Ένα ανατρεπτικότατο αστυνομικό μυθιστόρημα, με μαύρο χιούμορ, εκπλήξεις και ωραιότατες περιγραφές του θεσσαλικού κάμπου, της Λάρισας και της δύναμης που μπορεί να αντλήσει κάποιος εκμεταλλευόμενος τον φυσικό πλούτο της περιοχής. Η Νίνα, μετά από έξι μήνες νοσηλείας μετά από τροχαίο, επιστρέφει στο πατρικό της κονάκι για να διαπιστώσει ότι παραμένει παντρεμενη με έναν άγνωστο ενώ η θετή ξαδέλφη της έχει ριζώσει για τα καλά στο σπίτι και δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να βάλει χέρι στην ουρανοκατέβατη περιουσία του θείου της. Τι θα συμβεί όμως όταν η μνήμη ξαφνικά επιστρέψει και η Νίνα βρει τον πραγματικό της εαυτό;
Στην αρχή το βιβλίο μου φάνηκε ελαφρύ, απλώς έρεε με το ερωτηματικό ποια είναι η πραγματική ζωή της Νίνας και αν κάποιος επίτηδες χάλασε τα φρένα του αυτοκινήτου της ώστε να τη βγάλει από τη μέση (νιάου, νιάου). Όταν όμως επανέρχονται οι θύμησες, η ιστορία αλλάζει ριζικά. Η ξαδέλφη Νταίζη, ένας κισσός που λατρεύει το χρήμα και μπορεί να χρησιμοποιήσει τη γοητεία της για να κάνει τα πάντα, κόρη πλούσιας γαιοκτήμονος από την Αρλ που παντρεύτηκε τον θείο της Νίνας, παρκαρισμένη από τον πατριό της στην οικογένεια της Νίνας, κάνει ό,τι μπορεί για να καλοπεράσει. Δε διστάζει να κάνει εραστή της ακόμη και τον θετό της θείο και η Νίνα πρέπει να κάνει κάτι για να το εμποδίσει. Έλα όμως που την προλαβαίνει το τροχαίο! Και ο άχρωμος Ορέστης; Ο γοητευτικός, πρώην εραστής της, ο Μάριος, που τώρα έγινε αστυνομικός διευθυντής; Τι ρόλο παίζουν στη ζωή της Νίνας; Για ποιο πράγμα θα ζητήσει τη βοήθειά τους;
Η ανατροπή της πλοκής είναι πραγματικά μεγάλη! Με επιδέξιο και πανέξυπνο χειρισμό, η συγγραφέας φωτίζει διαφορετικά την ιστορία, μας δείχνει τον πραγματικό πρωταγωνιστή του βιβλίου κι από κει και μετά έχασα τον λογαριασμό με τις εκπλήξεις και τα μυστικά! Ποτέ δεν περίμενα ότι πρόσωπα που αγάπησα στην αρχή και τα συμπάθησα θα έκαναν τέτοια πράγματα, οπότε έμεινα άφωνος να αναρωτιέμαι γιατί δεν το πήρα χαμπάρι! Οπότε το μυθιστόρημα εξελίσσεται σε καλογραμμένο αστυνομικό από ένα απλό κοινωνικό που το θεώρησα στην αρχή και μάλιστα τόσο καλογραμμένο σα σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Μοναδικές επιλογές χαρακτήρων, πρωτότυπες εκπλήξεις, μια ιστορία που με παρέσυρε ως το τέλος! Το συνιστώ για μια διαφορετική άποψη πάνω στο αστυνομικό μυθιστόρημα!
Όταν το διάβασα είχα γράψει στο bookia τα εξής…
Οφείλω, έχοντας μόλις χθες τελειώσει το βιβλίο (Ο κάμπος με τις κούκλες) που κέρδισα στις κληρώσεις του Bookia (βλέπετε είχα πολλά πράγματα να κάνω την περίοδο αυτή και ο χρόνος λιγοστός οπότε διάβαζα στις διαδρομές με το λεωφορείο ή για λίγο σε ένα ήσυχο καφέ πριν κάποιος γνωστός καθίσει μαζί μου), να συγχαρώ την συγγραφέα Γιώτα Στεφάνου….
Το βιβλίο της είναι καλογραμμένο, δροσερό, κελαρυστό θα έλεγα… Γλυστράει η γλώσσα όπως το νερό στην ρεματιά…. Αλλού κυλάει ήρεμα και μοιάζει έτοιμο να λιμνάσει έτσι που ξαφνιάζεσαι ακόμα περισσότερο όταν αμέσως πιο κάτω η ροή γίνεται αναπάντεχα ορμητική κι ανατρέπει τα πάντα… Προσπαθεί κανείς να πάρει θέση απέναντι σε κάθε ήρωα και διαρκώς βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα καινούριο του προφίλ… Απίστευτο…. Μέχρι την τελευταία στιγμή ανατρεπτικό… Ακόμα και το τέλος μένει μετέωρο πάνω από τον πιο μεγάλο καταρράκτη….
Είχα πολύ καιρό να ευχαριστηθώ τόσο ένα βιβλίο… Ίσως από το “Φίδια στον Σκορπιό”….
Δεν φτάνουν τα ευχαριστώ και τα συγχαρητήρια….
Σπύρος Μακρυγιάννης