Select Page

Ετικέτα: Νίκος Γιαννόπουλος

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή, κανείς δε θα με περιμένει

Τον έκαναν τσακωτό στην έξοδο του σούπερ μάρκετ. Στις τσέπες του παλτού του βρήκαν δυο κονσέρβες εισαγωγής με γαρίδες και ένα μπουκάλι Αγιορείτικο Άβατον του 2003 των 35 ευρώ. Τον μπουζουριάσαν στο αυτόφωρο και την επομένη το πρωί, αφού τον πέρασαν από την σήμανση για δακτυλικά αποτυπώματα και καλλιτεχνικές φωτογραφίες αρχείου, προφίλ κι ανφάς, τον κουβάλησαν στο τριμελές δικαστήριο. -Όνομα; -Ηλίας. -Ηλικία; -55 χρονιών. -Εργασία; -Σ’ αυτή την ηλικία δύσκολα βρίσκεις δουλειά. Άνεργος εδώ και δυο χρόνια. -Οικογενειακή κατάσταση; -Αφού είμαι απένταρος. -Οικογενειακή κατάσταση; -Καλά ντε… Εργένης. -Κατοικία; -Άστεγος. Για τον ίδιο λόγο που είμαι κι εργένης. Ο εισαγγελέας...

Διαβάστε περισσότερα

Πώς ξαναβάζουμε την οδοντόπαστα στο σωληνάριο;

Στις κηδείες δεν είναι που γελάμε πιο πολύ; Το κάνουμε για να ξορκίσουμε το αναπόφευκτο. Να γιορτάσουμε τη ζωή. Μετά την απώλεια προσφιλούς προσώπου ξαναθυμόμαστε τη θνητότητα μας. Το πεπερασμένο του βίου μας. Τα χρόνια που έχουν περάσει. Αλλά και την ταχύτητα με την οποία τρέχει ο χρόνος και μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο επέκεινα. Βέβαια αυτό είναι μια αίσθηση απατηλή. Ο χρόνος δεν υπάρχει σαν μονάδα μέτρησης. Είναι ενιαίος και μη πεπερασμένος, όπως κι ο χώρος, με το ‘’πριν’’, το ‘’τώρα’’ και το ‘’μετά’’ να υπάρχουν ταυτόχρονα. Εμείς είμαστε αυτοί που μετακινούμαστε απ’ το ‘’τώρα’’ στο...

Διαβάστε περισσότερα

Έφη από το Ευτυχία

Στην αρχή υπάρχει πάντα μια αμηχανία. Το ραντεβού είναι κάπου έξω, π.χ. σε κάποια στάση του μετρό. Πας στην ώρα σου κι αυτή καταφθάνει επίτηδες μισή ώρα αργότερα και χαζογελώντας κάνει την κλασική ρητορική ερώτηση «Άργησα; Δεν πιστεύω να περίμενες πολύ». Ακολουθεί σταυροφίλημα στον αέρα. -Είμαι η Ευτυχία, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Έφη -Είμαι ο Γιώργος αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν μαλάκα -Χαχα… Πλάκα έχεις. Αυτό είναι που μου άρεσε σε σένα. Το χιούμορ… -Μπαρ ή ουζερί; ρώτησε αυτός. -Καλύτερα ουζερί για να μπορούμε να συζητήσουμε. Στο μπαρ έχει πολλή φασαρία. Βάζουν δυνατά τη μουσική, απάντησε...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρο (2)

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα. Jean-Paul Sartre Μια φορά ήταν ένας άνθρωπος που κάθε μέρα κοιμόταν και λίγο περισσότερο. Ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος, που όμως κάθε μέρα κοιμόταν πέντε δευτερόλεπτα περισσότερο. Στην ηλικία των είκοσι χρόνων του, κοιμόταν οκτώ ώρες κάθε μέρα. Άρα είχε άλλες δεκαέξι για να εργαστεί, να φάει, να διασκεδάσει και να δει τους φίλους του. Όταν κοιμόταν, έβλεπε πάντα το ίδιο ημιτελές όνειρο, μόνο που επειδή ο ύπνος του ήταν κατά πέντε δευτερόλεπτα διαρκέστερος, κάθε μέρα έβλεπε πέντε δεύτερα περισσότερο από το...

Διαβάστε περισσότερα

΄Ονειρο (1)

Κοιμήθηκα και είδα ένα όνειρο. Δεν σας ενδιαφέρει το περιεχόμενό του, αν και ήταν ένα ασυνήθιστο όνειρο, ομολογουμένως όχι πιο ασυνήθιστο απ’ ό,τι είναι κατά κανόνα τα όνειρα που βλέπουμε όλοι. Αυτό που έχει όμως τη μεγαλύτερη σημασία σ΄αυτή την περίπτωση, είναι που για πρώτη φορά  συνειδητοποίησα ότι τα όνειρά μας, μας τα στέλνουν άλλοι και γι’ αυτό δεν πρέπει να τα παίρνουμε στα σοβαρά. Εμείς δεν φέρουμε γι’ αυτά καμία απολύτως ευθύνη. Αυτή η σημαντική διαπίστωση δεν προέκυψε ακριβώς έτσι. Η χρήση εδώ του όρου “συνειδητοποίησα” είναι μάλλον ατυχής. Αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, οφείλουμε να πούμε...

Διαβάστε περισσότερα

Φαλάφελ

Κάθε μέρα στον πεζόδρομο της Αιόλου, στο ύψος της Αγίας Ειρήνης, γίνεται το έλα να δεις από κόσμο. Σε σημείο να μην αντιλαμβάνεσαι τις εναλλαγές της εβδομάδας. Έχεις πάντα την αίσθηση ότι είναι Κυριακή. Σήμερα όμως δεν υπήρχε ψυχή. Έμοιαζε με Δεκαπενταύγουστο. Έριξα μια ματιά στο μικρό μαγαζάκι με τα περίφημα φαλάφελ. Μόνον εκεί υπήρχαν τρία με τέσσερα άτομα στην αναμονή. Αγόρασα από το περίπτερο τσιγάρα κι ύστερα παράγγειλα ένα “γίγα καυτερό” κι έκατσα στο παγκάκι απέναντι να το φάω. Δίπλα μου, στο μισό μέτρο, καθόταν μια κυρία, προτιμώ το ηλικιωμένη από το συνομήλικη. «Ξέρετε κάτι κύριε;» μου είπε....

Διαβάστε περισσότερα

Ωραία Ελένη

Ο Μενέλαος, βασιλιάς της Σπάρτης, ήταν ένας τριχωτός κρεμανταλάς. Είχε τόσες πολλές τρίχες αλλά δεν ξυριζόταν, γιατί τα γένια του μεγάλωναν ακόμα πιο γρήγορα και γιατί, όταν ξυριζόταν, οι τρίχες ήταν τόσο σκληρές που έγδερναν το ευαίσθητο δέρμα της Ελένης όταν προσπαθούσαν να κάνουν φίκι- φίκι, μια γυμνοπαιδεία στην οποία ο Μενέλαος δεν σημείωνε υψηλές επιδόσεις, λόγω του ότι είχε πρόβλημα με το πόμολό του. Ο Μενέλαος είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Αγαμέμνονα. Κι αυτός κρεμανταλάς και τριχωτός, αλλά κι αρχομανής και νταής. Ο Μενέλαος, παρά το τρομερό του παρουσιαστικό, έκλανε εύκολα μέντες και κάθε φορά που ενέσκηπτε κάποιο...

Διαβάστε περισσότερα

Το βέλος

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ αναρωτηθεί πού αράζει αυτός ο θρασύς πιτσιρικάς που μας εμπαίζει με τα καπρίτσια του. Πάντως δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας, εκτός κι αν είναι αόρατος. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι βρίσκεται κάπου μακριά, γιατί τα βέλη του πέφτουν παντού. Είναι στο παρελθόν, στο μέλλον, στο διάστημα; Λίγη σημασία έχει. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ξέρει ακριβώς τι του γίνεται. Δεν στοχεύει κάπου συγκεκριμένα. Όπως όλα τα παιδιά αμολάει με το τόξο τα βέλη του όπου λάχει, στα τυφλά, κι αλίμονο αν βρίσκεσαι σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Οι πιθανότητες να σε πετύχει είναι εξίσου λίγες...

Διαβάστε περισσότερα

Το φόρεμα

Την Παρασκευή εξαφανίστηκε όλη μέρα. Δεν έβγαλε το σκύλο βόλτα, δεν μαγείρεψε, δεν έστρωσε τα κρεβάτια, δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, αλλά πήγε γυμναστήριο, κομμωτήριο, έκανε μασάζ, χαλάουα, απολέπιση, μανικιούρ, πεντικιούρ, περμανάντ, ανταύγειες, ρεφλέ, κερατίνη, μπότοξ, υαλουρονικό, ραδιοσυχνότητες, κρυολιπόλυση, υπέρηχους, νήματα, λεύκανση δοντιών κλπ. Μόνο γενική ούρων δεν έκανε. Έτσι, όταν εγώ γύρισα σπίτι, κατά τις τέσσερις, μετά τη δουλειά, βρήκα ένα χάος. Δεν το σχολίασα. Την έπεσα για έναν υπνάκο μέχρι τις έξι. Μετά έκανα ντους, ετοίμασα μια ομελέτα και ντύθηκα για τη βραδινή έξοδο. Η ώρα ήταν ήδη οχτώ και μισή. Η Ευανθία φυσικά, ακόμα ετοιμαζόταν. – Ευανθία,...

Διαβάστε περισσότερα

Χαλιμά

– Εάν η γλώσσα ειν΄ φτωχή και ατελής, η δική μου γλώσσα είναι ακόμη πιο απαίδευτη για να περιγράψω, βασίλισσα μου, αυτά που έζησα με όλες τις γυναίκες που γνώρισα. Όμως με σιγουριά μπορώ να πω, πως οι γυναίκες είναι όπως οι λέξεις. Ψάχνεις και συνδυάζεις, σ’ όλη σου τη ζωή, για να βρεις τελικά, αν είσαι τυχερός, μονάχα Mία. – Kαι η δική μου γλώσσα ειν΄ φτωχή και ατελής […]       από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων “Αντιγραφές” _ γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος            Σκηνοθέτης –...

Διαβάστε περισσότερα

Ροβινσών Κρούσος

    «Aπ’ όλα όσα μπορούν να συμβούν σ’ αυτόν που κοιμάται, σίγουρα το ξύπνημα είναι αυτό που περιμένει λιγότερο.» MIΣEΛ TOYPNIE         ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ 22/12/19 *….Mε ξύπνησε η αλμύρα του νερού και η ευχάριστη οσμή γυμνού κορμιού που ιδρώνει στο αδιάντροπο κοίταγμα του καλοκαιρινού ήλιου. Tο άπλετο λευκό φως διέλυσε βίαια το λουλακί του ουρανού Κι εγώ για να προστατευτώ χώθηκα στο πυκνό δάσος. Άλλοτε έρποντας κι άλλοτε περπατώντας περιπλανήθηκα γοητευμένος μες το γιγάντιο δίχτυ από ινώδεις στοές και κόκκινους καθεδρικούς ναούς που σχημάτιζαν σφικτοπλεγμένα κλωνάρια και λιάνες. Συντροφιά με μια αφόρητη σιωπή που άμβλυνε την αίσθηση...

