Ο Χάρης ανακαλύπτει καθ’ οδόν για το σχολείο ένα ξένο παιδί να κοιμάται κάτω από μια γέφυρα. Σιγά σιγά κερδίζει την εμπιστοσύνη του και του δίνει φαγητό και παιχνίδια. Ποιος είναι ο νέος φίλος του Χάρη και γιατί κρύβεται; Τι του συνέβη; Πώς μπορεί το παιδί να τον βοηθήσει;

Η Γιώτα Αλεξάνδρου γράφει ένα συγκινητικό, τρυφερό, γλυκό και ρεαλιστικό παραμύθι για παιδιά από 6 ετών και πάνω που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τις δυσκολίες προσαρμογής και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα στην προσπάθειά τους να φύγουν μακριά από τη χώρα τους για να γλυτώσουν πολέμους και συμφορές. Ο Χάρης, ένα παιδί που παλεύει στη φαντασία του με δράκους και ιππότες, αγκαλιάζει με στοργή και αγάπη τον Φάρις και βλέπουμε βήμα βήμα να γεννιέται η δυνατή φιλία τους μέσα από απλές και ανιδιοτελείς πράξεις, όπως παιχνίδι, φαγητό, κουβέντες. Κάποια στιγμή ενημερώνονται και οι γονείς του Χάρη, οπότε ο νέος του φίλος αρχίζει μια διαφορετική ζωή και προσπαθεί να ξεχάσει το σκληρό παρελθόν του. Στο έτσι κι αλλιώς «πολύχρωμο» σχολείο του Χάρη λοιπόν γνωρίζουμε παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου, μαθαίνουμε βασικές λέξεις της γλώσσας τους και γινόμαστε ένα μαζί τους όταν διαπιστώνουμε πως τα παραδοσιακά παιχνίδια είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια σε όλο τον κόσμο! Η ιστορία έχει γλυκές μα και σκληρές στιγμές αλλά το ματωμένο παρελθόν του Φάρις δίνεται με προσοχή, χωρίς να προκαλέσει φόβο στους μικρούς αναγνώστες. Συγκινήθηκα από την αγάπη που έδειξαν όλοι στο προσφυγόπουλο και από τον τρόπο που το βοήθησαν να ενσωματωθεί στην οικογένεια και στο σχολείο, να μάθει βασικά πράγματα, να παίξει και να γελάσει, άλλωστε «Αυτό έχει σημασία. Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο»!

Η εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου με τα παλ χρώματα και τις ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες κερδίζει αμέσως το μάτι του αναγνώστη, αφού αποτυπώνει με ρεαλισμό τη ζωή του Χάρη και του Φάρις στο σπίτι και στο σχολείο. Ο Φάρις δίνεται αρχικά με σκούρα χρώματα, είναι βρώμικος, ταλαιπωρημένος και πεινασμένος, σταδιακά όμως κι όσο εξοικειώνεται με τον Χάρη αρχίζει να γίνεται πιο φωτεινός, πιο χαρούμενος, πιο αισιόδοξος. Οι εικόνες δείχνουν σε κάποια σημεία αφαιρετικές, ταυτόχρονα όμως τα συναισθήματα αποτυπώνονται αδρότατα, όπως το δάκρυ του Φάρις όταν τρώει ένα μήλο κι έτσι η ιστορία ζωντανεύει με τον καλύτερο και πιο ταιριαστό τρόπο. Σε πολλά σημεία δεν υπάρχει φόντο κι αυτό επιτρέπει να εστιάσουμε στα όσα διαδραματίζονται σε πρώτο πλάνο και μου άρεσε ο τρόπος που αποτυπώθηκαν τα παιδιά του σχολείου με τα χρώματά τους, με τις ενδυμασίες τους, με τα ρούχα τους.

Το γλυκό και όμορφο παραμύθι της Γιώτας Αλεξάνδρου «Χάρης και Φάρις» δείχνει στα παιδιά τη δύσκολη ζωή ενός προσφυγόπουλου που κατάφερε να φύγει από τη χώρα του λόγω του πολέμου που ξέσπασε εκεί και μέσα από τη φιλία του με τον Χάρη τα παιδιά κατανοούν πως οι άνθρωποι είναι ίδιοι και δε διαφέρουν σε τίποτα, επομένως, όταν κάποιος βρίσκεται σε ανάγκη, καλό είναι να τον φροντίζουμε και να τον βοηθάμε, ακόμη κι αν δεν ξέρουμε τη γλώσσα του. Αγάπη, σεβασμός, ενδιαφέρον και δοτικότητα είναι μερικά από αυτά που έχει ανάγκη όποιος βρίσκεται σε κίνδυνο και ο Χάρης με τους συμμαθητές του αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα. Στο βιβλίο υπάρχουν επίσης QR Code για να ακούσουν τα παιδιά την αφήγηση της ιστορίας από την ίδια τη συγγραφέα με μουσική σύνθεση Γιάννη Μυγδάνη, προτάσεις για την επεξεργασία της ιστορίας, επίμετρο της Πόπης Διονυσοπούλου από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και περιγραφές ομαδικών παιχνιδιών από άλλες χώρες! Μια δυνατή αναγνωστική εμπειρία που μας χαρίζει όπως πάντα με αγάπη και φροντίδα η Γιώτα Αλεξάνδρου.