Ολόκληρη ζωή υποσχεθήκατε
μα την αφήσατε λειψή
να σέρνει την ντροπή της στο σκοτάδι
ψάχνοντας, ψαχουλεύοντας στα σκουπίδια.
Να κοιτάζει με θλίψη, με παράπονο
της ρημαγμένης τους ζωή, τα αποκαΐδια.

Να ψάχνει συνεχώς, για δανεικά
έχοντας απολέσει, τα όποια ιδανικά.

Ένα ακόμα νούμερο, στο Ταμείο Ανεργίας.
Χωρίς ελπίδα, δίχως όνειρα.
Βουλιάζοντας σε ένα τέλμα δυστυχίας.

Να αδυνατεί να χορτάσει
με υποσχέσεις και ψέματα.
Να ντρέπεται να αντικρίζει
το σβησμένο χαμόγελο των παιδιών
τα φοβισμένα βλέμματα.

Μια ακόμα μέρα, με μαξιλάρι τον πόνο, τον καημό.
Με ανεκπλήρωτα όνειρα, δίχως ελπίδα
δίχως σκοπό.

Το κάθε σήμερα, χειρότερο από το χθες
Το κάθε αύριο, χειρότερο από το σήμερα.

Άνθρωποι γύρω μας, δυστυχώς
ταπεινωμένοι, δυστυχισμένοι.
πεταμένοι στα αζήτητα.
Αφημένοι σε μια μοίρα, που τους χτυπά αλύπητα.

Τους υποσχέθηκαν τα πάντα
και δεν κράτησαν τίποτα.
Και απαιτούν να συνηθίσουν, να μάθουν να ζουν
με αυτό, το τίποτα.

Ουαί υμίν, Φαρισαίοι υποκριτές.
Αιδώς, Αργείοι.
Αιδώς, ανάξιοι τιμητές.
Αιδώς, αχρείοι…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος