Νίκη Ανδρικοπούλου
Γαβριηλίδης
ISBN: 978-960-576-599-6
Η Νίκη Ανδρικοπούλου («ο μωβ άνθρωπος», Γαβριηλίδης, 2017) πειραματίζεται με τη φόρμα και το στίχο. Πολύστιχες συνθέσεις διασταυρώνονται με μέσης έκτασης ποιήματα και μεγάλα αφηγηματικά πεζοποιήματα (ο κύριος Δακ εξομολογείται, το τέλος του κόκκινου, γρήγορα στο πουθενά) μιλώντας για τον θάνατο (ο μωβ άνθρωπος, μέρες πορείας, ο θάνατος είναι μία γαλάζια οπτασία, η δράκαινα, το φάντασμα) και τη μνήμη (όταν ήμασταν παιδιά, το τέλος του κόκκινου, η απώλεια των λέξεων, φυλακές, οι παραθεριστές). Παράλληλα, κοινωνικές αλληγορίες (χορεύοντας στην Πατησίων, σου είπανε για μένα ψέματα, φυλακές) ή αλληγορικές συνθέσεις για το προσφυγικό δράμα (μέρες πορείας, ο δρόμος) προσδίδουν μία κίνηση προς την «κοινωνικοποίηση της ποίησης/λογοτεχνίας».
Το εξομολογητικό ύφος συμπλέκεται με την υπερρεαλιστική ροή δομημένο σε μία έκφραση προσεκτικά αντιποιητική. Η γλώσσα της διακρίνεται από λυρικές ακτίνες που φωτίζουν τον υπαρξιακό της προβληματισμό. Η προφορικότητα και το έντονο διαλογικό στοιχείο σε συνδυασμό με τη σουρεαλιστική έκφραση (η δράκαινα, τώρα είμαι εδώ, και να πώς αλλάζει ο κόσμος, εθνικός γαμπρός, οι παραθεριστές, όταν ήμασταν παιδιά, σε όσους πιστεύουν στα θαύματα) και τη συνειρμική κίνηση της στιχουργικής της (ο μωβ άνθρωπος, το μισό μου πρόσωπο, ο κύριος Δακ εξομολογείται, ο εαυτός, μας γνωρίζω από το πάθος) ζωντανεύουν το ποιητικό πλάνο.
Εξάλλου, η εικαστική της είναι άλλοτε “κινηματογραφική”, με ρήματα σε εξακολουθητικό ποιόν που δίνουν κίνηση και ζωντάνια γεμάτα με σκηνογραφικές λεπτομέρειες και άλλες φορές πιο λιτή (το μισό μου πρόσωπο, τα ιερά κορίτσια, μέρες πορείας, εθνικός γαμπρός, όταν ήμασταν παιδιά, η απώλεια των λέξεων).
Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6
Ενδιαφέρον έχει ο τρόπος που το στοχαστικό υλικό αναδύεται μέσα από την εξομολόγηση. Η συνειρμική κίνηση του στίχου με τις υπερρεαλιστικές απολήξεις αφήνει αποφθεγματικού τύπου διαπιστώσεις να παρασέρνονται από τη “φιλμική” εικονοποιία και να δροσίζουν τον στίχο με τις υπαρξιακές αναζητήσεις της ποιήτριας (φυλακές, θάνατος είναι, ο θάνατος είναι μία γαλάζια οπτασία, οι παραθεριστές, έρωτας είναι).
Και τούτη η “κινηματογραφικότητα” υποστηρίζεται τόσο με ηχητικές εικόνες όσο και με το κυρίαρχο διαλογικό στοιχείο. Η ποίησή της Ανδρικοπούλου είναι εμποτισμένη στο σκηνικό στοιχείο και τούτη η διαλογικότητα εκφράζεται με τη χρήση όλων των γραμματικών προσώπων· ερωτήσεις (ο εχθρός της ομορφιάς μας, ο μωβ άνθρωπος, ο πλανήτης που είμαστε, χορεύοντας στην Πατησίων, ο κύκλος της αγάπης) ή διάλογος σε αντικείμενα προσωποποιημένα (μέρες πορείας) ή φανταστικά όντα (η δράκαινα) συνθέτουν ακριβώς αυτή τη σκηνικότητα της ποιητικής της. Έτσι δημιουργεί μία συλλογή γεμάτη πρόσωπα με επίκεντρο έναν αυτοαναφορικό υποκριτή και ενίοτε ένα τρίτο πρόσωπο αφηγηματικό. Συχνά δε το πρωτοενικό υποκείμενο με εξομολογητική διάθεση συμπλέκεται με το β’ πρόσωπο.
0 Σχόλια