Still life

6.09.2017

Με τη γυναίκα μου κλείσαμε προχθές 40 χρόνια γάμου. Παντρευτήκαμε πολύ νέοι, πολύ αθώοι, αβάσταχατα άπειροι. Αν δεν είχε προκύψει η εγκυμοσύνη στο πρώτο παιδί... μπορεί να ήταν τα πράγματα αλλιώς, ποιός ξέρει; Γρήγορα ήρθε και το δεύτερο παιδί. Η νιότη μας,  το σπίτι και τα  παιδιά. Μεγαλώναμε κι εμείς μαζί τους. Ωραία οικογένεια κάναμε και ωραία οικογένεια αποτελούμε. Με τη γυναίκα μου δεν είμαστε ακριβώς ευτυχισμένοι αν με ρωτάς, είμαστε καλά μαζί με μια καλή επικοινωνία. Ερωτευμένοι βέβαια δεν είμαστε. (Παύση - Μειδιεί - Μοιάζει να αναπολεί για λίγο) Ξεκινήσαμε ως παθιασμένοι εραστές, έπειτα γίναμε αγαπημένοι σύζυγοι, μετά σκέτοι σύζυγοι, ώσπου γίναμε αδέρφια. Αυτό μας δένει στην ουσία... μια δυνατή αδελφική αγάπη... Ζούμε μαζί, είμαστε σχεδόν όλες τις ώρες παρέα, μοιραζόμαστε δουλειές, ευθύνες... σε τρεις μήνες η νύφη μας θα κάνει και το πρώτο μας εγγόνι... υπ'ατμόν η Μαρία. Μαρία τη λένε την κυρά μου. Είναι καλή γυναίκα με μεγάλη ψυχή και πολλά μικροελαττώματα... όπως όλοι μας άλλωστε. (Παύση)
Από τότε που βγήκα στη σύνταξη, έπιανα τον εαυτό μου κάποιες φορές να τη μιμείται, να παίρνω στοιχεία από τη συμπεριφορά και την αντίληψή της. Δυσανασχέτησα. Σχεδόν θύμωσα που αφέθηκα έτσι... (Παύση - Κομπιάζει) Σηκωνόμαστε νωρίς το πρωί, κανονίζουμε τα της ημέρας, παίρνουμε το πρωινό μας κι έπειτα πίνουμε τον καφέ μας δίπλα στο παράθυρο. Παρατηρούμε τους άλλους που περνάνε απ' έξω, τους δίπλα, τους απέναντι. Βλέπουμε τις ζωές τους απ' το παράθυρο. Ανάλογα με τις εκφράσεις του προσώπου τους ή τον τρόπο που περπατάνε, τους σχολιάζουμε. (Χαμογελάει) Φανταζόμαστε τι μπορεί να συμβαίνει στον καθένα... υποθέτουμε τι κουπί τραβάνε! Καμιά φορά η Μαρία μαθαίνει απ΄τις φιλενάδες της στη γειτονιά και καμιά αλήθεια... ποιος παντρεύτηκε, ποιος χώρισε, ποιος ακόμα δουλεύει, ποιος απολύθηκε, ποιος ρίχνει ή τρώει κέρατο... και γελάμε ή θλιβόμαστε ανάλογα... (Παύση - Η όψη του παίρνει να σκοτεινιάζει) Λες κι έχουμε λυμένα τα δικά μας και ασχολούμαστε με των άλλων. Έτσι για να περνάει η ώρα... (Με συγκρατημένη οργή) Βαρέθηκα αυτό το παιχνίδι. Έγινα αυτό που κορόιδευα. Δυο μέρες τώρα βρίσκω προφάσεις και δεν πίνω καφέ με τη Μαρία. Η ζωή γαμώ το στανιό μου είναι εκεί έξω κι άξαφνα συνειδητοποίησα ότι επιθυμώ να τρέξω μαζί της, όχι να την παρατηρώ να περνάει καθηλωμένος πίσω απ'το τζάμι, λες κι είμαι πουλί βαλσαμωμένο. Έτσι ξαφνικά έπαθα μέσα μου μια έκρηξη ζωής και θέλω ν'ανοίξω φτερά και να πετάξω. (μαλάκα) Την αγαπάω τη γυναίκα μου, ούτε λόγος... αλλά δεν αντέχω... (Παύση - Το πρόσωπό του παίρνει να συσπάται - Τα μάτια του υγραίνονται) Δεν αντέχω άλλα Σαββατόβραδα στα ταβερνάκια της γειτονιάς. Δεν θέλω άλλες εκδρομές τις Κυριακές με συνομιλήκους μας, δε γουστάρω ν' ακούω μαλακίες για κυβερνήσεις και κουτσουρεμένες συντάξεις, για χάπια, εμφράγματα, χοληστερίνες, τριγλυκερίδια, μπαϊ - πας, βηματοδότες, αρθριτικά, θανάτους και μνημόσυνα. Δε νιώθω γέρος που να πάρει και να σηκώσει. (Ξεσπάει) Δεν παραιτούμαι. Θα ζήσω εγώ ρε πούστηδες. Θα ζήσω γιατί κάνω όνειρα ακόμα. Βαρέθηκα τα δελτία ειδήσεων τα θλιμμένα απογεύματα με παντόφλες στα πόδια και πυτζάμες... βαρέθηκα τα σχόλια της Μαρίας επί παντός επιστητού, βαρέθηκα το χασμουρητό της, το αηδιαστικό της ρέψιμο, σιχάθηκα την κυτταρίτιδα που καλύπτει τα μπούτια της. Σιχάθηκα το ίχνος από γάλα γύρω απ'τα χείλη της και το ηλίθιο μουρμουρητό της μπροστά στα εικονίσματα κάθε βράδυ....
(Εκτός εαυτού) Προσευχήσου μωρή φώκια αλλά εγώ θα φύγω. Δε θα γεράσω παλιομαλακισμένη πλάι σου. Θα φύγω να γλιτώσω κι από σένα κι από μένα. Έγινα φονιάς ρε βρώμα. Φονιάς. Τα σκότωσα τα όνειρά μου για να σε κάνω ευτυχισμένη. Σκότωσα τις επιθυμίες μου... και θα φύγω προτού με πάρουν χαμπάρι και με συλλάβουν... (Παύση- Επανακτά την αυτοκυριαρχία του) Συγγνώμη Ξένε... πνιγόμουν και είπα παραπάνω απ'όσα έπρεπε. Αν... αν αύριο αποφασίσω να μιλήσω στη Μαρία μου, να της πω όσα νιώθω, θα τα πω ήσυχα, ψύχραιμα. Είναι καλός άνθρωπος η γυναικούλα μου, θα με καταλάβει. Θα της πω, Μαράκι μου... πέτα το ψαλίδι αγάπη μου... κι άσε με λίγο.... τόσο λίγο ν' άνοίξω τα φτερά μου...

 

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου