Midsummer night blues

21.12.2016

Μεσάνυχτα Δευτέρας. Υπεραστικές κλήσεις προς εκλιπόντες παραλήπτες. Η πόλη κλειστή στους πόθους και τις προκλήσεις. Παραδομένη στο στριγκό νανούρισμα της βδομαδιάτικης ρουτίνας. Παράδεισος για τους μοναχικούς, τους αλκοολικούς και τους συνταξιούχους. Νεκροταφείο ξενύχτηδων, αλλοπαρμένων ζητιάνων και ρακένδυτων συλλεκτών. Ενοικιαστήρια ονείρων αναρτημένα σε ανισόπεδες διαβάσεις, σκουριασμένα κάγκελα και υπόγεια ορθάδικα. Οι σπείρες του καπνού ανεβαίνουν στο ταβάνι, από γόπες νοτισμένες με κόκκινο κραγιόν χείλια, που στις ξηρές ραβδώσεις τους μάζεψαν την προδοσία και την απόσυρση. Απονεκρωμένα από τη διάψευση, κορεσμένα από την ηδονή. Ψάχνουν ένα κορμί για να σβηστούν, όπως τα τσιγάρα στους μεταλλικούς πάτους των σταχτοδοχείων. Βαραίνουν τα βήματα, το ηλεκτρικό μπλουζ κάποιου σταθμού ελευθερώνεται από τις κατεβασμένες σιδεριές του νυχτερινού παντοπωλείου, ο γέρος από μέσα περιμένει τον θάνατο να τον μαζέψει, πουλώντας μπαγιάτικα τσιγάρα στους χαρμάνηδες. Δέκα χρόνια ίδιος. Καμπούρης, κακορίζικος και κωλόγερος. Η πόλη γκρεμίστηκε, οι έρωτες νικήθηκαν, οι προθέσεις διαστρεβλώθηκαν, μα αυτός εκεί! Ίδιος και απαράλλαχτος, τέμενος συνοικιακής παρακμής που ούτε ο θάνατος δεν καταδέχεται να τον πάρει. Βουλιάζω στον καναπέ, πίνω τη μπύρα από το στόμιο, υποκατάστατο των ακατάδεχτων χειλιών της…

_

γράφει ο Αχιλλέας Σωτηρέλλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ένας γιατρός για μένα

Ένας γιατρός για μένα

Η Βάνα κοντοστάθηκε λίγο να ξαποστάσει και να πάρει μιαν ανάσα, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό της, και κοίταξε έξω από το παράθυρο στον εσωτερικό διάδρομο στην παθολογική κλινική του Ιπποκράτειου, όπου υπηρετούσε ως νοσηλεύτρια. Το ίδιο ανοιξιάτικο πρωινό, η...

Οικογένεια Αλλουγιαλλούρη

Οικογένεια Αλλουγιαλλούρη

-Χαμήλωσέ το ρε Μαρία, μας πήρες τ’ αυτιά, μαμά πες της κάτι. -Μαρία χαμήλωσέ το! Η Μαρία επιδιδόταν στις χορευτικές της φιγούρες, στο σαλόνι απτόητη. Είχε τοποθετήσει το τραπέζι στην άκρη και στρίμωξε τις καρέκλες της τραπεζαρίας, ώστε να έχει περισσότερο χώρο. Ήθελε...

Αιώνια ομορφιά

Αιώνια ομορφιά

Ο ήλιος έλουζε με τις καυτές μεσημεριανές ακτίνες του, το όμορφο σμαραγδένιο νησί του. Η θάλασσα φαινόταν από ψηλά τόσο γαλήνια και κρυστάλλινη, σαν θελκτικό θηλυκό που σκορπάει τον πόθο. Έτσι ένιωθε κι ο Δημήτρης βλέποντάς την, ανυπομονούσε να σχολάσει, για να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου