Σαν πέρασε καιρός,

χειμώνες μου φάνηκαν 

τα χρόνια.

Και δες, που είμαστε πάλι εδώ. 

Είπα να σου γράψω ένα 

γράμμα μα,

στα μάτια μου φάνηκε φτωχό.

Δεν έχω λόγια αρκετά να 

περιγράψω την οδύνη

και χρώματα ζοφερά

για να εκφράσω το θυμό.

Κοίταξα τα άστρα στον

νυχτερινό ουρανό

και η μοναξιά μου

έμοιαζε πιο πλατιά και 

από το ατέρμονο του

σύμπαντος.

Το βράδυ εκείνο ήταν

που ήθελα έναν φίλο.

Μα πόσοι λίγοι άνθρωποι

γνωρίζουν την ύπαρξη μου

και πόσοι ακόμη πιο ελάχιστοι,

θα μάθουν ότι υπήρξα ποτέ;

Αναζητώντας λύση στα

περίπλοκα ζητήματα της

φύσεως, 

κάλυπτα τα αδιέξοδα της

ανθρώπινης συνειδήσεως.

Κι ας είμαι μόνο μια μονάδα,

ένα ακόμη αστέρι στα δισεκατομμύρια 

του ουρανού.

Δεν έπαψα να ελπίζω στην μοναδικότητα 

μου. 

γνωρίζοντας πως κατά βάθος,

αυτή είναι σχετική.

Αντιλαμβανόμενος πως κάποια μέρα

κι εγώ θα σβήσω,

Φωτίζω περήφανα τον ουρανό.

με άγνοια και ενσυνειδητότητα

της ματαιοδοξίας μου,

λάμπω νοερά το σκοτάδι.

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη