γράφει ο Πάνος Τουρλής

Ένας άνθρωπος κάποτε είχε μεγάλη περιέργεια για τον ουρανό, αναρωτιόταν τι να υπήρχε εκεί πάνω και περνούσε την ημέρα του κοιτώντας συνεχώς ψηλά. Προσπάθησε να τραβήξει το ενδιαφέρον των συνανθρώπων του προς τον ουρανό αλλά κανείς δεν του έδινε σημασία κι έτσι ο άνθρωπος σύντομα αφομοιώθηκε στη δική τους ρουτίνα. Κάποια μέρα όμως βρέθηκε μπροστά σε μια τεράστια τρύπα και τότε τα πάντα άλλαξαν.

Το συναρπαστικό αυτό παραμύθι τονίζει με αλληγορικό τρόπο τη σημασία και την αξία που έχει η φύση στη ζωή μας και τον σεβασμό που της οφείλουμε. Με απλές προτάσεις και λέξεις γεμάτες εικόνες και αφηγηματική δύναμη γνωρίζουμε έναν άνθρωπο που προσπαθούσε να ξεχωρίσει και τελικά κατέληξε ένα ακόμη γρανάζι μιας αδιάφορης μηχανής. Με αφορμή το μυστηριώδες βάραθρο των πουλιών σε μια περιοχή του Μεξικού, ξεδιπλώνεται μια τρυφερή και συγκινητική ιστορία γύρω από την αξία και τη σημασία του περιβάλλοντος στη ζωή μας, κάτι που τονίζεται από το απρόσμενο τέλος και τον θαυματουργό θα έλεγε κανείς τρόπο που οι άνθρωποι τελικά θα κοιτάξουν ψηλά.

Η εικονογράφηση είναι της συγγραφέως και δημιουργεί με μεικτή τεχνική όχι μόνο τη ρεαλιστική απεικόνιση της καθημερινότητας του παρατηρητή αλλά και διάφορα σουρεαλιστικά μοτίβα (λαβύρινθους, κρατήρες κ. ά.) που μας δείχνουν τη μονοτονία και την ανία της κάθε μέρας όταν αυτή παίρνει τη θέση της συναρπαστικής παρατήρησης του ουρανού. Εξαίσιες οπτικές γωνίες, όπως αυτή που βλέπουμε τους ανθρώπους από πάνω, ενδιαφέρουσες απεικονίσεις μιας σκαλωσιάς γεμάτης εργάτες που δε βλέπουν τίποτα γύρω τους την ώρα της δουλειάς, τα χιλιάδες πουλιά που γεμίζουν τις σελίδες ξαφνικά και πολλά άλλα γνωρίσματα με ταξίδεψαν στη ζωή του παρατηρητή και μου έδειξαν τις διαφορετικές πτυχές της ζωής: σκοτεινή και μονότονη από τη μια, φωτεινή και απρόσμενη από την άλλη. Μια διαφορετική και πρωτότυπη ιστορία για το περιβάλλον και τη φύση.