Quinta essentia- Πεμπτουσία των Αισθήσεων

13.10.2017

Ο ΗΧΟΣ

της σκουριασμένης μου σιωπής,

εκκωφαντικός.

Υγρασία διαπερνά

τις σωληνώσεις της ψυχής.

Απόψε,

ούτε η βροχή

χορεύει ξυπόλητη.

Αμαυρώνει και αυτή,

τη φήμη της απλότητας

και της μοναξιάς της.

Αεικίνητη, διάφανη

και τόσο κοινωνική απόψε.

 

Σιωπηλή η παρουσία μου,

μάχεται

το θόρυβο του κόσμου.

 

Κρυφακούει η νύχτα,

τους ψιθύρους

των σβησμένων

 αδρανών αστεριών.

 

Συνεδριάζουν

στα πέρατα του γαλαξία,

για την αρχή του σύμπαντος,

για τη δική μου αρχή

ή συντριβή.

 

Στους πυρήνες των κυττάρων,

στον υποσελήνιο τόπο,

εκεί η φθορά,

εκεί η γένεση.

Αέναη πηγή ζωής το σύμπαν.

Αυτό το άρωμα

του υγρού χώματος απόψε.

Πεμπτουσία των αισθήσεων.

 

Μα είναι αργά.

Οι αισθητήρες νέκρωσαν.

Τα όνειρα τρίζουν.

Νιώθω τη γυμνωμένη συντριβή

τόσο κοντά μου.

 

 

Ο ήχος της,

η μυρωδιά του σάπιου,

το τέλος

και μια νέα αρχή.

 

Τα μάτια αποζητούν

να ξαποστάσουν,

Να ξυπνήσουν

στο φως.

Γέφυρα

Θανάτου ζωής

Να διαβούν.

Δεν αντέχουν

άλλο

την ταπείνωση του χρόνου.

 

Έγινα μικρή,

έγινα μεγάλη,

Μα δεν ταίριαξα ποτέ

ανάμεσα

στους κοσμικούς δείκτες του.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου