Μάγια Δεληβοριά
εικον: Κωνσταντίνα Ζαφείρη
Κέδρος
ISBN: 978-960-04-4482-7

Το παιδικό βιβλίο οφείλει να καλλιεργεί την παιδική φαντασία. Δυστυχώς, τόσο το σχολικό περιβάλλον όσο και η πολύωρη παρακολούθηση παιδικών σειρών στην τηλεόραση οδηγούν  απλά σε στείρωση της φαντασίας. Το μεν σχολείο με τη στείρα διδασκαλία και η τηλεόραση με τις έτοιμες εικόνες και τη λεπτομερή σκηνογραφία την απονεκρώνουν εν τη γενέσει της.

Και το χειρότερο είναι ότι τα παιδιά συχνά αδυνατούν να εκφράσουν τα θετικά τους συναισθήματα (όχι όμως τα αντικοινωνικά, όπως την επιθετικότητα, την ανταγωνιστικότητα και τη ζήλια), δεν μπορούν να εκφράσουν την αλληλεγγύη ως συναίσθημα, την υποστήριξη, τη φιλία και τη συμπαράσταση.

Στο ατομοκεντρικό περιβάλλον του σχολείου όπου για όλα θεωρείται υπεύθυνο το παιδί και μόνο αυτό αξιολογείται –βαθμολογικά– (όχι οι γονείς ή ο δάσκαλος), η φαντασία και η έκφραση συναισθημάτων είναι η μόνη οδός με ψυχοπαιδαγωγικά κριτήρια που δύναται να οικοδομήσει πολύπλευρους χαρακτήρες, με αποκλίνοντα τρόπο σκέψης, μακριά από τις συγκλίνουσες συμβατικές λύσεις της παραγωγικής μεθόδου των σχολικών εγχειριδίων.

Το δρόμο αυτόν της φαντασίας και της αναζήτησης λύσεων στα κάθε λογής προβλήματα, με έμφαση στην αγάπη για το βιβλίο καλλιεργεί και το βραβευμένο βιβλίο της Μάγια Δεληβοριά «αδέλφια ενωμένα, ποτέ νικημένα» (κέδρος, 2014².).

Πρόκειται για ένα βιβλίο που λαμβάνει τις στιγμές της παιδικής ζωής σε μια οικογένεια, τις εντάσεις μεταξύ των μικρών αδελφών, τους καβγάδες και τα πειράγματα, με τρόπο τόσο πιστό και ζωντανό ώστε οι μικροί αναγνώστες αμέσως ταυτίζονται με τους ήρωες, καθώς μοιάζει σα να “διαβάζουν” τη δική τους ζωή.

Η περιπέτεια των δύο αδελφών, της Χριστίνας και του Ηλία, αρχίζει από το δεύτερο κεφάλαιο. Τα παιδιά μεταφέρονται στη Σελιδούπολη με ένα σίφουνα και εκεί τους ανατίθεται η αποστολή να γίνουν φυλακές των βιβλίων «Κοκκινοσκουφίτσα» και «Παπουτσωμένος Γάτος», προκειμένου αυτά να μην ξεχαστούν από τους ανθρώπους στο μέλλον.

Κι ενώ προκειμένου να ολοκληρώσουν την αποστολή, τους δίνεται μία πυγολαμπίδα ως  οδηγός, η Χριστίνα δεν την ακολουθεί και βρίσκεται σε ένα τρομακτικό δάσος να παλεύει με μία γυναίκα νυχτερίδα, την Κλεονίκη, και τελικά να χάνει τα γράμματα από την «Κοκκινοσκουφίτσα» γιατί η πεινασμένη νυχτερίδα τα τρώει.

Η Χριστίνα καταλήγει υπεύθυνη για τον ολοκληρωτικό αφανισμό της ιστορίας της «Κοκκινοσκουφίτσας», εκτός και αν επιλέξουν να φτάσουν στην Μολυβοχώρα εκεί που είναι το Σκοτεινό Πηγάδι προκειμένου να γραφτεί το βιβλίο και πάλι. Η Χριστίνα αποφασίζει να πάρει το μονοπάτι που οδηγεί στο Σκοτεινό Πηγάδι αφού και η μαμά τους τα είχε καταφέρει παλαιότερα. Αυτό που την κάνει να νιώθει καλύτερα μέσα στο «τρομακτικό δάσος στη μέση της νύχτας» είναι το χεράκι του Ηλία που γλιστρά μέσα στο δικό της.

Η συγγραφέας αξιοποιεί τις φοβίες των παιδιών και τις εντάσεις στη μυθοπλασία απαλλάσσοντας τις από τον τρόμο (νυχτερίδες, υπόγεια κλπ). Παράλληλα, βρίσκει ευκαιρία να μιλήσει για τον στιγματισμό και τα στερεότυπα για τις αδυναμίες των παιδιών που κρατούν μυστικά τα μικρά ατυχήματα κ.ά.τ για όλα τους εντάσσονται με φυσικότητα στο μύθο.

Οι γονείς παραμένουν σταθερά ο φάρος της πορείας τους με το παράδειγμα της ζωής τους καθώς τα παιδιά βιάζονται να μεγαλώσουν αντιμετωπίζοντας σε πραγματικό ή μυθοπλαστικό επίπεδο τα δικά τους προβλήματα κοινωνικοποίησης.

Κράτα το