Διαβάστε περισσότερα

Περί Έρωτος -Εξομολογήσεις ενός κυνικού

Ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο,  αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης. Γουίλιαμ Σαίξπηρ Καλά τώρα… Δεν είσαι καθόλου σοβαρός. Είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι είμαι το κατάλληλο πρόσωπο να μιλήσει για τον Έρωτα; Το λέω γιατί οι καρδούλες, τα αστεράκια, τα ηλιοβασιλέματα και οι αιώνιοι όρκοι μου προξενούν αλλεργία. Όχι ότι δεν έχω ερωτευτεί. Πολλές φορές. Έτσι τουλάχιστον νομίζω. Έφτασα μάλιστα σε σημείο να ξεσηκώσω ένα βράδυ, από ζήλια, μια ολόκληρη γειτονιά στο πόδι εκστομίζοντας απειλές και ακατονόμαστα υβριστικά υποκοριστικά έξω από το σπίτι του «έρωτά» μου. Εγώ που μέχρι τότε αυτά τα κορόιδευα. Για πρώτη φορά...

Διαβάστε περισσότερα

Γουλιέλμος Τέλλος

«‘Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους ο Θεός μας οδηγεί στη μοναξιά και στο δρόμο για τον πραγματικό εαυτό μας.O τρόπος που διάλεξε για μένα έμοιαζε με κακό Όνειρο» Nτέμιαν, EPMAN EΣΣE «Μυστήριο ποιος τη μοίρα μας ορίζει. Εμείς; Είναι μια χάρη των θεών, της πλάνης είναι παιχνίδι; Ή του άπειρου χρόνου καρπός; Κανείς δεν ξέρει με σαφήνεια να πει, αν είμαστε θεότητες που σ’ όλα εμείς κυριαρχούμε ή απλοί θνητοί υποταγμένοι σε ιδέες που κυνηγάμε, έστω με πάθος, σ’ ένα ξένο σκοπό προς την ύλη που μας δεσμεύει και που ζητάμε να υπερβούμε. Kι ακόμα κανείς δεν ξέρει...

Διαβάστε περισσότερα

Inside Out

Ήμουν λέει με τον Ιταλό και κόβαμε βόλτες στην Συγγρού. Εγώ πεζός κι αυτός στο καροτσάκι του. (Σ’ αυτή την εκδοχή του ονείρου, το Σύνταγμα δεν απείχε σχεδόν καθόλου απ’ το Παλαιό Φάληρο.) Κοιτάζω και βλέπω. Βλέπω και σκέπτομαι. Βλέπω και υποθέτω.. «Μην γράψεις στον Χόρχε, δεν θα σου απαντήσει», μου λέει. «Αν όμως τον συναντήσεις θα σου μιλήσει. Ξέρω τι σου λέω. Μπορεί να περάσετε το βράδυ μαζί. Να πίνετε και να σου λέει ιστορίες. Ένας θεός ξέρει πόσες ιστορίες ξέρει ο τύπος. Είναι γεμάτος από ιστορίες. Ξέρει ιστορίες που κρύβουν άλλες ιστορίες. Ιστορίες μέσα σε ιστορίες που...

Διαβάστε περισσότερα

Αρχιτεκτονική και Κινηματογράφος (Αληθινό και αληθοφανές)

H αρχιτεκτονική των εικόνων στο βουβό κινηματογράφο, σε σχέση με τον ηχητικό κινηματογράφο φυσικά. Σήμερα, ο βουβός κινηματογράφος, όπως και ο πειραματικός, ο underground κλπ, μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα κινηματογραφικά είδη. Την εποχή όμως του βωβού κινηματογράφου, οι ταινίες δεν μπορούσαν να μην είναι βουβές -όχι λόγω επιλογής των κατασκευαστών και των δημιουργών- αλλά λόγω του ότι δεν είχαν καταφέρει ακόμα να τον παντρέψουν με τον φωνόγραφο. Παρ’ όλα αυτά οι δημιουργοί μπήκαν στην ιδιαίτερη λογική του πώς μπορούμε να αφηγηθούμε μια ιστορία χωρίς λόγια και ήχο, και στα 30 περίπου χρόνια μέχρι την εμφάνιση του ηχητικού...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Δημιουργός

  «O συλλογισμός σου μου φαίνεται αρκετά καθαρός αλλά μου είναι δύσκολο να εννοήσω με σαφήνεια τι εννοείς…» ΠΩΛ BAΛEPI  «Eυπάλινος» Νόμιζαν ότι είναι αθάνατοι. Δεν ήξεραν πως είναι μόνο τυχεροί. Αιώνες τώρα ζούσαν μες τη χλιδή. Kι όλο ζητούσαν περισσότερα. Δίχως να δίνουν. Kι όταν έδιναν, αμέσως ανταλλάγματα απαιτούσαν. Δώρα. Θυσίες. Υποταγή και φόρους. Όταν δεν τα ‘παιρναν, ξεπλήρωναν με τιμωρίες. Mε αρρώστιες και θάνατο. Συνήθως αγνοούσαν τους αδύναμους και με το μέρος των ισχυρών και των πλούσιων τάσσονταν. Kι ούτε για μια στιγμή δεν αναρωτήθηκαν από πού προήλθαν. Πώς γεννήθηκαν. Θεωρούσαν αυτονόητη την ύπαρξή τους. Νόμιζαν πως...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Η κλίμακα της Κόλασης

