Στης πηγής το ξέφρενο αμπέλι‧
κατάφερε να ξαποστάσει‧
με τις ψυχές να ιδωθεί‧
να μαζέψει τα νιάτα της ‒
ένας κάμπος από λουλούδια‧
μαραμένα.
Κίνησε να απλώσει τη μπογιά της,
το χρώμα να θυμηθεί.
Τα μακριά μαλλιά της ‒
οι μνήμες της προσμονής.
Οι αδιάλειπτες οι σκέψεις ‒
το φως της μη φανεί.
Μα μίαν είναι η αλήθεια,
και πρέπει να ακουστεί.
Τα νιάτα της δεν ήρθαν,
μα ήρθε η ζωή.
Κόρη, ποτέ μην κλάψεις‧
ζούμε μονάχα μια στιγμή!
_
γράφει η Αθανασία Αργυροπούλου








0 Σχόλια