Select Page

Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε βιβλίο της είναι μια βουτιά στα συναισθήματα και τα προβλήματα της ζωής!

 

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή;

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να ισχυριστώ πως από μικρή μου άρεσε να γράφω ιστορίες και να σκαρφίζομαι παραμύθια, αλλά πέραν κάποιων στίχων, τους οποίους ξεκίνησα να γράφω στο Γυμνάσιο και δεν τους έχει δει ποτέ άνθρωπος, δεν είχα επιχειρήσει –ούτε και είχα θελήσει- να γράψω κάτι ολοκληρωμένο, μια ιστορία με δομή, αρχή, μέση και τέλος. Μου άρεσε πολύ η ανάγνωση λογοτεχνικών έργων και να τα αναλύω στη συνέχεια –οι σχολικές εργασίες τέτοιου είδους ήταν το καλύτερό μου-, ή το να γράφω τεραστίων διαστάσεων εκθέσεις, που ερχόντουσαν σε κόντρα με αυτά που επέβαλλε το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά το ν’ ασχοληθώ με την συγγραφή… δεν υπήρχε ούτε σαν σκέψη. Όχι μέχρι ένα χρόνο, περίπου, πριν να μείνω έγκυος στο γιο μου. Αλλά η σκέψη με την πράξη απέχουν πολύ, με αποτέλεσμα να ξεκινάω, να γράφω ένα κεφάλαιο και να τα παρατάω, για να επιστρέψω μήνες μετά επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία. Η πρώτη φορά, λοιπόν, που το πήρα απόφαση στα σοβαρά, χωρίς όμως και πάλι να έχω στο μυαλό μου την έκδοση, ήταν όσο ήμουν λεχώνα στο γιο μου, που ήταν ένα απίστευτα καλό μωρό και κοιμόταν όλη μέρα, με αποτέλεσμα να έχω άπειρο ελεύθερο χρόνο και ενέργεια που κάπου έπρεπε να διοχετευτεί. Και έτσι, ένα μικρό «παραμυθάκι» εξελίχτηκε σε ένα βιβλίο 464 σελίδων, και οι «Ξεπεσμένοι άγγελοι» πήραν το δρόμο τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων κι εγώ τον δικό μου αντίστοιχα.

 

Τι σημαίνει «γράφω» για σας;

Να εκφράζομαι! Να ονειρεύομαι! Να εξωτερικεύω αυτά που νιώθω, αυτά που σκέφτομαι. Να βιώνω αυτά που με έχουν σημαδέψει, ξανά από την αρχή, ή νέα –για μένα- γεγονότα και συμβάντα, που ίσως δεν τα έφερε έτσι η ζωή ή που τα εμπόδισα εγώ η ίδια. «Γράφω», για μένα, σημαίνει να εκφράζω την αλήθεια μου, ακόμα κι αυτό έχει κόστος.

 

Υπήρξε κάποιο πρόσωπο στη ζωή σας, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας;

Δεν θα το έλεγα! Αφού είχε κυκλοφορήσει και το δεύτερο βιβλίο μου, το «Μη με ξεχάσεις», έμαθα πως η γιαγιά μου, η μητέρα του πατέρα μου, ήταν από τα νιάτα της –κι εξακολουθεί να είναι- φανατική λογοτεχνική αναγνώστρια, αλλά ήταν κάτι που προσωπικά δεν γνώριζα. Οπότε, ίσως να υπάρχει το γονίδιο, αλλά σε κάθε περίπτωση, η λογοτεχνία μπήκε στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Εξελίχτηκε σε ένα φλογερό πάθος και πλέον έχει γίνει μια αγάπη απύθμενη, μια σχέση ζωής.

 

Μιλήστε μας για το τελευταίο σας βιβλίο.

Το «Μέχρι το τέλος του χρόνου» είναι μία ιστορία από εκείνες που εμένα μου αρέσουν να διαβάζω. Είναι, κυρίως,  μια ιστορία χαρακτήρων, ένα ψυχογράφημα, ένα οδοιπορικό δύο ανθρώπων που καλούνται να καταλάβουν ποιοι πραγματικά είναι, μα και ποια είναι η ζωή που θέλουν να έχουν, ποιες είναι οι βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες τους. Πρωταγωνιστές είναι η Κρυσταλλία και ο Κωνσταντίνος, με τον καθέναν απ’ αυτούς να βασανίζεται από τους προσωπικούς του δαίμονες, ενώ και οι δύο έχουν βιώσει δύσκολες, τραγικές οικογενειακές καταστάσεις που τους έχουν σημαδέψει βαθιά, κάτι το οποίο τους δυσκολεύει στην συναναστροφή τους με τον κόσμο και τους ανθρώπους, αλλά και ως προς την έκφραση των συναισθημάτων τους. Έχουν πολλές ομοιότητες μα και τεράστιες διαφορές, όμως τους δένει ένα κοινό πάθος που δεν είναι άλλο από τον χορό, με τον οποίο σκοπεύουν ν’ ασχοληθούν επαγγελματικά. Και στα πρώτα τους σοβαρά βήματα για να πετύχουν τους στόχους τους, οι δρόμοι τους θα συναντηθούν και ανάμεσά τους θα υπάρξει μία έκρηξη, μια φαινομενική αντιπάθεια που θα εξελιχθεί σ’ ένα πάθος ακατανίκητο και σε μία αγάπη εγωιστική και ανεξέλεγκτη, όπως ανεξέλεγκτη θα είναι και η κοινή τους πορεία. Οι ζωές τους είναι δεμένες με τρόπους που δεν φαντάζονταν ποτέ, μυστικά απειλούν να τους διαλύσουν, όμως εκείνοι το παλεύουν. Μέχρι που φτάνουν στο σημείο που οι αποφάσεις τους είναι καταστροφικές και ό,τι με κόπο έχτισαν διαλύεται και καταρρέει, οι δρόμοι τους χωρίζουν και η αγάπη τους μετατρέπεται σε μίσος. Όμως το πεπρωμένο τους φέρνει κοντά για μία ακόμα φορά δοκιμάζοντας τα θέλω και τις αντοχές τους, τα πρέπει και τα μη τους. Και το μεγάλο ερώτημα είναι αν το δικό τους «για πάντα» μπορεί να ξεπεράσει τις δυσκολίες και ν’ αντέξει, αν η αγάπη τους μπορεί να τους κάνει ν’ αλλάξουν και ν' αντέξει μέχρι το τέλος του χρόνου. Άραγε, μπορεί;

 

Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας;

Χωρίς να θέλω να πω μεγάλες κουβέντες, το συγκεκριμένο βιβλίο ίσως και να είναι το αγαπημένο μου, και αυτό γιατί έχει πολύ μεγάλο κομμάτι από μένα, απ’ αυτό που είμαι, που νιώθω, που αισθάνομαι. Στην ιστορία αυτή υπάρχουν αρκετά βιωματικά στοιχεία, όπως είναι η ενασχόλησή μου με το χορό, άρα, σ’ έναν βαθμό, θα μπορούσε να πει κανείς πως αυτή ήταν η αφετηρία όλων. Όσων αφορά την εξέλιξη της ιστορίας, έχοντας μια αγάπη στους τραγικούς ήρωες και στο πως αυτοί μπορούν ν’ αλλάξουν μέσα από τις καταστάσεις που βιώνουν, όσα ακολούθησαν ήταν, μάλλον, μονόδρομος. Βέβαια, οφείλω ν’ αναφέρω πως όσοι με γνωρίζουν καλά, και έχουν διαβάσει το βιβλίο, ισχυρίζονται πως η Κρυσταλλία είναι ακριβώς όπως είμαι εγώ, ως άνθρωπος και χαρακτήρας, οπότε, τελικά, ίσως η πραγματική μου έμπνευση να είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο ισχύει, έχει όμως μία γοητεία, αν το καλοσκεφτείς.

 

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;

Με πολλά, όχι μόνο με ένα! Έχω συγκινηθεί, έχω κλάψει, έχω πενθήσει, έχω υποφέρει βαθιά και απόλυτα… Γενικά, όταν διαβάζω κάτι που μ’ αρέσει πολύ και που καταφέρνει να αγγίξει την καρδιά και την ψυχή μου, η έκφραση όλων των συναισθημάτων που μου προκαλεί εκδηλώνεται με πολύ έντονους τρόπους, και θα έλεγα πως με καθορίζει σε σημαντικό βαθμό στην μετέπειτα πορεία της ζωής μου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα «Τα ανεμοδαρμένα ύψη», «Το φάντασμα της Όπερας» και «Η Παναγία των Παρισίων», αν τοποθετηθώ σε μια πιο κλασσική βάση, ή και τα «Απαγορευμένο», «Το λάθος αστέρι», «Πριν έρθεις εσύ» και «Χωρίς ελπίδα», αν θέλουμε να μιλήσουμε για κάτι πιο σύγχρονο. Πάντως, σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο, αν και δεν μου φαίνεται, είμαι άνθρωπος που συγκινείται –και κλαίει- πολύ εύκολα, ειδικά όταν έχω ν’ αντιμετωπίσω ιστορίες χαρακτήρων τα ψυχογραφήματα των οποίων αναλύονται σε βάθος εκφράζοντας την αλήθεια τους.

 

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

Αν έπρεπε να πω μόνο μία, αυτή θα ήταν το: «Κάνε την κάθε μέρα ν’ αξίζει», που είναι και μία από τις φράσεις που έχω κάνει τατουάζ –στα αγγλικά. Όσον αφορά τις άλλες, είναι η λατινική φράση «Alis grave nil» που σημαίνει: «Τίποτα δεν είναι βαρύ για όσους έχουν φτερά» -γενικά αγαπώ την αλληγορία στην έκφραση συναισθημάτων και σκέψεων-, μα και ένας στίχος που νομίζω πως περιγράφει αυτό που αν όλοι το συνειδητοποιούσαμε, ίσως και να ήμασταν πιο ολοκληρωμένοι ως άνθρωποι, που δεν είναι άλλο από το: «Το πιο σπουδαίο πράγμα που θα μάθεις ποτέ, είναι ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι». Η αγάπη δεν είναι υπερεκτιμημένη, αλλά μία ευλογία που μπορεί να σε κάνει καλύτερο.

 

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Νομίζω πως όλοι οι συγγραφείς, σε κάθε φάση της ζωής μας, πάντα ετοιμάζουμε κάτι καινούργιο, απλά, καμιά φορά, δεν μας βγαίνουν σωστά οι χρόνοι μας. Ή έστω, έτσι όπως θα θέλαμε. Η καθημερινότητα όλων μας παραέχει γίνει απαιτητική για να έχουμε την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου. Όσον αφορά εμένα, την συγκεκριμένη περίοδο, θέλω να επικεντρωθώ στην ολοκλήρωση του επόμενου βιβλίου μου που, κατά μία έννοια, σχετίζεται με το «Μέχρι το τέλος του χρόνου», κάτι που αρκετοί αναγνώστες, που δεν γνωρίζουν τις προθέσεις μου, μου είπαν πως θα ήθελαν να το δουν να συμβαίνει, πράγμα που μ’ ευχαριστεί πολύ γιατί μου αποδεικνύει πως έχω κάνει τη σωστή επιλογή.

 

_

γράφει η Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Έργα της συγγραφέως από τις εκδόσεις Μάτι:

 

Μέχρι το τέλος του χρόνου

Η Κρυσταλλία, έχοντας χάσει με τραγικό τρόπο την μητέρα της, έχει περάσει τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της απομονωμένη και άδεια από συναισθήματα, στον μικρόκοσμό της.

Ο Κωνσταντίνος ζει με τα σημάδια που άφησε στην ψυχή του ο νεκρός πατέρας του, που τον έχουν κάνει ψυχρό, εσωστρεφή, μην νιώθοντας τίποτα άλλο εκτός από θυμό και οργή.

Οι ομοιότητες τους μεγάλες, όπως και οι διαφορές τους. Το όνειρό τους κοινό. Μια υποτροφία που θα τους επιτρέψει να κυνηγήσουν τους στόχους τους, να κατακτήσουν τον κόσμο. Το πάθος τους αμοιβαίο. Ο χορός στον οποίο είναι αφοσιωμένοι ολοκληρωτικά. Οι δρόμοι τους θα συναντηθούν και τότε όλα θ' αλλάξουν.

Μια σχέση που θα γεννηθεί μέσα από την αντιπαλότητα και θα οδηγήσει σε ένα πάθος που θα εξελιχθεί σε έναν μεγάλο έρωτα. Παρότι τοξικοί ο ένας για τον άλλον, δεν μπορούν να κρατήσουν τις αποστάσεις, παρά που μυστικά του παρελθόντος έρχονται στην επιφάνεια για να ισοπεδώσουν την ευτυχία τους, και παρά τις μεταξύ τους διαφορές που οδηγούν σε συγκρούσεις ολέθριες και καταστροφικές αποφάσεις.

«Μέχρι το τέλος του χρόνου» είχαν ορκιστεί ν' αγαπιούνται. Ήταν το δικό τους «για πάντα». Όμως μια στιγμή είναι αρκετή για να γκρεμιστούν όλα. Οι δρόμοι τους χωρίζουν. Η αγάπη τους μετατρέπεται σε μίσος. Όμως, όσοι είναι γραφτό να είναι μαζί, το πεπρωμένο τούς φέρνει κοντά. Βρίσκει τρόπους να δοκιμάσει τις αντοχές τους, τα θέλω τους, την αλήθεια των όρκων τους. Την πίστη τους στην ίδια τη ζωή.

 

Άραγε, η αγάπη είναι αρκετή για να μας κάνει ν' αλλάξουμε; Μπορεί ν' αντέξει μέχρι το τέλος του χρόνου;

 

Όταν ξέρεις ν’ αγαπάς

 

Μη με ξεχάσεις

 

Ξεπεσμένοι άγγελοι

Η Γιώτα Παπαδημακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984 όπου και ζει μέχρι σήμερα μαζί με το σύζυγό της. Είναι η δημιουργός και διαχειρίστρια του site "Το μεγαλείο των τεχνών", το οποίο, στην αρχική του μορφή, ψηφίστηκε ως το καλύτερο blog για το 2012. Αρθρογραφεί σε ποικίλα ηλεκτρονικά έντυπα, ανάμεσα στα οποία και το culturenow. gr, στο οποίο υπογράφει με την ιδιότητα της βιβλιοκριτικού. Παράλληλα, συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα αλλά και με πρακτορεία του εξωτερικού στο τμήμα αξιολόγησης βιβλίων προς έκδοση, ενώ απασχολείται και ως ραδιοφωνική παραγωγός.
Ζει και αναπνέει για τη Λογοτεχνία... και για το γιο της

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!