Κάτι νύχτες

Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες

Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές

Κάτι νύχτες 

Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό

Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια

Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.

Κάτι νύχτες έσβηναν τα σώματα

Κορμιά ολέθρια του θανάτου

Κάτι νύχτες τριγύριζαν πικρά σε ξένα πεζοδρόμια

Και ούτε που είχαν καταλάβει

πως τότε τους σφυρίζανε στα πρόσωπα αέρινες ανταύγειες , κάτι λέξεις 

Ούτε που είχαν καταλάβει 

κάτι σώματα 

πώς τώρα σαν ανεμοστρόβιλοι συρίζουν μέσα απ’ τους καθρέφτες. 

Κάτι λέξεις τελευταίες. 

Κάτι νύχτες 

Στην άσφαλτο χορεύουνε σκιές

Γρυλίζουν πάνω από τα σπίτια σαν τα χαροπούλια.

Στις οροφές χορεύουνε φαντάσματα, φέρνουνε απ’ τις ταράτσες 

αέρινα τραγούδια του κάποτε, του τότε, του ποτέ

Ας άνοιγες το σφαλιστό παράθυρο, κάτι νύχτες, θα με έβλεπες κι εσύ

Μα ούτε που είχες καταλάβει

Κάτι ψυχές

Στην άσφαλτο χορεύουνε βουβές 

Γρυλίζουν πάνω από τα σπίτια σαν τα χαροπούλια.

_

γράφει η Δήμητρα Παπακωνσταντίνου