Διώξτε επιτέλους την ελπίδα!
Πάλι απρόσκλητη υφαίνει τη χίμαιρα..
Η πιο μεγάλη βάσανος για το μυαλό
και η ώρα που ξεψυχά η πιο πικρή..
Μα εκεί που την κηδεύεις κι ησυχάζεις,
πάλι γεννιέται απ’ την αρχή
και όπου πας σε ακολουθεί…
Κι όσο κι αν τρέχεις να ξεφύγεις,
σε κυνηγά και σε στοιχειώνει.
Και σαν να τρέφεται απ’ τον πόνο,
γιατί μπροστά του δυναμώνει.
Και ειρωνικά χαμογελάει,
όταν ξανά σε εγκαταλείπει
-μόνο για λίγο-
γιατί σκοπεύει να ξανάρθει…
Μα εγώ τις πόρτες μου θα κλείσω
και τα παράθυρα θα χτίσω!!
Θέλω να πάψω να ελπίζω
να πάψω πια να περιμένω
και τι καλά που θα ‘μαι τότε..
Καμιά χαμένη προσδοκία,
κανένα ξόδεμα ονείρων,
καμιά χαρά δίχως αιτία.
Όλα ευθύγραμμα, όλα ίσια.
Λέτε να έρθει εκείνη η ημέρα;
Πόσο καιρό την περιμένω;
Όχι Θεέ μου! Πάλι ελπίζω…
_
γράφει η Αναστασία Κακαρούμπα
0 Σχόλια