Κοίταξα τη Θάλασσα μακριά
ξαφνικά απομακρύνθηκε απ' την όχθη...

Κοίταξα τον Ήλιο στη ζωή
μου είπε “Χρωμάτισε το όνειρο”
χαμογέλασε και χάθηκε αχνά....

Κοίταξα το όνειρο στα μάτια
ξαφνικά με ξύπνησε η φυγή...

Κοίταξα τα σύννεφα στο αύριο
τ' αγκάλιασα
ξαφνικά με ρώτησαν “Γιατί;”

Κοίταξα το χρόνο στον άνεμο
τον ρώτησα
γιατί είναι πάντα βιαστικός
ξαφνικά πάγωσε η μνήμη
με ακούμπησε στον ώμο και συνέχισε...

Κοίταξα την καρδιά σου με αφοσίωση
ο Καθρέφτης αναποδογύρισε
πρόβαλε τις σκιές της ουσίας σου
λικνίζονταν παγιδευμένες...
τρεμάμενες ξεγλιστρούσαν
απ' τις χαραμάδες της ικεσίας
χόρευαν τελετουργικά, αέρινα
σαγήνευαν την ανάσα σου
την αντανάκλαση της ιδέας μου

Κοίταξα το μονοπάτι του χάους
ξάπλωσα επάνω στο σύννεφο
συζητούσα με το Θεό...
τον ρώτησα γιατί
ο κόσμος ματώνει

μου είπε “άκου την αρμονία του σύμπαντος...”

Κοίταξα την Αγάπη από μακριά
άπλωσα το χέρι
της χάιδεψα για λίγο τα μαλλιά
τα στόλισα με φύλλα και προσμονή
με ρώτησε
“Πού είναι η φωνή σου;”

Έσβησε το κερί

Χάθηκαν οι σκιές...

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!