Μνήμη που στριφογυρίζει
τους δείκτες της απόφασής μου
και με εγωιστικές φωνές
να ηχούν σε ανύποπτες στιγμές ζωής
που αγνοώ την προέλευσή τους
με οδηγεί.
Εγκλωβίζομαι.
Μνήμη που κολυμπά στον βυθό των θορύβων
της μελωδίας της ζωής μου
τσαλακώνοντας τη σαγήνη της
Ανυψώνεται να βγει, να συνδεθεί με τη βαθιά θλίψη
και μαζί της
να φύγουν και να χαθούν
στης λήθης το κουκούλι.
Απελευθερώνομαι.
Μνήμη που βαπτίζει με μύρο χτεσινό
καθετί νέο που καλώς ορίζω
Του στερεί την ανυπάκουη από πρoλήψεις αγνή ματιά μου
και εκτιμά θολά τα βήματά μου.
Παρανοώ.
Μνήμης παρασπονδίες στα βράδια της πλάνης μου
και λέω πως βίωσα ανυπεράσπιστες αλήθειες
Απλώνει ψέμα με δεξιοτεχνία στης λήθης τα κλεμμένα.
Ψεύδομαι.
–
γράφει η Κρυσταλλία
Αυτή η μνήμη τι μας κάνει…όμορφο