”H βλάβη έρχεται αναπάντεχα. Όμως έρχεται πάντοτε μια βλάβη να ανακόψει τη λειτουργία του θαύματος. Γλιστράει αδιόρατα μέσα στη ζωή, σαν το φίδι στα φυλλώματα του Παραδείσου.” Χρήστος Γιανναράς, Σχόλιο στο «Άσμα Ασμάτων» O ήλιος του έκαιγε τα μάτια αλλά αυτός αρνιόταν να τα κλείσει. Ήξερε ότι όπου να ΄ναι θα φανεί και ήθελε να Tον δει πάνω στην άμμο, να βαδίζει σ’ αυτήν την έρημο όπου πέρασε όλη του τη ζωή, σχεδόν, περιμένοντας. Kι ενώ τα μάτια του αγκιστρώθηκαν σ’ αυτήν την τελευταία προσμονή της πιο οικείας γι’ αυτόν από όλες τις εικόνες, ο νους του γλίστρησε σε...

Διαβάστε περισσότερα

Ο διπλούς πέλεκυς

‘ ‘H αρένα του ταύρου είναι μια βαφή που εισχωρεί μέχρι την ψυχή σου” MAIPH PAINΩ, O Ταύρος απ΄τη θάλασσα “Δεν παίρνει στιγμή που να μην δοξάσω το όνομα του Πατέρα μου. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν αν και οι θυσίες μου είναι ένα τίποτα μπροστά στα δώρα που τόσο απλόχερα με προίκισε. Οι λέξεις δεν είναι παρά μια συμβατικότητα, που κι αν ακόμα κάνουμε χρήση με κάθε τέχνη και με κάθε τεχνική μόλις και μετά βίας μπορούμε, απ’ την ουσία των πραγμάτων, να σκιαγραφήσουμε το περίγραμμα. H Υπέρτατη Αλήθεια, η Απόλυτη Εικόνα της Ύπαρξης, θα μένει πάντα μακριά όπως...

Διαβάστε περισσότερα

Τρία κλικ

Γνωρίστηκαν τυχαία… αναπάντεχα. Ένα κλικ στο facebook μια μέρα που διέθεταν πιθανόν λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο -κανείς ποτέ δεν ομολόγησε στον άλλον γιατί. Έτσι, έγιναν φίλοι. Ο ένας εύρισκε ενδιαφέροντα τα σχόλια του άλλου κι απ’ αυτό άντλησαν το θάρρος να προχωρήσουν ένα βήμα παραπάνω. Μ’ ένα δεύτερο κλικ βρέθηκαν να συνομιλούν κάποιο βράδυ σ’ ένα μπαράκι στα Εξάρχεια παρόλες τις μεταγενέστερες του κλικ αναστολές που είχαν αμφότεροι για την αναγκαιότητα αυτής της συνάντησης. Τα πράγματα εξελίχτηκαν ευχάριστα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που κι οι δυο λησμόνησαν τις δικαιολογίες που είχαν ως ρεζέρβα επινοήσει να ισχυριστούν για να αποχωρίσουν,...

Διαβάστε περισσότερα

Κάιν

“Στην παραπάνω ιστορία, προσπάθησα να διηγηθώ την εξέλιξη μιας ήττας” Χόρχε Λούις Μπόρχες –«Η αναζήτηση του Αβερόν» Δεν αποδέχτηκε ποτέ την Θεϊκή Δημιουργία. Δεν στάθηκε εκστατικός μπροστά στο μεγαλείο του Κόσμου που κληρονόμησε, αν και η αρχική αίσθηση του προσέδιδε διαστάσεις τελειότητας. Σαν τις σταγόνες της βροχής οι εντυπώσεις γλιστρούσαν φευγαλέες και διαλύονταν πάνω στην ασπίδα του νου του. Το ίδιο και οι ζωηρές εικόνες. Έσπαζαν και σκορπίζονταν σε μύρια μικρά κομματάκια κι έσβηναν. Το μεγαλειώδες στερέωμα πλημμυρισμένο μ΄ αστέρια και το απέραντο της θάλασσας τον άφηναν αδιάφορο. Αν και προς στιγμή τον τρόμαζε η υπεροπτική αγριάδα της Τίγρης...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ρίτα και το σωματίδιο του “Θεού”

Εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη, το κεντρικό αμφιθέατρο του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστήμων «Δημόκριτος» ήταν κατάμεστο από κόσμο. Όλοι ανέμεναν με ανυπομονησία -τρόπος του λέγειν- την διάλεξη του, διεθνούς φήμης Έλληνα φυσικού επιστήμονα, καθηγητή Νανόπουλου. Οι ομιλίες του καθηγητή Νανόπουλου έχαιραν μεγάλης δημοσιότητας αλλά λόγω του ειδικευμένου επιστημονικού περιεχομένου τους, ποτέ δεν ήταν ανοιχτές στο πλατύ κοινό. Οι καλεσμένοι, εκπρόσωποι της Αθηναϊκής ελίτ, ήταν όλοι κάτοχοι προσκλήσεως. Δημοσιογράφοι, εργολάβοι, νεόπλουτοι βιοτέχνες, ηθοποιοί και τραγουδιστές, κυρίες και δεσποινίδες της κοσμικής ζωής και φυσικά εκπρόσωποι της πολιτικής και δημοτικής εξουσίας. Οι τελευταίοι θρονιάζονταν στα μπροστινά καθίσματα και παρακολουθούσαν την ομιλία...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ήρωας

«Και θα πεθάνει χωρίς ούτε ένα βογκητό, έτσι όπως ονειρεύονται να πεθάνουν οι ήρωες» Tom Waits   Το κοσμικό Αυγό και η κοιλιά εκείνης της γυναίκας που ήταν η μητέρα του. Ο Πίθος της Πανδώρας, και της Δηιάνειρας, του Ακάμα, αλλά κι αυτό που μέσα τοποθέτησε τον Εριχθόνιο η Αθηνά. Ο Δούρειος Ίππος. Οι Ασκοί του Αίολου. Η Κιβωτός του Νώε. Το μαγικό Λυχνάρι του Αλαντίν. Τα Κιούπια με τους Σαράντα Κλέφτες. Άνοιγε με μανία το ένα κουτί μετά το άλλο. Με νοσηρότητα. Ζούσε χαμένος μέσα στη δίνη μιας αλαζονικής περιέργειας. Ένιωθε άτρωτος στην έκπληξη  και η πρόκληση ήταν...

Διαβάστε περισσότερα

11. Η Ερωμένη

Βρήκα την πόρτα του γραφείου μου μισάνοιχτη. Κοντοστάθηκα να πάρω μια αναπνοή και με το χέρι μου έψαξα μηχανικά το περίστροφο στην τσέπη της καμπαρτίνας μου. Μαλακίες. Αφού ποτέ δεν το παίρνω μαζί μου. Έσπρωξα μαλακά με το πόδι μου την πόρτα και κοίταξα λοξά στο δωμάτιο. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ένας υπερογκώδης τύπος βρίσκονταν καθισμένος στον καναπέ μου και σκούπιζε μ’ ένα μαντίλι τον ιδρωμένο σβέρκο του. Δεν είμαι ρατσιστής αλλά θα έβαζα στοίχημα ότι αυτό το μαντίλι πρέπει κάποτε να ήταν άσπρο. Ο χοντρός με κοίταξε σαν να μην συνέβαινε τίποτα. – Δεν δουλεύει ποτέ το ασανσέρ...

Διαβάστε περισσότερα

Πηνελοπιάδα

Σύμφωνα με νεότερα ιστορικά ευρήματα, στην ευρύτερη περιοχή της Ιθάκης, η Πηνελόπη δεν έπλεκε λόγω των μνηστήρων. Ο προκομμένος της έφυγε ξαφνικά για την Τροία, παίρνοντας μαζί του όλο τον αξιόμαχο πληθυσμό της Ιθάκης, τα καλύτερα παιδιά που λέμε, και για είκοσι χρόνια δεν έστειλε στο παλάτι ούτε ένα ευρώ. Η Πηνελόπη δεν ήταν εύκολο να μαζέψει τους φόρους χωρίς στρατό. Ξέμεινε στο παλάτι μόνη με τις υπηρέτριες, τις κουβερνάντες και κάτι ραμολί γερόντια που φρόντιζαν τα άλογα και τους στάβλους. Έτσι το έριξε στο πλέξιμο, αρχικά λόγω αγαμίας, ήταν μόνο 20 χρονών, αλλά σιγά – σιγά αυτό έγινε...

Διαβάστε περισσότερα

10. Το βιβλίο της Άμμου

Βυθιζόμουν σε κινούμενη άμμο. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και έβλεπα σαν ταινία τη ζωή μου να τρέχει ανάποδα με γρήγορη ταχύτητα. Όταν έφτασα κάπου εκεί στην εφηβεία άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν ιδρωμένος. Δεν έκανε ζέστη αλλά εγώ ζεσταινόμουν. Διψούσα αλλά δεν ήθελα να πιώ. Ήθελα να σηκωθώ αλλά ήμουν μουδιασμένος. Προσπαθούσα να συγκεντρωθώ σε κάτι αλλά μου ήταν αδύνατο. Με δυο λόγια εξακολουθούσα να είμαι βυθισμένος σε μια σκατοκατάσταση. Έφταιγε κι αυτή η μύγα που με γυρόφερνε βουίζοντας σαν κορμόνι κόντρα σοπράνο.. Έκανα μια έτσι με το χέρι μου και την έστειλα σε άλλη διάσταση. Τότε χτύπησε το...

Διαβάστε περισσότερα

Τα φλογισμένα αστέρια

  «Το ασημένιο αστεράκι λαμπυρίζει ακόμα και στο σκοτάδι και διακρίνεται ευκρινέστατα  από οποιοδήποτε σημείο της τραπεζαρίας» Χούλιο Καρτ Όταν χωρίζουμε με τον άνεμο κάθομαι στο μπαλκόνι μου και κοιτάζω τ’ αστέρια. Εκατομμύρια χρωματιστά αστέρια σ’ όλα τα μεγέθη και σ’ όλες τις ηλικίες σεργιανούν στον ατέλειωτο ουρανό. Μα που και που, εντελώς ξαφνικά, βλέπεις κάποιο αστέρι ν’ αρπάζει φωτιά και να πέφτει. Τα αστέρια αυτά τα λένε «πεφτάστερα». Λένε επίσης πως αν εκείνη τη στιγμή προλάβεις να κάνεις μιαν ευχή, η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί […] από το βιβλίο “Ιστορίες με τον Άνεμο” – Εκδόσεις Τεκμήριο _ γράφει ο...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αντιγραφέας

”Όσοι αντιγράφουν καταλεπτώς ένα συγγραφέα, το κάνουν μ΄ έναν τρόπο απρόσωπο, το κάνουν επειδή συγχέουν αυτόν τον συγγραφέα με τη λογοτεχνία, το κάνουν επειδή υποπτεύονται πως, αν δεν τον ακολουθήσουν σε κάποιο σημείο, είναι σαν να μην ακολουθούν τη λογική και την ορθοδοξία.  Για πολλά χρόνια, κι εγώ ο ίδιος πίστευα πως η σχεδόν άπειρη λογοτεχνία ήταν έργο ενός ανθρώπου. Ήταν έργο του Carlyle, του Johannes Becher,του Whitman, του Rafael Cansinos-Assens, του De Quincey.”   XOPXE ΛOYIΣ MΠOPXEΣ  *Tο λουλούδι του Colerigde* Είμαι ένας αισχρός πλαστογράφος. Ένας ασύστολος λογοκλόπος. Ίσως πιο ευγενικά, θα μπορούσε κάνεις να με χαρακτηρίσει αντιγραφέα. Γιατί...

Διαβάστε περισσότερα

Τα μοναχικά αστέρια…

Στο κομμάτι του εαυτού μας που το ονομάζουμε Ευτυχία Όταν χωρίζουμε με τον άνεμο κάθομαι στο μπαλκόνι μου και κοιτάζω τ’ αστέρια. Εκατομμύρια χρωματιστά αστέρια σ’ όλα τα μεγέθη και σ’ όλες τις ηλικίες, σεργιανούν στον ατέλειωτο ουρανό. Εκεί, λοιπόν, μες το σκοτάδι, που ποτέ δε γεννήθηκε και ποτέ δε θα πεθάνει, ζούσε και το δικό μου αστέρι. Ένιωθε μόνο, όπως εγώ στο μπαλκόνι μου. Τ’ άλλα αστέρια περνούσαν δίπλα του βιαστικά ή αργά, δύο δύο, τρία τρία, ή πολλά πολλά, σιωπηλά, συζητώντας ή γελώντας χωρίς να το κοιτάζουν, χωρίς να του χαμογελούν. Αυτό, αμήχανο, με τα χέρια στις τσέπες,...

Διαβάστε περισσότερα

9. Η Ρουτίνα είναι Έγκλημα

Λένε ότι τα μαθηματικά και η φιλοσοφία γεννήθηκαν στην Ελλάδα γιατί οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ανάγει την συζήτηση σε επιστήμη. Aκόμα κι όταν ανήκαν σε μια σχολή οι Έλληνες ήταν μεμονωμένοι διανοητές, κοινωνική θέση που εμφανίζεται πρώτη φορά στην Ιστορία. Άτομα που χρησιμοποιούσαν την ελευθερία της σκέψης τους, διατηρούσαν το δικαίωμα να προωθούν τις θέσεις τους, να αναπτύσσουν θεωρίες. Επιφορτίζονταν όμως με την υπεράσπισή τους, ως υπεύθυνοι της πνευματικής τους παραγωγής, απέναντι σε κάθε άνθρωπο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει με τη σειρά του το δικαίωμα της κριτικής, της αμφισβήτησης, του αντίλογου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αν είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα μπλε

Σήμερα το πρωί ξύπνησα στις 8. Έπρεπε να ‘μαι στη δουλειά μου, μα εγώ ήμουν ακόμη στο κρεβάτι μου. Δεν προλάβαινα να πλύνω ούτε το πρόσωπό μου. Έβαλα γρήγορα τα ρούχα μου και βγήκα στο δρόμο. Αλλά… τι παράξενο! Όλα ήτανε θλιμμένα μπλε. Τα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι, το σπίτια, οι δρόμοι, ο ουρανός… Αγόρασα για πρωινό από τον μπλε κουλουρά ένα μπλε κουλούρι. Ύστερα για να πάω στο γραφείο μου πήρα το μπλε λεωφορείο. Έκοψα ένα μπλε εισιτήριο από τον μπλε εισπράκτορα και προχώρησα στον μπλε διάδρομο ανάμεσα στους μπλε συνεπιβάτες μου. Έκατσα σε μια μπλε θέση και χάζευα...

Διαβάστε περισσότερα

8. Η Λίθος, το Προζύμι της Αθανασίας.

Μια υπόθεση μοιχείας το καλοκαίρι δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί και οι λόγοι είναι οφθαλμοφανείς. Εραστές της μπάλας, όπως εγώ, σε περιόδους που τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα έχουν πια τερματίσει, είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν όταν βλέπουν αντικείμενα με παρόμοιες φόρμες, ειδικά όταν αυτά είναι κρυμμένα κάτω από εφαρμοστά μπλουζάκια ή μαλακά ριχτά φορέματα. Αν δε προσθέσεις και το γεγονός ότι ως άνδρας, λόγω της καλοκαιρινής ελαφριάς περιβολής, δεν έχεις πού να κρύψεις τα εργαλεία σου -τα επαγγελματικά εννοώ για όσους έχουν βρώμικο μυαλό- είσαι αμέσως μια εικόνα κωμική για όποιον σε βλέπει και αν αισθανθείς...

Διαβάστε περισσότερα

Μια ιστορία επιστημονικής πραγματικότητας

«Αν ξαναζούσα τη ζωή μου, τα πράγματα ίσως να ήταν καλύτερα». Δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτή η φράση κόλλησε στο μυαλό μου. Μου άρεσε μ’ έναν τρόπο κι ίσως να γίνονταν η αφορμή να γράψω μια ακόμα ιστορία. Την έλεγα και την ξανάλεγα στον εαυτό μου από φόβο μην τη ξεχάσω. Έπρεπε πάση θυσία να βρω ένα κομμάτι χαρτί κι ένα στυλό να την γράψω. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα και μπήκε στο δωμάτιο ένας τύπος με μια κυρία. -Ο κύριος Γιαννόπουλος; με ρώτησε σαν να υπήρχε περίπτωση να είναι κάποιος άλλος στη θέση μου. -Εξαρτάται, απάντησα....

Διαβάστε περισσότερα

7. Ο ξένος

-Είμαι ένας άνθρωπος της παρακμής. Παιδί ενός πολιτισμού που γέρασε πολύ. Πιστεύω σ’ αυτό το μύθο. Δεν υπάρχει τρόπος να πιστέψω σε κάτι άλλο. Έζησα έτσι όλη μου τη ζωή. Προσπάθησα, ειλικρινά, ν’ αλλάξω δρόμο, αλλά στάθηκε αδύνατο. Ήταν κάτι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου, πιστέψτε με… Ένας μηχανισμός που λειτουργεί ερήμην μου. Κάτι σαν την βαρύτητα ή την εξάτμιση του νερού… Ακολούθησε μια μικρή παύση. Στη φλόγα του σπίρτου που έβαλε φωτιά στο τσιγάρο του, προσπάθησα να δω το πρόσωπο του. Αλλά δεν τα κατάφερα. Μπήκε στο γραφείο μου πριν πέντε λεπτά ήσυχα και κάθισε στον καναπέ απέναντί...

Διαβάστε περισσότερα

Μαγδαληνή

Νίκησες κι εγώ πεθαίνω. Ήμουν η ύπαρξη σου και θανατώνοντας με… δες το σ΄ αυτή την εικόνα, που είναι η δική σου εικόνα, πόσο ολοκληρωτικά σκότωσες τον εαυτό σου’’. Edgar Allan Poe -Καφέ ή κάτι πιο δυνατό; Τζιν, ας πούμε. -Καφέ, ευχαριστώ. Είναι ακόμα νωρίς για να πιω. -Λοιπόν; Σε τι θα μπορούσα να σας βοηθήσω; -Να με βοηθήσεις; Ήρθα να σε γνωρίσω. Μου ‘χει μιλήσει για σένα… Ξέρω επίσης ότι εδώ και αρκετό καιρό αρνείσαι να την δεις. Αρνείσαι να της μιλήσεις. -Αλήθεια είναι. Αλλά σε τι θα σας είναι χρήσιμο να το ξέρετε; -Μ΄ αρέσει να μαθαίνω...

Διαβάστε περισσότερα

6. Γραφείο ταξιδιών

Ξεφύλλιζα ένα διαφημιστικό της Μanos που κάποιος έριξε κάτω απ’ την πόρτα στο γραφείο μου. Φτηνές κρουαζιέρες για όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Όχι και πολύ φτηνές εδώ που τα λέμε, τουλάχιστον για την τσέπη μου. Βέβαια δεν μου άρεσαν ιδιαιτέρως οι μετακινήσεις αλλά το γραφείο έκαιγε σαν φούρνος παρόλο που το καλοκαίρι δεν είχε στρίψει ακόμα απ’ τη γωνία. Τα ρολά ήταν κατεβασμένα και ο ανεμιστήρας ιδροκοπούσε για να το δροσίσει. Στη παρέα μας ήταν και η Stolichnaya που ως γνωστό πίνεται παγωμένη. “Cool before drinking” γράφει στην ετικέτα. Αλλά για να την παγώσω θα ‘πρεπε να...

Διαβάστε περισσότερα

Λεων(ίδας), ο τελευταίος

Να ‘μαι λοιπόν στο τρόλεϊ για Κυψέλη. Η ώρα 10 και 34 πρώτα. Πάω Φωκίωνος να δω ένα φιλαράκι απ’ τα παλιά. Ένα γεροξεκούτη μπαγάσα που μόλις χώρισε. Το τρόλεϊ τίγκα στη δυστυχία, εγχώρια και αλλοδαπή. Στριμώχνομαι με την πλάτη στη πόρτα όχι τόσο γιατί φοβάμαι μη με χουφτώσουν όσο να μη μου ξαφρίσουν το πορτοφόλι με τα ευρώπουλα. Μια στάση πριν την πλατεία ανεβαίνει ένας χλεχλες μ’ ένα πέτσινο τσαντάκι και μου λέει: -Το εισιτήριό σου. -Τι λες ρε μάγκα; του λέω. Μου κόστισε ένα και σαράντα. Για δε ζητάς από κάποιον άλλον. Το τρόλεϊ είναι γεμάτο.-Είμαι ο...

Διαβάστε περισσότερα

5. Ο Θάνατος ταξιδεύει στο Χρόνο

Ο Χρόνος είναι μια περίεργη υπόθεση, ειδικά όταν δεν έχεις πώς να περάσεις την ώρα σου, γιατί τότε είναι που δεν περνάει με τίποτα. Μοιάζει με ένα κενό γεμάτο σάπια αναμονή που, σαν κινούμενη άμμος, σε ρουφάει αργά σε μια παραλυτική χαύνωση. Η αναδουλειά με φέρνει συχνά αντιμέτωπο με αυτόν, τον κενό χρόνο. Αντιστέκομαι υγροποιώντας το ρευστό έτσι κι αλλιώς παρόν μου. Η μαύρη τρύπα με καταπίνει. Σαν την τροφή στο έντερο γλιστράω αργά στο λαβυρινθώδες μονοπάτι του. Πάντα προς την ίδια ανεξιχνίαστη κατεύθυνση. Επειδή όμως μένω ακίνητος, αντίθετα με αυτό που συμβαίνει στη θεωρία της σχετικότητας, ο χρόνος...

Διαβάστε περισσότερα

Άμλετ

«Να ζεις ή να μην ζεις; Αυτή είναι η ερώτηση. Τι συμφέρει τον άνθρωπο; Να πάσχει, να αντέχει σωπαίνοντας τις πληγές από μια μοίρα που τον ταπεινώνει χωρίς κανένα έλεος ή να επαναστατεί; Ποιος προτιμάει να ζει ρημάζοντας μέσα στο χρόνο; Και τα έργα τα μεγάλα που γι’ αυτά γεννήθηκες; Μονάχα γι’ αυτά γεννήθηκες. Δεν τα τολμάς. Θρύβουν. Χάνονται. Ποτέ δεν θα ονομαστούν πράξεις!!» Όταν άναψαν όλα τα φώτα της σκηνής και ξέσπασαν τα χειροκροτήματα -αλήθεια πόσο αγαπούσε αυτή τη στιγμή- συνειδητοποίησε πάλι ότι δεν ήταν άνθρωπος, αλλά μονάχα ένας ρόλος. Άφησε τις αισθήσεις του να απορροφήσουν αυτόν τον...

Διαβάστε περισσότερα

4. Η Γραμματεύς

Όχι ότι με ξάφνιασε το γεγονός. Αργά ή γρήγορα κάθε ντετέκτιβ βρίσκει την πόρτα του γραφείου του σπασμένη κι όλα τα πράγματα πεταμένα στο πάτωμα. Δεν κάνει καν τον κόπο να κοιτάξει τι λείπει. Αυτό όμως που σίγουρα λείπει είναι σχεδόν πάντα το όπλο του. Ειδοποιεί λοιπόν την αστυνομία για να δηλώσει διάρρηξη και απώλεια αντικειμένου -είναι θέμα ρουτίνας- και οι μπάτσοι πάνω στο ζήλο του καθήκοντος σαβουριάζουν ό,τι άφησε απείραχτο ο προηγούμενος εισβολέας, έτσι ώστε στο γραφείο να μην υπάρχει πλέον καμία αισθητική δυσαρμονία. Αν και η μέθοδος πιθανόν να φαίνεται μάλλον ασυνήθιστη και με έντονα στοιχεία βαρβαρότητας,...

Διαβάστε περισσότερα

ιστορίες μπονσάι – το ebook

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το νέο συλλογικό βιβλίο σύντομων ιστοριών, «ιστορίες μπονσάι», όπως προέκυψε από τη δράση «μικρές...

Διαβάστε περισσότερα

Το ποτάμι

Το ποτάμι κύλαγε πάντα χαμογελαστό και παιχνιδιάρικο. Το νερό του διάφανο έτρεχε τραγουδώντας από δω κι από κει, χαρούμενο. Κάθε στιγμή κι άλλο τραγούδι. Κι έτσι κάποτε έφτανε και χυνόταν όλο μαζί στην ατέλειωτη θάλασσα που το ‘παιρνε αγκαλιά και το νανούριζε. Όμως η χαρά είναι μεταδοτική και η χαρά του ποταμού γινόταν πηγή χαράς για τους ανθρώπους που μαζεύονταν στις όχθες του να κολυμπήσουν, να κάνουν βαρκάδα, να ψαρέψουν, ή να ξαπλώσουν, να φάνε, να γελάσουν και να τραγουδήσουν. Μα για τον ποταμό πηγή χαράς ήταν μια μαργαρίτα κάπου στην όχθη. Τόσο μικρή που ανθρώπου μάτι μέχρι τότε...

Διαβάστε περισσότερα

3. Παιχνίδια Γεύσης

Κάποιος με χτυπούσε με μια βαριά στο κεφάλι. Προσπάθησα να το αποφύγω αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ήμουν δεμένος σαν τον εσταυρωμένο σ’ ένα καλοριφέρ με δυο ζευγάρια χειροπέδες, ένα σε κάθε χέρι. Από τα παράθυρα του τεράστιου χώρου έμπαινε φως παρ’ όλο που τα ριντό ήταν κατεβασμένα. Ένας μπουφές, μια μεγαλοπρεπής τραπεζαρία με λιονταρίσια πόδια και 12 ξύλινες καρέκλες, ένας δερμάτινος τετραθέσιος καναπές και δυο ίδιες πολυθρόνες, ένα παλιό ραδιόφωνο της δεκαετίας του ’70, μια πιο καινούργια αλλά δευτεροκλασάτη τηλεόραση, 4-5 επιδαπέδια φωτιστικά, ένα παλιό σύστημα ήχου, πολλοί πίνακες στους τοίχους… Δεν ήταν χώρος διαμερίσματος αλλά κάποιος παλιός...

Διαβάστε περισσότερα
  • 1
  • 2

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest