Super Homo Sapiens

26.09.2015

 

 

galanopoulos_homo_sapiens

Εικόνα: Φώτης Γαλανόπουλος

 

Ψήλωσε για μια στιγμή, λίγο πριν τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του.

Ένοιωσε το κεφάλι του να απομακρύνεται ταχύτατα από τα πόδια του να ξεπερνά τα σύννεφα να προσπερνά την σελήνη να χάνεται στο άπειρο του σύμπαντος.

Για εκείνη τη μοναδική στιγμή ήταν το ον που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το ανυπέρβλητο συμπαντικό ον που είναι προορισμένο να αντιπροσωπεύει την ιδιαίτερη διάσταση του πνεύματος.

Ο σούπερ homo sapiens  που χτίζει πολιτισμούς  τόσο αρμονικούς με αυτόν και το περιβάλλον του, τόσο ισορροπημένους με την πνευματική του γαλήνια  υπόσταση, τόσο ζηλευτούς ακόμα και από το ίδιο το άπειρο.

Πήρε μια βαθειά ανάσα και αισθάνθηκε ότι ρούφηξε με μιας το άρωμα από  τις  εκπνοές των δισεκατομμυρίων συνανθρώπων του.

Η τσιριχτή γεμάτη αγωνία φωνή δίπλα του έκανε την στιγμή  κομμάτια και αυτόν εκείνο τον  άνθρωπο που παλεύει για την ζωή του στην μέση ενός πελάγους γεμάτο ναυαγούς ποτισμένο από το έκτρωμα ενός πολιτισμού τόσο δυσαρμονικού τόσο ανισόρροπου τόσο μισητού ακόμα και από το ίδιο το χάος.

«Πάρε το παιδί! Σε παρακαλώ πάρε το παιδί! Δεν θα τα καταφέρω! Το ξέρω! Σώσε σε παρακαλώ το παιδί!»

Το πανιασμένο πρόσωπο τις γυναίκας που με τα βίας κρατούσε το σωσίβιο πάνω στο οποίο  είχε βάλει έναν πιτσιρικά δύο περίπου χρόνων και που κατάπιναν κάθε τόσο τα κύματα τον επανέφερε οριστικά στην πραγματικότητα του κόσμου που ζούσε.

Βάλθηκε με πρωτόγνωρες δυνάμεις να κολυμπά με μανία κόντρα στα κύματα να αρπάξει το σωσίβιο να σώσει την γυναίκα. Όταν άπλωσε το χέρι λαχανιασμένος και κατάκοπος είδε για τελευταία φορά το πρόσωπο της γυναίκας  λίγο πριν βυθιστεί στο απέραντο γαλάζιο και κατάφερε να αδράξει την τελευταία της ματιά.

Ήταν σίγουρος  ότι την είδε χαμογελαστή γαλήνια και ευτυχισμένη.

Και τότε ξαναψήλωσε και τότε γύρισε το κεφάλι και είδε τα μάτια του μικρού. Η  ίριδα των άπειρων χρωμάτων βουτηγμένα στο πιο φωτεινό γαλάζιο που είχε ποτέ αντικρύσει τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι τελικά είναι ο  σούπερ homo sapiens  και όχι εκείνο το θλιβερό ανθρωπάκι που όλοι νομίζουν ότι βλέπουν.

Ο βρόμικος πρόσφυγας που εγκατέλειψε τα χαλάσματα του σπιτιού του και τους θαμμένους κάτω από αυτά γονείς του ψάχνοντας να βρει ένα τόπο να κρυφτεί, να βάλει το κεφάλι  του κάτω από μια στέγη που με περισσή αγάπη θα του προσφέρουν μαζί με ένα ξεροκόμματο διάφοροι φιλάνθρωποι.

Ναυαγοί και αυτοί στη μέση αυτού του πελάγους του τόσο μισητού ακόμα και από το ίδιο το σύμπαν.

Τώρα πια ήξερε ότι θα σωθεί και αυτός και το πλασματάκι που του έδωσε απλόχερα όλη αυτή τη δύναμη όπως επίσης ήξερε ότι από τη στιγμή που αυτός τα κατάφερε να ταξιδέψει σε αυτή την γνώση των αστεριών μπορούν να το κάνουν όλοι του είδους του ανοίγοντας ένα παράθυρο φωτός και ελπίδας σε αυτόν τον κόσμο των ανθρώπων.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δύσκολη η αισιοδοξία σας κι όμως τόσο γενναια ελπιδοφόρα…. η ζωγραφιά υπέροχη η γραφή σας ελκυστική. Την καλησπέρα μου

    Απάντηση
    • Φώτης Γαλανόπουλος

      Γεια σου Μάχη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου