ISBN: 978-618-5271-30-5
Παραιτημένοι συγγραφείς, αιωνόβια δέντρα με τη μορφή γυναικών, δραπέτες της επαρχίας, οικογένειες των φωνών/των σιωπών/των απόντων, καζανόβες με εκλεκτές φανταστικές φιλίες, θυρωροί με χαρισματικές μύτες, ζευγάρια που έχουν απαχθεί από τη ρουτίνα, εραστές που ντρέπονται τη διαφορετικότητά τους, πρόσφυγες που φοβούνται το άνοιγμα μιας πόρτας, κορίτσια που πρέπει να αντέξουν τη νύχτα για ακόμα μία νύχτα, βαρετές καρικατούρες εμπόρων, μυστήριοι Γάλλοι που δεν είναι Γάλλοι, αδιάφορα αγόρια που συντηρούν στον καταψύκτη την εφηβεία τους καλοδιατηρημένη, χήρες όμοιες απάτητα κάστρα, τερματικοί σταθμοί όχι – και – τόσο – ένδοξων οικογενειών.
Καλό μείγμα για να φτιάξεις ιστορίες, να γράψεις ένα βιβλίο… να κάμεις έναν πόλεμο.
Στα χέρια σας κρατάτε ένα βιβλίο που μιλάει για τη μοναξιά. Για κάθε είδους μοναξιά: εκείνη της απώλειας, των γηρατειών της κατάθλιψης, των ανεκπλήρωτων ερώτων, της ρουτίνας, του μετανάστη, της διαφορετικότητας.
Το κάνει, όμως, με έναν περίεργο τρόπο.
Αισιόδοξο.
Αυτή είναι μια ιστορία με happy ending που θέλει να πιστεύει πως μέσα στις σελίδες της κρύβει την ιστορία του αναγνώστη.
–
Ο Πρόδρομος Doe γεννήθηκε τότε που έβαζες κασέτες στον υπολογιστή σου για να παίξεις Pong.
Δεν συμπάθησε το επίθετο του αλλά κι εκείνο δεν έκανε πολλά για να φτιάξουν τη σχέση τους.
Κάποτε πήρε μερικά βραβεία ποίησης και εξέδωσε και μια συλλογή (εξαντλημένη από καιρό) αλλά μετά κατάλαβε
πως τα λάθη είναι για τους ανθρώπους και άφησε πίσω του αυτή τη ζωή.
Πριν μερικά χρόνια έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα με τον τίτλο Μαύρο Χιόνι και ήταν υποψήφιος για καλύτερος νέος συγγραφέας στον διαγωνισμό του περιοδικού Κλεψύδρα.
Τραγουδάει και γράφει τους στίχους στο συγκρότημα Jane Doe, σχεδιάζει επιτραπέζια παιχνίδια, παίζει μπάσκετ
και όταν έχει χρόνο τον αφιερώνει στη πυρηνική φυσική και τη πρακτική εφαρμογή των θεωριών περί Μπορομιανών Πυρήνων.
