Εθελοντισμός
Γλώσσα και Λογοτεχνία Γ΄ Λυκείου
Κριτήριο Αξιολόγησης
–
Κείμενο 1
Ο εθελοντισμός, ολοένα και περισσότερο, αποτελεί ένα θέμα που απασχολεί όχι μόνο τους φορείς της πολιτικής ζωής, διεθνείς και τοπικούς οργανισμούς, οργανώσεις, αλλά και τους ίδιους τους πολίτες τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια. Ο εθελοντισμός αποτελεί ένα διαχρονικό και παγκόσμιο φαινόμενο, με όποιες μορφές και διαστάσεις κι αν έλαβε τις διάφορες εποχές και στα διάφορα κοινωνικο-πολιτισμικά πλαίσια τόσο ως ιδέα όσο και ως πρακτική.
Ωστόσο, στις μέρες μας, με την όξυνση των πολιτικών, κοινωνικοοικονομικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων, φαίνεται να λαμβάνει μια πιο σαφή και οργανωμένη μορφή και διαδραματίζει ένα συγκεκριμένο ρόλο στην κοινωνία. Στην ελληνική πραγματικότητα, θεωρούμε, ότι τρία είναι τα ορόσημα για τον εθελοντισμό τα τελευταία χρόνια. Αρχικά, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, οι οποίοι έφεραν σε επαφή την ελληνική κοινωνία με ένα ευρύ πλαίσιο εθελοντικής δραστηριότητας και ενίσχυσαν την κουλτούρα του εθελοντισμού, αναδεικνύοντας το ρόλο, τη σημασία και τη δύναμή του, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία.
Το δεύτερο ορόσημο, αποτέλεσε η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα τα τελευταία χρόνια και, η οποία εσχάτως έχει μετουσιωθεί σε κρίση πολιτική, κοινωνική και ανθρωπιστική. Οι Έλληνες πολίτες, ερχόμενοι αντιμέτωποι με ένα ευρύ φάσμα μισθολογικών περικοπών, οικονομικών επιβαρύνσεων, περιορισμό του κοινωνικού κράτους, διόγκωση της ανεργίας και εν γένει μιας βίαιης αλλαγής του κοινωνικοοικονομικού τους status, επέδειξαν μια αξιοσημείωτη αλληλεγγύη μέσω του εθελοντισμού σε πολλά επίπεδα. Έτσι, ο εθελοντισμός αποτελεί στην Ελλάδα του σήμερα μια διευρυμένη πρακτική και καλείται σε πολλές περιπτώσεις να υποκαταστήσει το ρόλο του κράτους.
Το τρίτο και το πιο πρόσφατο ορόσημο, αποτελεί η προσφυγική κρίση που απασχολεί τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Το αυξημένο μεταναστευτικό και προσφυγικό κύμα που χτύπησε τη χώρα, λόγω των διεθνών οικονομικών και πολιτικών γεγονότων, έφερε την ελληνική κυβέρνηση και την ελληνική κοινωνία αντιμέτωπη με ένα νέο φαινόμενο: της υγειονομικής περίθαλψης, της κοινωνικής πρόνοιας και της κοινωνικής ένταξης μεγάλου αριθμού προσφύγων και μεταναστών. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο ανθρωπιστικός εθελοντισμός αυξήθηκε σημαντικά και ο ρόλος, κυρίως, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κλήθηκε να διαδραματίσει τον πιο καθοριστικό, αν και πολλές φορές αμφισβητούμενο ως προς τις προθέσεις του, ρόλο.
Τα τρία αυτά σημεία, αποτελούν ίσως τα σημεία – σταθμό για τον εθελοντισμό στην Ελλάδα, γιατί ανέδειξαν με πρόδηλο τρόπο τις δυνατότητες και το ρόλο του, σε μια χώρα που ομολογουμένως δεν είχε ανεπτυγμένη την κουλτούρα του εθελοντισμού. Ωστόσο, ο εθελοντισμός, δεν αναπτύσσεται μόνο σε επίπεδο ανθρωπιστικό ή πολιτιστικό.
Η πιο διαχρονική μορφή εθελοντισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς είναι ο περιβαλλοντικός εθελοντισμός. Το είδος αυτό του εθελοντισμού, το οποίο αναπτύσσεται και δραστηριοποιείται γύρω από τα περιβαλλοντικά ζητήματα, μετρά ήδη αρκετές δεκαετίες στη χώρα μας, αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν τυγχάνει της προβολής που θα έπρεπε. Η συνειδητοποίηση της όξυνσης των περιβαλλοντικών προβλημάτων διεθνώς και στην Ελλάδα, η περιβαλλοντική ατζέντα διεθνών οργανισμών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και η ανάδειξη του εθελοντισμού από τις ίδιες τις εθελοντικές – περιβαλλοντικές οργανώσεις, οδήγησαν σταδιακά στην ανάπτυξη του περιβαλλοντικού εθελοντισμού και στην Ελλάδα. Παράλληλα, η προσπάθεια προώθησης της κουλτούρας του εθελοντισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προσέφερε το θεσμικό πλαίσιο και τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για τη διεύρυνση του ρόλου των περιβαλλοντικών οργανώσεων.Ελευθερία Ιωαννίδου, Εθελοντισμός και προστασία του περιβάλλοντος, 2017
Ο εθελοντισμός, ολοένα και περισσότερο, αποτελεί ένα θέμα που απασχολεί όχι μόνο τους φορείς της πολιτικής ζωής, διεθνείς και τοπικούς οργανισμούς, οργανώσεις, αλλά και τους ίδιους τους πολίτες τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια. Ο εθελοντισμός αποτελεί ένα διαχρονικό και παγκόσμιο φαινόμενο, με όποιες μορφές και διαστάσεις κι αν έλαβε τις διάφορες εποχές και στα διάφορα κοινωνικο-πολιτισμικά πλαίσια τόσο ως ιδέα όσο και ως πρακτική.
Ωστόσο, στις μέρες μας, με την όξυνση των πολιτικών, κοινωνικοοικονομικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων, φαίνεται να λαμβάνει μια πιο σαφή και οργανωμένη μορφή και διαδραματίζει ένα συγκεκριμένο ρόλο στην κοινωνία. Στην ελληνική πραγματικότητα, θεωρούμε, ότι τρία είναι τα ορόσημα για τον εθελοντισμό τα τελευταία χρόνια. Αρχικά, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004, οι οποίοι έφεραν σε επαφή την ελληνική κοινωνία με ένα ευρύ πλαίσιο εθελοντικής δραστηριότητας και ενίσχυσαν την κουλτούρα του εθελοντισμού, αναδεικνύοντας το ρόλο, τη σημασία και τη δύναμή του, όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και γενικότερα στην κοινωνία.
Το δεύτερο ορόσημο, αποτέλεσε η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα τα τελευταία χρόνια και, η οποία εσχάτως έχει μετουσιωθεί σε κρίση πολιτική, κοινωνική και ανθρωπιστική. Οι Έλληνες πολίτες, ερχόμενοι αντιμέτωποι με ένα ευρύ φάσμα μισθολογικών περικοπών, οικονομικών επιβαρύνσεων, περιορισμό του κοινωνικού κράτους, διόγκωση της ανεργίας και εν γένει μιας βίαιης αλλαγής του κοινωνικοοικονομικού τους status, επέδειξαν μια αξιοσημείωτη αλληλεγγύη μέσω του εθελοντισμού σε πολλά επίπεδα. Έτσι, ο εθελοντισμός αποτελεί στην Ελλάδα του σήμερα μια διευρυμένη πρακτική και καλείται σε πολλές περιπτώσεις να υποκαταστήσει το ρόλο του κράτους.
Το τρίτο και το πιο πρόσφατο ορόσημο, αποτελεί η προσφυγική κρίση που απασχολεί τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Το αυξημένο μεταναστευτικό και προσφυγικό κύμα που χτύπησε τη χώρα, λόγω των διεθνών οικονομικών και πολιτικών γεγονότων, έφερε την ελληνική κυβέρνηση και την ελληνική κοινωνία αντιμέτωπη με ένα νέο φαινόμενο: της υγειονομικής περίθαλψης, της κοινωνικής πρόνοιας και της κοινωνικής ένταξης μεγάλου αριθμού προσφύγων και μεταναστών. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο ανθρωπιστικός εθελοντισμός αυξήθηκε σημαντικά και ο ρόλος, κυρίως, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, κλήθηκε να διαδραματίσει τον πιο καθοριστικό, αν και πολλές φορές αμφισβητούμενο ως προς τις προθέσεις του, ρόλο.
Τα τρία αυτά σημεία, αποτελούν ίσως τα σημεία – σταθμό για τον εθελοντισμό στην Ελλάδα, γιατί ανέδειξαν με πρόδηλο τρόπο τις δυνατότητες και το ρόλο του, σε μια χώρα που ομολογουμένως δεν είχε ανεπτυγμένη την κουλτούρα του εθελοντισμού. Ωστόσο, ο εθελοντισμός, δεν αναπτύσσεται μόνο σε επίπεδο ανθρωπιστικό ή πολιτιστικό.
Η πιο διαχρονική μορφή εθελοντισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς είναι ο περιβαλλοντικός εθελοντισμός. Το είδος αυτό του εθελοντισμού, το οποίο αναπτύσσεται και δραστηριοποιείται γύρω από τα περιβαλλοντικά ζητήματα, μετρά ήδη αρκετές δεκαετίες στη χώρα μας, αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν τυγχάνει της προβολής που θα έπρεπε. Η συνειδητοποίηση της όξυνσης των περιβαλλοντικών προβλημάτων διεθνώς και στην Ελλάδα, η περιβαλλοντική ατζέντα διεθνών οργανισμών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και η ανάδειξη του εθελοντισμού από τις ίδιες τις εθελοντικές – περιβαλλοντικές οργανώσεις, οδήγησαν σταδιακά στην ανάπτυξη του περιβαλλοντικού εθελοντισμού και στην Ελλάδα. Παράλληλα, η προσπάθεια προώθησης της κουλτούρας του εθελοντισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προσέφερε το θεσμικό πλαίσιο και τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους για τη διεύρυνση του ρόλου των περιβαλλοντικών οργανώσεων.Ελευθερία Ιωαννίδου, Εθελοντισμός και προστασία του περιβάλλοντος, 2017
–
Για να δείτε ολόκληρο το κριτήριο κλικ εδώ!
Για να δείτε όλα τα κριτήρια αξιολόγησης κλικ εδώ!
–
