οι φλόγες τυλίγουν το σώμα σου

και το ανάστημά μου σαν να μικραίνει εμπρός σου

φλεγόμενη γαία

ο καπνός σου

πολεμικά βαδίζει γύρω μου

και με διατάζει

να υποταχτώ στο έλεός του

άμαχος

τα όπλα μου να παραδώσω

καυτές ελλοχεύουν οι φλόγες

και τα μαρμάρινα στέκια μου τρέμουν

στο άγγιγμα τους μέσα

μη μου χαθείς

συ, γη μου

από τα σπλάχνα σου πετάχτηκα

για να δαμάσω τους αέρηδες και τους οχτρούς σου

μα με τη φλόγα

ουδείς εκ των ανθρώπων δύναται να πολεμήσει

πύρινες γλώσσες μάχονται τα υδάτινα μαστίγια

μα οι καρποί της πορφύρας μάνας

τρυπώνουνε στο χώμα

κι αναζητούν την πιο βαθειά σου ρίζα

θυμός ανασταίνει το χώμα σου

κι όταν η φλόγα σβήσει

ζεύγη χεριών σε σκουπίζουν

σε κλαίνε

σε μοιρολογάνε

και με τον καιρό σε αφήνουνε

στο έλεος της μοίρας

μα σαν στερνός σου φίλος ο Θεός

μόνο για μια φορά σε κλάψει

έννοια σου γη μου

κι η ψυχή σου θα καρπίσει

έστω και για μιαν έσχατη φορά

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη