Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν.

Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους.

Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους.

Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία μικρή ασπίδα από τα βέλη της 

δυστυχίας και της οδύνης, τα οποία η αδιαφορία σας έριξε.

Μα όταν προσπαθώ να μιλήσω απαντάτε :

«Έτσι ήταν και έτσι θα είναι τα πράγματα. Πάψε να ονειρεύεσαι.»

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί μπροστά σε αυτόν τον ψυχρό ευτελισμό τρέμω.

Από απλά «αθώα» σχόλια έως και ολοκληρωτική καταδίωξη, Εκείνη, την υποβαθμίσατε, αλλού την κατηγορήσατε και κάπου την απαγχονίσατε. Γιατί θεωρείτε ότι μόνο στη Χώρα των Βαρβάρων αντιμετωπίζει την υποβάθμιση. Βέβαια, στις Δημοκρατίες μας εκεί που υπόσχεστε ασφάλεια την ανταμείβετε με φόβο, εκεί που υπόσχεστε ισονομία την ανταμείβετε με ενοχή, υπόσχεστε ισότητα αλλά την ανταμείβετε με υποβάθμιση. 

Μα όταν προσπαθώ να αντιδράσω απαντάτε

«Έτσι ήταν και έτσι θα είναι τα πράγματα. Πάψε να αντιδράς.»

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί όπως τα άψυχα κορμιά τους στη θάλασσα παγώνω. 

Αθώες ψυχές που ξεριζώθηκαν από την εστία τους, οι παράπλευρες απώλειες στη σκακιέρα των λίγων. Πλάσματα ενός κατώτερου θεού υποθέτω, που επέλεξαν ένα μακρύ δρόμο προς εμάς ώστε να γλυτώσουν το Χειμώνα και με πλοίο τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον έπλευσαν τις ακτές μας.

 Mόνο και μόνο για να τους στείλετε στην άβυσσο. 

Μα όταν προσπαθώ να αγωνιστώ απαντάτε: 

«Έτσι ήταν και έτσι θα είναι τα πράγματα. Πάψε να νοιάζεσαι.»

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί όπως το αίμα τους μπροστά στην αποκάλυψη τους παγώνω.

Πανέμορφες προσωπικότητες που βάφουν τον πολύχρωμο καμβά τους λευκό για να μην αποκαλυφθούν. Που κλείνονται σε μία ντουλάπα ψεμάτων για να μην απογοητεύσουν τους άλλους. 

Που επιλέγουν να στρέψουν την πλάτη τους στον εαυτό τους και να ξεχάσουν την ύπαρξη τους. Επειδή αλλιώς τους στερούν την αξιοπρέπεια, την ευτυχία και ακόμη τη ζωή για τη «λανθασμένη» ύπαρξη τους.

Μα όταν προσπαθώ να κλάψω απαντάτε:

«Έτσι ήταν και έτσι θα είναι τα πράγματα. Πάψε να υπάρχεις.»

Και υπάρχουν άλλες τόσες φωνές που ποτέ δεν φτάνουν στα αυτιά μου. Άλλοι τόσοι άνθρωποι, άλλες τόσες ομάδες, άλλα τόσα έθνη, άλλες τόσες φυλές που οδύρονται και κλαίνε εξαιτίας του συστήματος σας. Αλλά με αποκαλείτε Χιονονιφάδα γιατί διαμαρτύρομαι.

 Με αποκαλείτε ευαίσθητο γιατί αντιδρώ σε αυτά που εθελοτυφλείτε, ιδεαλιστή γιατί επιδιώκω την αλλαγή και… παράλογο γιατί δεν μπορώ να κάνω τον τροχό να σταματήσει. 

Πίστευα ότι είμαι μόνος. Λέγατε ότι Μία Χιονονιφάδα δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα.

Μα δεν ήμουν, δεν είμαι και δε θα είμαι ποτέ μόνος. Γιατί όσο υπάρχουν εκείνες οι ευαίσθητες ψυχές που έκαναν τη μετάβαση από το εγώ στο εμείς, υπάρχει ελπίδα.

Ελπίδα από πολλές Χιονονιφάδες, που μαζί αποτελούν μία Χιονοθύελλα. Μία Χιονοθύελλα έτοιμη να αφανίσει κάθε σύστημα σας που ευδοκιμεί από τον πόνο και την καταπίεση και έτοιμη να παγώσει κάθε έλευση του μίσους, της βίας και της αδιαλλαξίας, προκειμένου κανένας άνθρωπος να μη μείνει μόνος του στο Χειμώνα.

Αλλά αντιθέτως, να βρει την ευτυχία και αγάπη που αξίζει στην Άνοιξη. 

_

γράφει ο Δημήτρης Πετρουλάκης