Super Homo Sapiens

26.09.2015

 

 

galanopoulos_homo_sapiens

Εικόνα: Φώτης Γαλανόπουλος

 

Ψήλωσε για μια στιγμή, λίγο πριν τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του.

Ένοιωσε το κεφάλι του να απομακρύνεται ταχύτατα από τα πόδια του να ξεπερνά τα σύννεφα να προσπερνά την σελήνη να χάνεται στο άπειρο του σύμπαντος.

Για εκείνη τη μοναδική στιγμή ήταν το ον που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το ανυπέρβλητο συμπαντικό ον που είναι προορισμένο να αντιπροσωπεύει την ιδιαίτερη διάσταση του πνεύματος.

Ο σούπερ homo sapiens  που χτίζει πολιτισμούς  τόσο αρμονικούς με αυτόν και το περιβάλλον του, τόσο ισορροπημένους με την πνευματική του γαλήνια  υπόσταση, τόσο ζηλευτούς ακόμα και από το ίδιο το άπειρο.

Πήρε μια βαθειά ανάσα και αισθάνθηκε ότι ρούφηξε με μιας το άρωμα από  τις  εκπνοές των δισεκατομμυρίων συνανθρώπων του.

Η τσιριχτή γεμάτη αγωνία φωνή δίπλα του έκανε την στιγμή  κομμάτια και αυτόν εκείνο τον  άνθρωπο που παλεύει για την ζωή του στην μέση ενός πελάγους γεμάτο ναυαγούς ποτισμένο από το έκτρωμα ενός πολιτισμού τόσο δυσαρμονικού τόσο ανισόρροπου τόσο μισητού ακόμα και από το ίδιο το χάος.

«Πάρε το παιδί! Σε παρακαλώ πάρε το παιδί! Δεν θα τα καταφέρω! Το ξέρω! Σώσε σε παρακαλώ το παιδί!»

Το πανιασμένο πρόσωπο τις γυναίκας που με τα βίας κρατούσε το σωσίβιο πάνω στο οποίο  είχε βάλει έναν πιτσιρικά δύο περίπου χρόνων και που κατάπιναν κάθε τόσο τα κύματα τον επανέφερε οριστικά στην πραγματικότητα του κόσμου που ζούσε.

Βάλθηκε με πρωτόγνωρες δυνάμεις να κολυμπά με μανία κόντρα στα κύματα να αρπάξει το σωσίβιο να σώσει την γυναίκα. Όταν άπλωσε το χέρι λαχανιασμένος και κατάκοπος είδε για τελευταία φορά το πρόσωπο της γυναίκας  λίγο πριν βυθιστεί στο απέραντο γαλάζιο και κατάφερε να αδράξει την τελευταία της ματιά.

Ήταν σίγουρος  ότι την είδε χαμογελαστή γαλήνια και ευτυχισμένη.

Και τότε ξαναψήλωσε και τότε γύρισε το κεφάλι και είδε τα μάτια του μικρού. Η  ίριδα των άπειρων χρωμάτων βουτηγμένα στο πιο φωτεινό γαλάζιο που είχε ποτέ αντικρύσει τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι τελικά είναι ο  σούπερ homo sapiens  και όχι εκείνο το θλιβερό ανθρωπάκι που όλοι νομίζουν ότι βλέπουν.

Ο βρόμικος πρόσφυγας που εγκατέλειψε τα χαλάσματα του σπιτιού του και τους θαμμένους κάτω από αυτά γονείς του ψάχνοντας να βρει ένα τόπο να κρυφτεί, να βάλει το κεφάλι  του κάτω από μια στέγη που με περισσή αγάπη θα του προσφέρουν μαζί με ένα ξεροκόμματο διάφοροι φιλάνθρωποι.

Ναυαγοί και αυτοί στη μέση αυτού του πελάγους του τόσο μισητού ακόμα και από το ίδιο το σύμπαν.

Τώρα πια ήξερε ότι θα σωθεί και αυτός και το πλασματάκι που του έδωσε απλόχερα όλη αυτή τη δύναμη όπως επίσης ήξερε ότι από τη στιγμή που αυτός τα κατάφερε να ταξιδέψει σε αυτή την γνώση των αστεριών μπορούν να το κάνουν όλοι του είδους του ανοίγοντας ένα παράθυρο φωτός και ελπίδας σε αυτόν τον κόσμο των ανθρώπων.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Δύσκολη η αισιοδοξία σας κι όμως τόσο γενναια ελπιδοφόρα…. η ζωγραφιά υπέροχη η γραφή σας ελκυστική. Την καλησπέρα μου

    Απάντηση
    • Φώτης Γαλανόπουλος

      Γεια σου Μάχη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου