Όταν τα φύλλα τ’ αρπάζει ο στρόβιλος του φθινοπώρου,
η ψυχή μου πονά,
(Παρά το γεγονός ότι την άνοιξη,
θα τα φυλλοφορήσει η ανακύκλωση ξανά…)

Όταν τα δέντρα ένας μπαλτάς τα ρίχνει νεκρά,
η καρδιά μου αιμορραγεί,
(Παρά το γεγονός ότι ο χειμώνας μας παγώνει
Και λατρεύουμε της εστίας τη θαλπωρή…)

Όταν τα μαλλιά μου πέφτουν τρίχα, τρίχα,
δεν με ενδιαφέρει καθόλου, πέφτουν απροειδοποίητα,
χωρίς θόρυβο, χωρίς φωνή,
Η φαλάκρα μου διαβάζεται σαν αλφαβητάρι…

Όταν τα δόντια χαλούν και αφαιρούνται ένα-ένα
και ο οδοντίατρος βλασταίνει νέα,
(πιστέψτε με, δεν είναι όλα όπως πριν,
ψεύδομαι αν σας πω πως πέρασα ωραία…)

Πονάει η ψυχή μου όταν πατώ ένα μυρμήγκι,
όταν κουτσουρεύουν τα κρίνα μαλώνω με τον αίτιο…
Σήμερα ο κόσμος βράζει σαν καζάνι στη φωτιά
και είναι έτοιμος να εκραγεί σαν ηφαίστειο…

Αυτούς τους ανθρώπους σαν καραβάνι μυρμηγκιών,
Σήμερα, ποιος μπορεί να τους λυτρώσει!
Αυτά τα παιδιά που ξεβράζουν τα κύματα στην ακτή,
έχει άρα καρδιές που να μην τις ματώσει;

_

γράφει η Νίτσα Δηιμίτερ (Nica Dhimiter)

Μετάφραση από τα αλβανικά: Πέτρος Τσερκέζης