Αχάραγα γουργουρίζουν της ανέχειας τα εσώψυχα.
Η γιαγιά Δωροθέα, η ποιήτρια, νύχτα ξυπνάει να ζυμώσει
της Ανθρωπιάς τον επιούσιο άρτο.
Βγάζει –όπως κάθε μέρα– το κεφάλι της στο φωταγωγό
και μονολογεί στο αυγινό:
Καλημέρα, αξιοπρέπεια. Έχει ο θεός…
Ούτ’ ένα όνειρο δεν έχω πια στο φως να ξεδιαλύνω.
Αδειάσαν τα ντουλάπια της καρδιάς.
Δεν είναι έλλειψη τροφής, μήτε και στέρηση ελπίδας.
Είναι κενό της Ύπαρξης
στις συμπληγάδες της ανέχειας.
Δεν έχουμε Τίποτα, εχέμυθε φεγγίτη μου.
Ούτ’ ένα δράμι σεβασμού για της ζωής το θείο δώρο.
Ούτε μισή αναπνοή
να σώσει νέους πνιγμένους από μονοξείδιο σε μαγκάλι,
γιατί δεν είχαν μία σπίθα θαλπωρής.
Πόσες ψυχές δεν πρόλαβαν ν’ ανθίσουν,
γιατί δεν είχαν έστω ένα σπυρί Αγάπης;
Δεν έχω κανένανε στον κόσμο, πια, φεγγίτη μου.
Μονάχη μου στο δώμα αυτό, των γηρατειών το μνήμα,
στενάζω, ορφανεμένη από Λευτεριά κι από Φιλία.
Νυχτώνει – ξημερώνει,
στα ίδια στενά συνθλίβονται
του Αριστοτέλη η εντελέχεια απ’ τη μια
και της χαμοζωής η ανέχεια απ’ την άλλη.
Στένεψε το φιτίλι της ζωής, φεγγίτη μου,
μα το λαδάκι της δε σώθηκε ακόμη…
Καληνύχτα, Υπομονή. Έχει ο θεός…
Αύριο πάλι, θα σου ’χω νέα μου, θεέ μου.
Κι έκλεισε τα μάτια –μήπως κοιμηθεί–
η Δωροθέα η ποιήτρια, με τον φεγγίτη ανοιχτό,
μήπως ξεπέσει και για δαύτη κανένα όνειρο απ’ τ’ αστέρια.

Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΕΛΑΙΝΩ 2016

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας