Μεγάλη βραδιά για μένα σήμερα!

Πολύ μεγάλη!

 

Κάλεσα σε δείπνο,

όλους τους υψηλούς

προσκεκλημένους

τής οικουμένης!

 

Έστρωσα στο τραπέζι

τής ευτυχίας μου,

το καλύτερο

τραπεζομάντηλο

τής δοτικότητός μου,

άναψα τα κεριά

τής ευφροσύνης μου,

και μετά περίμενα

με καρτερία,

στο ευπρόσδεκτο

χολ τής καρδιάς μου,

κάθε υψηλή εξοχότητα.

 

Πρώτη και καλύτερη,

κάλεσα την Ελευθερία!

Ήρθε!

Με μεγάλη χαρά!

Ύστερα κάλεσα τη Δικαιοσύνη!

Κι εκείνη, ήρθε!

Μετά φώναξα στην Ειρήνη!

Κι εκείνη, ήρθε!

Είπα και στη Δημοκρατία!

Κι εκείνη, ήρθε!

 

Τελευταία και καλύτερη,

απευθύνθηκα και στη γλυκιά

Ελπίδα!

 

Κι εκείνη, ήρθε!

 

Κατόπιν, κάλεσα τον Ουρανό,

τη Θάλασσα, τα Κύματα,

τη Σελήνη, τους Γαλαξίες,

τ᾽ Αστέρια, τις Λίμνες,

τα Βουνά, τα Σύννεφα, τα Πουλιά,

τον ίδιο τον Ηλιο!

 

Κι εκείνοι, ήρθαν!

Όλοι τους!

Κανείς δε μ᾽ άφησε

παραπονεμένο!

 

Μεγάλη βραδιά για μένα σήμερα!

Πολύ μεγάλη!

 

Πριν ξεκινήσουμε το φαγητό,

σταυρώσαμε όλοι το σώμα μας,

για να κάνουμε την προσευχή μας.

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα,

πως για δυστυχία μου,

είχα ξεχάσει να καλέσω

και την Αγάπη! 

Συμφορά μου! Είπα από μέσα μου.

Ποιος θα ευλογήσει τώρα

τη βρώση και την πόση ;

 

Ξάφνου, ακούγονται

χτύποι στην πόρτα.

 

Ήταν η Αγάπη!

 

Είχε έρθει ακάλεστη!

Για να ευλογήσει!

Για να φωτίσει!

 

Ακάλεστη!

 

Χωρίς να ζητηθεί από κάποιον!

Όπως πάντα!

 

Mα μήπως το μεγαλείο κι

η αξία της, πάντα σ᾽ αυτήν

τη γλυκιά της την “ αγένεια ”

δε μετριέται;

Η προστακτική  έ λ α,

ανέκαθεν δεν ταίριαζε στην

έντιμη βιολογία της...

 

Ζητημένη Αγάπη,

μπηγμένο μαχαίρι

στο μοσχοβολημένο

γόνατο τής Άνοιξης!

Κάτι σαν νύφη,

με μπόλικο τούλι ζοριού!

 

Σε μένα τώρα

θα έκανε τη διαφορά;

 

Μπήκε μέσα γρήγορα γρήγορα,

υποκλίθηκαν όλοι

στην αγιόσχημη παρουσία της,

ζήτησε ευγενικά,

συγγνώμη

για την καθυστέρηση,

και μόλις άρχισε,

να ευλογάει το φαγητό,

ο ήλιος,

δεν άντεξε μπροστά της,

σκούπισε με τις

χρυσοβόλες του παλάμες

τα κιτρινωπά ποτάμια

που άρχισαν να σχίζουν

τ᾽ αναψοκοκκινισμένα

του τα μάγουλα,

και κρύφτηκε από

τον ασήκωτο

φόβο τού σεβασμού του,

κάτω από το τραπέζι

τού δείπνου.

 

Στ᾽ αλήθεια,

με πόσους άπειρους

ήλιους,

μπορεί να συγκριθεί

η Αγάπη;

 

Στ᾽ αλήθεια,

με πόσους άπειρους

ήλιους,

μπορεί να συγκριθεί

ο ίδιος ο Θεός;

 

Με την ίδια άπειρη

ατροφικότητα,

πλεγμένες,

και οι δύο αποκρίσεις!

 

Μεγάλη βραδιά για μένα σήμερα!

Πολύ μεγάλη… η μεγαλύτερη

των κοιλιόδουλων ονείρων μου!

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Σκοπετέας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!