Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μας συνάντηση.
Εκεί, δίπλα στη θάλασσα.
Κοιτάζαμε το ηλιοβασίλεμα.
Μέχρι που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν.
Τυχαία;
Ακόμη δεν το ξέρω.
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι χρειάστηκαν 10 δευτερόλεπτα.
10 δευτερόλεπτα μόνο.
Για να σε ερωτευτώ.
Για να ονειρευτώ το αύριο μαζί σου.
Εκείνη τη στιγμή, ήξερα.
Ότι ήταν τα δικά σου μάτια αυτά που θέλω να βλέπω όταν ξυπνώ.
Ότι ήταν το δικό σου χέρι αυτό που θέλω να κρατώ.
Το ξημέρωμα μας βρήκε εκεί.
Ξαπλωμένους στην παραλία.
Αγκαλιά.
Να κοιτάμε τον ουρανό και να αναρωτιόμαστε.
Αρκούν 10 δευτερόλεπτα για να ονειρευτείς μία ζωή;
Ίσως.
_
γράφει η Ζωή Μαρκογιαννάκη
0 Σχόλια