί στην τρέλα. Άκρατος εγωιστής, που σε νοθεύει. Σ’ εξαπατά…Στέλλα Κουρμούλη
Γδύσιμο που με ντύνει η απουσία που φορώ Alma Libre
Κεντά σαν ύπνος. Πονά σαν όνειρο. Ξύπνα Μάχη Τζουγανάκη
«Ο αριθμός, που σκέφτεστε να καλέσετε, δε χρησιμοποιείται· πια». Βασίλης Μαντικός
Περίμενα να έρθεις. Περίμενες να φθάσεις. Η αναμονή μας κούρασε. Δε συναντηθήκαμε ποτέ. Βάσω Καρλή
Χωρίς εσένα, τα φτερά μου έχουν κοπεί. Άραγε, ήσουν συνήθεια ή κάτι πιο βαθύ; Βάσω Καρλή
Ναι μεν Έρωτα είσαι ανίκητος στη μάχη, σ’ αυτήν όμως μαζί μου… τα ‘παιξες! Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Κοιτάζω τα μάτια σου και καθρεφτίζεται η αλήθεια της ψυχής σου. Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Οι δρόμοι που πήραμε μαζί εκείνο το πρωί ποτέ να μη χωρίσουν. Χρυσούλα Πλοκαμάκη
Μέσα από τα μάτια μου αν σε δουν… λατρεία μόνο θα νιώσουνΜαρία Αϊβάζη Ζαγορα
Κλωθογύριζαν τη ζωή τους και την αντέγραφαν με σκιές, στον τοίχο και στο δρόμο… Σοφία Μαρωνίδη
Θυμήσου : Ο άνθρωπος ζει. Ο Άνθρωπος δίνει ζωή. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ζει για να δίνει ζωή. Πλοκαμάκη Χρυσούλα
Χειροκροτήματα πλημμύρησαν την αίθουσα. Μα εκείνης μονάχα ένα της έλειπε, αλλά αυτός δεν εμφανίστηκε πάλι. Μάρκου Γιώτα
Νιώθω την αγκαλιά, την μυρωδιά σας, φορώντας το, είπε η Λένια κλείνοντας την υπερατλαντική γραμμή. Λένα Χρήστου
Απουσία. Ανάμνηση. Δίψα. Επιθυμία. Δάκρυ. Ξεδιψά την επιθυμία. Λειαίνει την απουσία. Γλυκαίνει την ανάμνηση Έλενα Πίνη
Να σε φωνάζω αγάπη μου κι οι λέξεις να μη φτάνουν… Μάχη Τζουγανάκη
Τι “βαραινει” πιο πολύ, Να σκέφτεσαι; Να αισθάνεσαι; Η να συν-αισθάνεσαι; Σωτηρία Κυρμανίδου
Βάδισε το μονοπάτι της καρδιάς, την μέρα που θα “ταξιδέψω”, μονολόγησε! Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

Μετανάστευση

Κι εμείς πεινάμε, πονάμε, πεθαίνουμε, κι ας είναι σε άλλη γλώσσα. Νάντια Κουκαρούδη
Τα χέρια αυτά, που έχουν γίνει πια τραχιά καθαρίζοντας τζάμια, κάποτε χάιδευαν στοργικά μια μάνα. Νάντια Κουκαρούδη
Καραβάνια σέρνουν πονεμένες ψυχές που αιτούνται αξιοπρεπή διαβίωση. Ακριβές ελπίδες σε τιμή ευκαιρίας… Σοφία Σκλείδα
Τα ματάκια σου μη γεμίζουν δάκρυα, μόνο ελπίδα. Με αυτή ζήσαμε ως τώρα, φύλακας άγγελος. Άννα Ζανιδάκη
Κρατώντας το χώμα της πατρίδας του σε σακουλάκι καλά κλεισμένο, μπήκε στο τραίνο της ξενιτιάς. Χρύσα Παναγοπούλου
Το τραίνο σφύριζε ακόμα στο Μόναχο κι εκείνος είχε πια μόνο μια βαλίτσα σκόρπια όνειρα… Νίκος Νασόπουλος
Παγωμένα βλέμματα, γυμνά κορμιά, αναζητούν αγωνιωδώς λίγη ανθρωπιά. Βάσω Καρλή
Μπορείς να νιώσεις τον πόνο του αβέβαιου; Τον θάνατο που καραδοκεί σε κάθε τους βήμα; ‘Αννα Ρουμελιώτη
Φοβήθηκα το θάνατο που φέρνανε τα όπλα ξενιτεύτηκα μικρός ορφανεμένος. Ευγενία Μακαριάδη
Το κοντέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας έχει πιάσει πάτο. Βάσω Καρλή
Γενναία απόφαση.. τα όνειρα που θα χωρέσουν; Θα τα στριμώξω και θα χωρέσουν… ψιθύρισε λυπημένα… Ελένη Φλεμετάκη
Δεν είναι φτιαγμένη η θάλασσα, αγγέλους να κοιμίζει.. Ούτε πατρίδα γίνεται, για τους ξεριζωμένους. Σοφία Μαρωνίδη
Η ελπίδα φόρεσε σωσίβιο κι ανοίχτηκε στο ανταριασμένο πέλαγος. Έπεσε σε ξέρα και χάθηκε… Στέλλα Κουρμούλη