Επιλέξτε Page

Still life

6.09.2017

Με τη γυναίκα μου κλείσαμε προχθές 40 χρόνια γάμου. Παντρευτήκαμε πολύ νέοι, πολύ αθώοι, αβάσταχατα άπειροι. Αν δεν είχε προκύψει η εγκυμοσύνη στο πρώτο παιδί... μπορεί να ήταν τα πράγματα αλλιώς, ποιός ξέρει; Γρήγορα ήρθε και το δεύτερο παιδί. Η νιότη μας,  το σπίτι και τα  παιδιά. Μεγαλώναμε κι εμείς μαζί τους. Ωραία οικογένεια κάναμε και ωραία οικογένεια αποτελούμε. Με τη γυναίκα μου δεν είμαστε ακριβώς ευτυχισμένοι αν με ρωτάς, είμαστε καλά μαζί με μια καλή επικοινωνία. Ερωτευμένοι βέβαια δεν είμαστε. (Παύση - Μειδιεί - Μοιάζει να αναπολεί για λίγο) Ξεκινήσαμε ως παθιασμένοι εραστές, έπειτα γίναμε αγαπημένοι σύζυγοι, μετά σκέτοι σύζυγοι, ώσπου γίναμε αδέρφια. Αυτό μας δένει στην ουσία... μια δυνατή αδελφική αγάπη... Ζούμε μαζί, είμαστε σχεδόν όλες τις ώρες παρέα, μοιραζόμαστε δουλειές, ευθύνες... σε τρεις μήνες η νύφη μας θα κάνει και το πρώτο μας εγγόνι... υπ'ατμόν η Μαρία. Μαρία τη λένε την κυρά μου. Είναι καλή γυναίκα με μεγάλη ψυχή και πολλά μικροελαττώματα... όπως όλοι μας άλλωστε. (Παύση)
Από τότε που βγήκα στη σύνταξη, έπιανα τον εαυτό μου κάποιες φορές να τη μιμείται, να παίρνω στοιχεία από τη συμπεριφορά και την αντίληψή της. Δυσανασχέτησα. Σχεδόν θύμωσα που αφέθηκα έτσι... (Παύση - Κομπιάζει) Σηκωνόμαστε νωρίς το πρωί, κανονίζουμε τα της ημέρας, παίρνουμε το πρωινό μας κι έπειτα πίνουμε τον καφέ μας δίπλα στο παράθυρο. Παρατηρούμε τους άλλους που περνάνε απ' έξω, τους δίπλα, τους απέναντι. Βλέπουμε τις ζωές τους απ' το παράθυρο. Ανάλογα με τις εκφράσεις του προσώπου τους ή τον τρόπο που περπατάνε, τους σχολιάζουμε. (Χαμογελάει) Φανταζόμαστε τι μπορεί να συμβαίνει στον καθένα... υποθέτουμε τι κουπί τραβάνε! Καμιά φορά η Μαρία μαθαίνει απ΄τις φιλενάδες της στη γειτονιά και καμιά αλήθεια... ποιος παντρεύτηκε, ποιος χώρισε, ποιος ακόμα δουλεύει, ποιος απολύθηκε, ποιος ρίχνει ή τρώει κέρατο... και γελάμε ή θλιβόμαστε ανάλογα... (Παύση - Η όψη του παίρνει να σκοτεινιάζει) Λες κι έχουμε λυμένα τα δικά μας και ασχολούμαστε με των άλλων. Έτσι για να περνάει η ώρα... (Με συγκρατημένη οργή) Βαρέθηκα αυτό το παιχνίδι. Έγινα αυτό που κορόιδευα. Δυο μέρες τώρα βρίσκω προφάσεις και δεν πίνω καφέ με τη Μαρία. Η ζωή γαμώ το στανιό μου είναι εκεί έξω κι άξαφνα συνειδητοποίησα ότι επιθυμώ να τρέξω μαζί της, όχι να την παρατηρώ να περνάει καθηλωμένος πίσω απ'το τζάμι, λες κι είμαι πουλί βαλσαμωμένο. Έτσι ξαφνικά έπαθα μέσα μου μια έκρηξη ζωής και θέλω ν'ανοίξω φτερά και να πετάξω. (μαλάκα) Την αγαπάω τη γυναίκα μου, ούτε λόγος... αλλά δεν αντέχω... (Παύση - Το πρόσωπό του παίρνει να συσπάται - Τα μάτια του υγραίνονται) Δεν αντέχω άλλα Σαββατόβραδα στα ταβερνάκια της γειτονιάς. Δεν θέλω άλλες εκδρομές τις Κυριακές με συνομιλήκους μας, δε γουστάρω ν' ακούω μαλακίες για κυβερνήσεις και κουτσουρεμένες συντάξεις, για χάπια, εμφράγματα, χοληστερίνες, τριγλυκερίδια, μπαϊ - πας, βηματοδότες, αρθριτικά, θανάτους και μνημόσυνα. Δε νιώθω γέρος που να πάρει και να σηκώσει. (Ξεσπάει) Δεν παραιτούμαι. Θα ζήσω εγώ ρε πούστηδες. Θα ζήσω γιατί κάνω όνειρα ακόμα. Βαρέθηκα τα δελτία ειδήσεων τα θλιμμένα απογεύματα με παντόφλες στα πόδια και πυτζάμες... βαρέθηκα τα σχόλια της Μαρίας επί παντός επιστητού, βαρέθηκα το χασμουρητό της, το αηδιαστικό της ρέψιμο, σιχάθηκα την κυτταρίτιδα που καλύπτει τα μπούτια της. Σιχάθηκα το ίχνος από γάλα γύρω απ'τα χείλη της και το ηλίθιο μουρμουρητό της μπροστά στα εικονίσματα κάθε βράδυ....
(Εκτός εαυτού) Προσευχήσου μωρή φώκια αλλά εγώ θα φύγω. Δε θα γεράσω παλιομαλακισμένη πλάι σου. Θα φύγω να γλιτώσω κι από σένα κι από μένα. Έγινα φονιάς ρε βρώμα. Φονιάς. Τα σκότωσα τα όνειρά μου για να σε κάνω ευτυχισμένη. Σκότωσα τις επιθυμίες μου... και θα φύγω προτού με πάρουν χαμπάρι και με συλλάβουν... (Παύση- Επανακτά την αυτοκυριαρχία του) Συγγνώμη Ξένε... πνιγόμουν και είπα παραπάνω απ'όσα έπρεπε. Αν... αν αύριο αποφασίσω να μιλήσω στη Μαρία μου, να της πω όσα νιώθω, θα τα πω ήσυχα, ψύχραιμα. Είναι καλός άνθρωπος η γυναικούλα μου, θα με καταλάβει. Θα της πω, Μαράκι μου... πέτα το ψαλίδι αγάπη μου... κι άσε με λίγο.... τόσο λίγο ν' άνοίξω τα φτερά μου...

 

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου