Select Page

Its Rainning… Men

Its Rainning… Men

 

 

Photo by Crysanthos Konstantinidis Chrysanthoskon@gmail.com

 

(θα βρέξει ανθρώπους...)

 

 

Τράβηξε βίαια το συρτάρι στο γραφείο του κι έβγαλε από μέσα όσα χωρούσαν στη χούφτα του. Τα έπιασε τόσο άτσαλα που τα μισά έπεσαν κάτω. Κάποιοι περίεργοι από τα δίπλα γραφεία κοιτούσαν με τρόπο. Είχε μπροστά του μια άδεια κούτα συσκευασίας πακέτων από φύλλα Α4. Εκεί μέσα θα στοίβαζε τα απομεινάρια των κόπων του, δέκα -και βάλε-, χρόνων στην εταιρεία.

«Αντιλαμβάνεστε ότι η κρίση μας αναγκάζει να λάβουμε όλα εκείνα τα μέτρα που θα βοηθήσουν στην παράταση της εταιρικής μας επιβίωσης για τόσο όσο χρειαστεί μέχρι ν αναγκαστούμε να πάρουμε …νέα. Είμαστε υποχρεωμένοι να παραμείνουμε ανταγωνιστικοί στο αρνητικά μεταβαλλόμενο οικονομικό περιβάλλον και παράλληλα να αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα τις όποιες μεταβολές σε επίπεδο αγοράς ζήτησης. Οι μέτοχοι της Ε…

…………οδηγούν παραδόξως σε μικρή -για να μην πω μηδαμινή- αποζημίωση…»

Μαλακίες.

Δεν θέλει PhD για να πάρεις χαμπάρι ότι σου δίνουν passport εξόδου από τη δουλειά, χωρίς ν ακούσεις της καλοδιαλεγμένες και προβαρισμένες μαρκετίστικες παπαριές τους. Αρκεί ένα κοίταγμα στα μάτια μπαίνοντας στο γραφείο. Αυτό το δήθεν σταθερό κι ατσαλάκωτο στυλ, το σοβαρό με τη δέουσα πυγμή κι αυτοκυριαρχία βλέμμα, λυγίζει και στρέφεται τρεμάμενο αλλού μόλις το κοιτάξεις στα ίσα.

Οι ακουστικοί πόροι του έκλεισαν αυτομάτως σα την μπουκαπόρτα του υποβρυχίου πριν την κατάδυση. Έπαψε να ακούει κι άρχισε να βλέπει και να σκέφτεται. Τις σπουδές και τα πτυχία του. Του κόπους και τα χρόνια που έκανε να τα μαζέψει με όνειρο… μια άνετη από κάθε άποψη ζωή που θα του προσέφεραν τα προσόντα του.

Σκέφτηκε την ανεργία. Το πώς αυτή η λέξη εισέβαλε με βία και στη δική του ζωή σαν άκρως μεταδοτική ασθένεια υψηλού κινδύνου για την οποία τα τελευταία χρόνια τα ειδησεογραφικά πρακτορεία αφιέρωναν πολλές ώρες και οι εφημερίδες τόσο μελάνι που θα μπορούσες να βάψεις όλο το Σύνταγμα εκ νέου… μαύρο.

Μέχρι ν’ ανοιγοκλείσει τα μάτια του, βρέθηκε αίφνης στο κέντρο μιας άδειας λεωφόρου. Το ίδιο ξαφνικά, πέρασε με πολλά χιλιόμετρα από δίπλα του, το αγαπημένο του σπορ αυτοκίνητο, τις πινακίδες του οποίου είχε πρόσφατα παραδώσει μην μπορώντας πια να ανταπεξέλθει στην αυξημένη φορολόγηση και στα ιδιαίτερα υψηλά έξοδα. Όσο πρόλαβε να το κοιτάξει, είδε ότι δεν είχε πινακίδες… Ούτε οδηγό.

Έκλεισε και ξανάνοιξε τα μάτια του.

Και πάλι στο γραφείο.

Κατευθύνθηκε ράκος προς την τουαλέτα με το στομάχι σφιγμένο και την κύστη του έτοιμη να σπάσει. Σφίχτηκε. Άνοιξε μια από τις μισάνοιχτες πόρτες και μπήκε. Κατέβασε τα παντελόνια του κι έκατσε. Έντονα χρώματα εταιρικών σημάτων έκλεψαν την προσοχή του. Παντού στους τοίχους του μικρού αποχωρητηρίου ήταν κολλημένες επιμελώς αφίσες και διαφημίσεις – ταπετσαρίες της τράπεζάς με την οποία συνεργαζόταν προσωπικά. Όλοι οι ηθοποιοί υπάλληλοι και πελάτες από τις αφίσες τον κοιτούσαν έντονα, ένας πιτσιρικάς του ’βγαλε τη γλώσσα και ένας ταμίας τον κάρφωνε χτυπώντας μηχανικά αριθμούς σε ένα κομπιούτερ που είχε μπροστά του. Είχε στην πλάτη τεράστιες δόσεις από ένα στεγαστικό. Χρωστούσε αρκετές και… τώρα πώς θα ανταπεξέρχονταν ;

Τράβηξε λίγο χαρτί υγείας κι είδε πάνω του να ξεδιπλώνονται μεγάλα γράμματα: Μ-Ε-Γ-Α-Λ-Ε ΤΗ Γ-Α-ΜΗ-Σ-Ε-Σ.

Σκούπισε τον κρύο ιδρώτα του, τακτοποιήθηκε όπως-όπως και βγήκε.

Προχωρούσε μηχανικά και με την κούτα στα χέρια άλλαζε χώρους , δίχως να βλέπει ουσιαστικά. Πάτησε το μπουτόν κλήσης στο ασανσέρ. Ο λαιμός στο πουκάμισό του ήταν κάθιδρος, ενώ ιδρώτας έσταζε στο πρόσωπο και σκούραινε το πουκάμισο γύρω από τις μασχάλες του. Πρώτα άνοιξε η δεξιά πόρτα κι έκανε να μπει. Ακριβώς μπροστά του η ξανθιά γραμματέας-τούμπανο του τμήματος του με την οποία είχε κάτι περιπέτειες πρόσφατα. (Πώς όταν δεν πάει τίποτα καλά, τα διαλύουμε εντελώς;)

Τον κοιτούσε με άγριο ύφος και στο χέρι της κρατούσε ένα μπλε στικάκι…

Ήταν ένα τεστ εγκυμοσύνης με την οθόνη ένδειξης πράσινη. ΘΕΤΙΚΟ, σε όλο τον όροφο μέσα σε μια στιγμή σαν σύνθημα ακουγόταν ρυθμικά αυτό το πράγμα, κάθε στόμα πίσω από κάθε υπολογιστή, γραφείο ή ρεσεψιόν, χωρίς να σηκώνουν καν το βλέμμα τους από ’κει που το είχαν φώναζαν ρυθμικά: ΘΕ-ΤΙ-ΚΟ, ΘΕ-ΤΙ-ΚΟ…

Συνέχισε να πατάει νευρικά το κουμπί στο ασανσέρ. Η δεξιά πόρτα σαν από θαύμα έκλεισε και μια -το ίδιο εκκωφαντική- ησυχία κάλυψε το χώρο. Άνοιξε η αριστερή πόρτα κι έκανε να μπει…

Ο Γιος και η Γυναίκα του …πολλαπλασιασμένοι σε κλώνους καμία δεκαριά φορές ο καθένας, άνοιγαν την ίδια στιγμή το στόμα τους και φώναζαν ταυτόχρονα: «Τι θα γίνει με τους λογαριασμούς, αύριο λήγουν» , « Τα λεφτά για την εκδρομή και το φροντιστήριο μπαμπά», «Μ’ ακούς φοβητσιάρη;» «Κορόιδοοοοο ου ουυυυυυ», «Θα μας πάρουν το σπίτι και ξέχνα με μαλάκα… έφυγα για τη μάνα μου», «Μπαμπά όντως την πήδηξες; Καλή;» και του ’κλεισε το μάτι…

Τα έλεγαν όλοι μαζί στην αρχή συγχρονισμένα και μετά με αρρωστημένα διαφορετικό χρονισμό…

Παράνοια …

Του ’ρθε λιγοθυμιά. Άξαφνα ήθελε αέρα. Έκανε μεταβολή και κινήθηκε αποφασιστικά προς το μεγάλο πορτοπαράθυρο του ορόφου. Κράτησε στο ένα χέρι με δυσκολία τη γεμάτη κούτα με τα υπάρχοντά του και το άνοιξε. Παράξενο. Τα κλαδιά των δέντρων λύγιζαν από τον αέρα. Δέκα ορόφους πιο κάτω το κέντρο της πόλης έσφυζε απ τα ανθρώπινο μελίσσι κι αυτός δεν άκουγε τίποτα…

Είναι εκείνες οι στιγμές που κλάσματα του δευτερολέπτου μοιάζουν αιώνες. Ο χρόνος κυλά σαν μέλι στο τοίχωμα του βάζου. Η ανάσα κόβεται. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο. Οι περιφερειακοί ήχοι χάνονται . Το ίδιο και οι εικόνες του περιβάλλοντος. Όλα γίνονται θολά και κανένα ερέθισμα δεν αποτυπώνεται καθαρά από το οπτικό νεύρο στον εγκέφαλο. Τι σημασία θα είχε εξάλλου; Είναι μια κατάσταση μεταξύ ξύπνιου και ύπνου, μέρας και νύχτας, φωτιάς και πάγου.

Η κύστη του ανακουφίστηκε από μόνη της σκουραίνοντας το παντελόνι του με μια κηλίδα που διαρκώς μεγάλωνε.

Ο Γιάννης έκανε ένα βήμα μπροστά σήκωσε το πόδι του πάνω από το κάγκελο του μπαλκονιού και με μια αποφασιστική κίνηση…

Πήδηξε στο κενό.

Κάτι ζητιάνοι -πίτα στο μεθύσι, στριμωγμένοι κατάχαμα πλάι σ’ έναν πράσινο κάδο, προσπαθούσαν να μοιράσουν τα λιγοστά αποφάγια που μόλις είχαν βρει στα σκουπίδια. Σ ένα ξεχαρβαλωμένο ραδιοφωνάκι που είχαν στα πόδια τους, οι Weather Girls αγωνιζόντουσαν ν ακουστούν πίσω από τα παράσιτα στο… “Its RainingMen

Έσκασε σαν καρπούζι δίπλα τους κι έμειναν ατάραχοι να τον κοιτούν. Ο ένας έριξε μια ματιά ψηλά από κει που ‘ρθε. Την πτώση του ακολουθούσε ένα συνονθύλευμα εγγράφων που έπεφταν αργά, χορεύοντας σαν τεράστιες νιφάδες, μαρτυρώντας την πορεία του.

«Τι έγινε ρε φίλε;»

«Δε στο χα πει ρε μαλάκα; μ’ αυτή την κρίση...

θα βρέξει… Ανθρώπους»

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Δημήτρης Μποσκαΐνος

Ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος είναι 43 ετών παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Ζει κι εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα, κι όταν δε βρίσκεται στη δουλειά ή με την οικογένειά του, συνήθως γράφει και χαλαρώνει στον… Κόσμο του. Λάτρης της λογοτεχνίας του Φανταστικού από παιδί, γράφει ιστορίες για αγρίους, παράξενες ή με χιούμορ, λυτρωτικές ή θέτοντας προβληματισμούς... Το γράψιμο είναι για εκείνον, αυτοκριτική και ψυχοθεραπευτική μέθοδος που μαζί με τη μουσική και τον ποιητικό λόγο τον βοηθούν να αντέχει το σήμερα. Ξεκίνησε προ τριετίας να δημοσιεύει μικρά διηγήματα στα e-magazines: microstory.gr, bibliotheque.gr, staxtes.com, ideostato.gr, ενώ τα 24grammata.gr του δημοσίευσαν και το πρώτο τουebook με τίτλο «Παράξενες Ιστορίες». Με τις δημοσιεύσεις του να ξεπερνούν τις 50 μέσα σε τρία χρόνια (διηγήματα, κείμενα και ποίηση) ετοιμάζει πυρετωδώς με τους λογοτεχνικούς του πράκτορες (Αγγέλα Παντελή και Στέφανο Ξένο), την πρώτη του συλλογή διηγημάτων και βρίσκεται επί της απαραίτητης ιστορικής έρευνας για το πρώτο του μυθιστόρημα. Το Δεκέμβριο του 2014 κερδίζει το 1ο πανελλήνιο βραβείο στο Διαγωνισμό με θέμα : "το δείπνο",που διοργάνωσε το περιοδικό βιβλιοκριτικής diavasame.gr και το ιταλικό εστιατόριο da bruno, με το διήγημα του "ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ". Συνεργάζεται με τον Κώστα Θερμογιάννη και τον υπέροχο λογοτεχνικό ιστοχώρο του "το βιβλίο.net", όπου δημοσίευσε σε συνέχειες την ερωτοβαμπιρική του Νουβέλα "Ρουβικώνας , ο Απέθαντος Εραστής" και συνεχίζει με την δική του στήλη "οι Παράξενες Ιστορίες του Δημήτρη Μποσκαΐνου" σε (σχεδόν) εβδομαδιαία βάση. Το τελευταίο διάστημα συνεργάζεται με την συγγραφέα, ηθοποιό και σκηνοθέτη Άντα Τσεσμέλη κι ετοιμάζουν μαζί Θεατρικές Καταστάσεις που θα συζητηθούν...

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    ωμή απεικόνιση μιας απόλυσης…όπως της πρέπει.

    Απάντηση
  2. Ελένη Κυνηγού

    Τόσο πραγματικά δοσμένο, που νόμιζα ότι ήμουν εγώ το κεντρικό πρόσωπο…Μου αρέσει πολύ η γραφή σου!! Όλη αυτή η έντονα φορτισμένη συναισθηματική κατάσταση….και στο τέλος δυο λέξεις, με κωμικοτραγικό περιεχόμενο που όμως αποφορτίζει.

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Περιγραφή ωμής πραγματικότητας δοσμένη με πολύ καλές και λεπτομερείς τοποθετήσεις. Μπράβο, συνέχισε με την ίδια δύναμη της πένας σου… Το έχεις!

    Απάντηση
    • Δημήτρης Μποσκαΐνος

      ευχαριστω

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Τόσο ρεαλιστικό που φοβίζει…. εξαιρετική γραφή!!!!

    Απάντηση
  5. ΕΠΙφανειος

    Από τα καλύτερα δείγματά σου (και δήγματά σου επίσης)… Θα έλεγε κανείς ότι το σύντομο διήγημα είναι το φόρτε σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος