Quinta essentia- Πεμπτουσία των Αισθήσεων

13.10.2017

Ο ΗΧΟΣ

της σκουριασμένης μου σιωπής,

εκκωφαντικός.

Υγρασία διαπερνά

τις σωληνώσεις της ψυχής.

Απόψε,

ούτε η βροχή

χορεύει ξυπόλητη.

Αμαυρώνει και αυτή,

τη φήμη της απλότητας

και της μοναξιάς της.

Αεικίνητη, διάφανη

και τόσο κοινωνική απόψε.

 

Σιωπηλή η παρουσία μου,

μάχεται

το θόρυβο του κόσμου.

 

Κρυφακούει η νύχτα,

τους ψιθύρους

των σβησμένων

 αδρανών αστεριών.

 

Συνεδριάζουν

στα πέρατα του γαλαξία,

για την αρχή του σύμπαντος,

για τη δική μου αρχή

ή συντριβή.

 

Στους πυρήνες των κυττάρων,

στον υποσελήνιο τόπο,

εκεί η φθορά,

εκεί η γένεση.

Αέναη πηγή ζωής το σύμπαν.

Αυτό το άρωμα

του υγρού χώματος απόψε.

Πεμπτουσία των αισθήσεων.

 

Μα είναι αργά.

Οι αισθητήρες νέκρωσαν.

Τα όνειρα τρίζουν.

Νιώθω τη γυμνωμένη συντριβή

τόσο κοντά μου.

 

 

Ο ήχος της,

η μυρωδιά του σάπιου,

το τέλος

και μια νέα αρχή.

 

Τα μάτια αποζητούν

να ξαποστάσουν,

Να ξυπνήσουν

στο φως.

Γέφυρα

Θανάτου ζωής

Να διαβούν.

Δεν αντέχουν

άλλο

την ταπείνωση του χρόνου.

 

Έγινα μικρή,

έγινα μεγάλη,

Μα δεν ταίριαξα ποτέ

ανάμεσα

στους κοσμικούς δείκτες του.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου