Ο Αντρέα Καμιλλέρι ξεκίνησε την συγγραφική του καριέρα όταν ήταν ήδη 53 χρονών, ωστόσο κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο αγαπημένους Ιταλούς συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας.

Ένα από τα διηγήματά του είναι και Ο χορός του γλάρου όπου πρωταγωνιστεί ο συνήθης κεντρικός ήρωας του συγγραφέα, αστυνόμος Μονταλμπάνο. Αν και η ιστορία εξελίσσεται σε μία φανταστική πόλη, η λιτή περιγραφή του σικελού συγγραφέα μας παραπέμπει κατευθείαν σε μία παραθαλάσσια πόλη της νότιας Ιταλίας.

Η ιστορία ξεκινάει το πρωινό όπου ο αστυνόμος Μονταλμπάνο γίνεται μάρτυρας του θανάτου ενός γλάρου, ο οποίος στην αρχή μέσα από μία σειρά χορευτικών κινήσεων, καταλήγει νεκρός. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όλη αυτή η σκηνή φαίνεται να αποτυπώνεται στο μυαλό του αστυνόμου και να τον επηρεάζει μέχρι να εξιχνιάσει το μυστήριο της εξαφάνισης του αγαπημένου του συνεργάτη Φάτσιο.

Όπως έχει επικρατήσει, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, στην αστυνομική λογοτεχνία, ο αστυνόμος Μολνταμπάνο είναι λάτρης του καλού φαγητού ενώ δεν λείπουν και οι μουσικές αναφορές. Ο αστυνόμος που βρίσκεται σε ώριμη ηλικία στέκεται άξιος των περιστάσεων και κάνει άψογα τη δουλειά που υπό άλλες προϋποθέσεις θα χρειάζονταν δέκα αστυνομικοί, το μόνο που χρειάζεται είναι άφθονες ποσότητες καφέ και ένα καλό γεύμα στο αγαπημένο του εστιατόριο.

Αν και έμπειρος δεν έχει ανοσία στη βία και το αίμα. Όταν αντιλαμβάνεται ότι ο συνεργάτης του κινδυνεύει, δεν τα καταφέρνει να κρατηθεί στα πόδια του. Η αδυναμία του αστυνόμου αν και θα μπορούσε να θεωρηθεί μη ρεαλιστική, προσδίδει ωστόσο στον ήρωα την ανθρώπινη πλευρά ενός ανθρώπου που δεν πρόκειται ποτέ να συνηθίσει στην θέα ενός αιματοβαμμένου δωματίου ή ενός πτώματος καθώς ανασύρεται στο πρώιμο στάδιο της αποσύνθεσης από ένα πηγάδι.

Η ιστορία καθεαυτή δεν δημιουργεί κάποια ιδιαίτερη αγωνία, και ο ίδιος ο συγγραφέας αποφεύγει τις μακροσκελείς σκηνές αγωνίας. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη χωρίς απαραίτητα αυτός να διαβάζει μανιωδώς κατεχόμενος από αγωνία.

Ένα διαφορετικό στοιχείο που έχει αυτός ο αστυνόμος, από παρόμοιους ήρωες, είναι ότι αν και είναι ανυπόμονος, δεν τα βάζει με εριστικό τρόπο εναντίον των ανωτέρων του. Με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο αραδιάζει ψέματα χωρίς κανένα ενδοιασμό, πολλές φορές αυτοσχεδιάζοντας στο δευτερόλεπτο, χωρίς ποτέ να ξεχνάει να εμπλουτίσει το ψέμα του με λεπτομέρειες, αποσκοπώντας πάντα να φτάσει στο σκοπό του όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, ευχάριστο που συνδυάζει το μυστήριο με την ψυχαγωγία.