Mία ωδή στο Διονύσιο Σολωμό

14.03.2017

Σολωμέ Διονύσιε μέγα, της Ελλάδας σπουδαίο βλαστάρι,
να δεχτείς, μια ωδή από μένα, το φτωχό, σου ζητώ μία χάρη,
με μελάνι μελιού θυμαρίσιου, να συντάξω, για σε, συναξάρι,
με θαυμάσιους ύμνους κι επαίνους, μελωδία, οσίου τροπάρι,
με βιολί βιρτουόζου παιγμένη, που κρατεί ασημένιο δοξάρι,
και κρυστάλλινου ήχου φλογέρα, καλλιτέχνημα, από πυξάρι.
Με μοσχάτο κρασί ποτισμένος, απ της Ζάκυνθος το γιοματάρι,
βοηθώντας, το λίγο, με μέτρο, το μυαλό σου καλά να σαλπάρει,
τον υπέροχο έγραψες ύμνο, ένα γνήσιο μαργαριτάρι,
στη σημαία μας αφιερωμένο, με του Μάντζαρου τ’ ανοιξαντάρι,
ατενίζοντας, συγκινημένοι, ν' ανεβαίνει ψηλά στο κοντάρι.
Όλοι οι στίχοι στη Λευτεριά μας, κομπολόγι από κεχριμπάρι,
σαν Θρακιώτες χορεύουν για σένα, κρατημένοι ζωνάρι, ζωνάρι
με τσαλίμια, τρελές πιρουέτες, τσαλακώνοντας φρέσκο χορτάρι.
Πατριώτες καλοί απ το Τζάντε, στο λαιμό τους φορώντας φουλάρι,
με καντάδες σε απογειώνουν, γεια σου αετέ μου και παλικάρι.
Της φυλής τη διχόνοια, γράφεις, σαν τη λαίλαπα, σαν το βαρδάρη,
να γινόταν εξαίρετο θαύμα, άτι άγριο, με καβαλάρη,
στα καπούλια του να την πετάξει και πολύ μακριά να την πάρει.
Την ενότητα την εκθειάζεις και εύχεσαι να βγει για σαφάρι,
μια γροθιά να το κάνει το έθνος, δυνατό κι αγριεμένο  λιοντάρι,
μια χρυσόφτερη παραφυάδα, σε ανθισμένο κλωνάρι, σμάρι,
να χουφτώσει σκληρά γιαταγάνια, βγάζοντας τα από το θηκάρι,
με μποστάρισσα τη Λευτεριά του, περπατώντας στο ίδιο αχνάρι,
που αφήνει, στη Γη, με βιασύνη, το ανάλαφρο της ποδάρι,
τους βαρβάρους να διώξει για πάντα, βάζοντας τους γερό χαλινάρι,
κι από την πλάτη να αποσείσει, το βαρύ της σκλαβιάς το σαμάρι.
Αποδίδοντας ευεργεσία, και ικετεύοντας να φρενάρει,
της εζήτησες, σιμά, να κλάψει, στου φιλέλληνα το μαξιλάρι.
Παραδείσου μυρίπνοο άνθος, των Ιόνιων Νήσων καμάρι,
μια ομάδα Αγγέλων, για πάντα, απ' το πλούσιο, Θείο, κελάρι,
τα γλυκύτατα φρούτα σαν μέλι, Διονύσιε να σε τρατάρει.

_

γράφει o Μιχάλης Δημητρίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου