ΤΤαξίδεψα με τη βροχή
να ακούσω τη φωνή σου.
Μα η βροχή σταμάτησε
κι απόμεινε σιωπή.
Ταξίδεψα στον άνεμο
να νοιώσω την πνοή σου
μα ο άνεμος εσώπασε
εχάθηκες κι εσύ.
Ταξίδεψα με τα πουλιά
να μάθω που φωλιάζεις.
Μα τα πουλιά ξεστράτισαν
κι η θλίψη τα βαραίνει.
Δεν χτίζουνε τώρα φωλιές
δεν κελαηδούν σαν πρώτα.
Χαμένα μοιάζουνε κι αυτά
μες του χαμού, την ρότα.
Τα έδιωξαν απ΄τις φωλιές
κοράκια τις κατέχουν.
Στα δάκρυα και στον πόνο τους
ελάχιστοι συντρέχουν.
Πουλάκια, έρμα, αδύναμα
γύπες, πάντα θα υπάρχουν.
Αν ενωθείτε όλα μαζί
και πορευτείτε, σαν αετοί.
Κι οι γύπες, θα λουφάξουν…
_
γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος
0 Σχόλια