Οι έρωτες ανθούν κλειδωμένοι

2.10.2017

Οι έρωτες ανθούν

σε κλειστά δωμάτια.

Όλες οι γεύσεις ρίγανης

βανίλιας

δυόσμου των αυλών μας,

οι πόζες μιας ζωής

σε λευκούς κύβους

τσιμεντένιες πυραμίδες

και σκελετούς

μαρμάρων,

απλά αναλγητικά

των μοναχικών.

Εφιάλτης παιδιού

με μεγάλο ίσκιο

μπροστά σε ένα καύκαλο

χελώνας

-στο χρώμα του κέδρου-

που καλεί

από

το πρώτο κλάμα

το σώμα σου να σαπίσει

στον ύπνο του.

Τρέχεις να γλιτώσεις μόνος

να λάμψεις

να σε δουν πολλοί

μην τύχει η ερωμένη

και μείνει από χάδια.

Φόβος η διαδρομή σου.

Να σπείρεις κλωστές ριζών

να καρποφορήσουν αναμνήσεις συγκινήσεων

σε περίπτωση που το χωράφι σου

ξεμείνει από βροχή.

Οι συναντήσεις ευδοκιμούν

σε άγκυρες κρεβατιών

και σχεδίες καρφωμένες σε

ανήλιαγα βράχια.

Η θάλασσα είναι για τους νηστικούς,

η έρημος για τους εξόριστους

οι στεριανοί κάμποι για τους ευνούχους 

της γαλήνης.

Κανένα σκαρφάλωμα πέτρας

δεν γίνεται για

ρόδα ήβης, αλλά από πείσμα

να μην εξαρτάσαι 

όλες τις ημέρες του φθινόπωρου

από το νέκταρ τους.

Η μόνη ορειβασία

εραστή

γίνεται σε κοιλάδες αφαλών

και λόφους Αφροδίτης.

Οι έρωτες ανθούν μόνο

σε κλειστά 

δωμάτια.

Στο λέω, να το ξέρεις,

ένα κλειδί σε πόρτα που κάποια γωνία της γης

μονώνει η κλειδαριά της, αρκεί.

Ένα πριόνι να κόψεις μπαλκόνια 

και γέφυρες με το νέφος 

και τα νέφη του κόσμου

μονάχα απαιτείται.

Δυο κορμιά με πείνα

το ένα για το άλλο,

το θέλημα των αιώνων.

Γιατί είναι κανιβαλιστική

η τροφή του έρωτα

τρέφεται ο ένας δαγκώνοντας τον άλλο.

Γιατί η ίαση

των πληγών της νύχτας

γίνεται με καταπλάσματα υγρασίας

από τον ιδρώτα των σεντονιών τους.

Γιατί είναι αυτόφωτος

ο Ήλιος της αυγής τους.

Δεν μετριέται με κύκλους

αλλά με βυθίσματα

στο λαχανιασμένο

χώμα.

Ο έρωτας ανθεί, στο λέω,

σε κλειστά δωμάτια.

Τα άλλα ασπιρίνες

για τον πονοκέφαλο

του Άδη.

 

-

γράφει ο  Τάσος Μιχαηλίδης 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου