τοβιβλίο.net

Επιλέξτε Page

Perfection

Perfection

«Κάτσε πέντε λεπτά», της είπε σαν στριφογύριζε στην κουζίνα. Έπινε τον καφέ του τραβώντας γενναίες ρουφηξιές κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Έξω η μέρα φώναζε να την ζήσεις. Κι εκείνος λαχτάραγε το ίδιο. Το τραπέζι είχε ένα πιάτο φρεσκοκομμένα φρούτα, ζυμωτό ψωμί, μέλι και σπιτική μαρμελάδα λεμόνι. Πιάτα γυαλιστερά ένα μικρό και ένα μεγάλο σε κάθε σουπλά και δυο ποτήρια με φρέσκο χυμό. Γέμιζε την κανάτα με το γάλα και γύρισε για λίγο να τον δει.  «Πιες και έρχομαι», είπε με βιασύνη. Έβαλε την κανάτα στο τραπέζι κι ύστερα άνοιξε για λίγο την κατσαρόλα με το κρέας που έβραζε. Συμπλήρωσε με νερό, ανακάτεψε και έκλεισε ξανά το καπάκι. Ύστερα σκούπισε τα χέρια στην ποδιά της και κάθισε για λίγο δίπλα του στην άκρη της καρέκλας. Ήπιε μια γουλιά χυμό και τον κοίταξε που χάζευε το δρόμο. «Θα βρέξει λες;» τον ρώτησε ανήσυχα. «Χαρά Θεού έχει τι λες; Για περπάτημα είναι». «Μακάρι να τον κάνει και αύριο» είπε και σηκώθηκε από την καρέκλα της. «Γιατί αύριο;» την ρώτησε αν και ήξερε την απάντηση. «Αύριο δεν θα έχω τόσες δουλειές και θα μπορούμε να περπατήσουμε» του είπε πλένοντας τα σκεύη που είχε χρησιμοποιήσει για να μαγειρέψει. «Θα χάσει τις βιταμίνες του» της φώναξε. «Τι;» τον ρώτησε χαμένη μέσα στις σκέψεις της και στα νερά. «Έτσι δεν λες στον γιο σου όταν αργεί να πιει το χυμό;» της είπε σχεδόν ειρωνικά. Γύρισε και τον κοίταξε, έκλεισε την βρύση, σκούπισε και πάλι τα χέρια της στην ποδιά της και πήγε με φόρα στο τραπέζι.  Άρπαξε όρθια το ποτήρι και ήπιε χωρίς ανάσα το χυμό. Ακούμπησε επιδεικτικά το ποτήρι μπροστά του και συνέχισε την δουλειά της στο νεροχύτη. «Good girl» της φώναξε γελώντας στον ίδιο ειρωνικό τόνο με πριν. «Ναι δεν είμαι; Τα πρωινά μου τα φτιάχνω, τα μεσημεριανά τα φτιάχνω, τα ρούχα τα απλώνω, το σπίτι το καθαρίζω…»  μουρμούρισε βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό εξάντλησης.  «Αλλά… δεν έχεις πέντε λεπτά», της είπε κοφτά. «Πέντε λεπτά για ποιο πράγμα;» απάντησε θυμωμένα. «Πέντε λεπτά να πιείς έναν καφέ μαζί μου χωρίς να σηκωθείς να φτιάξεις κάτι άλλο που δεν έχει γίνει».  Σταμάτησε να πλένει και γύρισε με βρεγμένα τα χέρια χωρίς να τα σκουπίσει αυτήν την φορά και τον κοίταξε. «Α ναι ε; Δεν βρίσκω πέντε λεπτά ε; Και με τέτοιο νεροχύτη πώς θα καθόμασταν για πρωινό ε;» του είπε δείχνοντάς του τα άπλυτα σκεύη. «Στον νεροχύτη τρως το πρωινό σου;» της φώναξε δυνατά συνεχίζοντας. «Για να φας πρωινό, πρέπει να έχεις μαγειρέψει το μεσημεριανό, να έχεις καθαρίσει την κουζίνα, να έχεις αερίσει το σπίτι, να έχεις τινάξει τις κουβέρτες, να έχεις βάλει πλυντήριο, να έχεις πλυθεί, χτενιστεί, ντυθεί, να έχεις ήδη σκεφτεί τι θα κάνεις την επόμενη ημέρα από αυτήν που ζεις τώρα! Αν υποθέσουμε ότι την ζεις καθόλου!» της είπε και σηκώθηκε όρθιος.  Τον κοίταζε απογοητευμένη. Τόσα χρόνια το σπίτι λειτουργεί έτσι. Επειδή τρέχει. Επειδή κοιμάται ελάχιστα. Επειδή γεμίζει λίστες που τις τηρεί. Επειδή δεν σταματά να σκέφτεται. «Σου ζήτησα μόνο πέντε λεπτά… πέντε πολύτιμα λεπτά μαζί σου που να σταματήσουν έστω και για λίγο την χαλασμένη μου κλεψύδρα… » της είπε και έβγαλε από την τσέπη του το χαρτί με τις ιατρικές εξετάσεις του, το πέταξε στο τραπέζι με το καλοστρωμένο πρωινό και προχώρησε προς το σαλόνι. Φόρεσε το παλτό του και κοντοστάθηκε στην εξώπορτα. Γύρισε και κοίταξε προς την κουζίνα καθώς έβαζε το χέρι του στο πόμολο. Την είδε να κοιτά σαν άγαλμα το χαρτί. Κι ύστερα σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε σαν χαμένη. Καμία τελειότητα δεν θα έφτιαχνε ποτέ αυτήν την ατέλεια…

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

2 Σχόλια

  1. Ε.Λ

    Ακόμα κι ο Θεός όταν έφτιαξε τον κόσμο είπε καλός,δεν είπε τέλειος.Ακόμα και στους αγγέλους του,λέει η Γραφή,βρίσκει ψεγάδια.
    Τι τελειότητα να υπάρχει σε ένα κόσμο ατελή,που δυναστεύεται από την προσωρινότητα,τη φθορά,το θάνατο; Ίσως η μόνη δυνατή
    ‘τελειότητα’ είναι η γνώση των ορίων μας,του πεπερασμένου της ύπαρξης μας,του αδιαμφισβήτητου τέλους.
    Τα κείμενα σας είναι άκρως συγκινησιακά και αν και φαίνονται απλοϊκά δίνουν τροφή στη σκέψη.
    Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο,να μπορείς να πεις τα πιο αμάσητα πράγματα με τον πιο απλό,κατανοητό τρόπο.
    Συμφωνώ με έναν σχολιαστή σε ένα άλλο κείμενο σας,ότι πρέπει να πειραματιστείτε σε κείμενα
    μεγαλύτερης πνοής.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      ίσως το μόνο τέλειο στην ζωή να είναι οι ατέλειές μας…
      Ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο και για τη ματιά σας στα κείμενά μου. Καλημέρα

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Λογοτεχνικοί διαγωνισμοί

Εκπαιδευτικό υλικό

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος