Την τέχνη του έρωτα μαθαίνει από μικρή μια γυναίκα,

από τα πρώτα κιόλας βήματα ακούει ιστορίες για την δύναμη και την

επάρκειά του.

Μεγαλώνει όλο και περισσότερο μέσα της η πίστη στον έρωτα

(και όχι στην απλή ηδονή του σώματος, οφείλω να διευκρινίσω)

και έτσι άκοπα τής στερείται το μεγάλο ταξίδι,

πολύ νωρίς της χαρίζεται η Ιθάκη,

χάνει την ευκαιρία τον λάθος δρόμο να βιώσει, ώστε να γεννηθεί μέσα της

η σοφία των πραγμάτων,

είναι πολλών χρόνων διδαχής ο έρωτας

και τούτο είναι το αμάρτημά της,

πως τα όσα ήταν καμωμένη να κάνει, για μια στιγμή άλλη τα αναβάλλει,

σκοντάφτει πάνω στην ουσία της ζωής και ξεχνιέται

την ψυχή της λίγο να την ανεβάσει

πιο ψηλά από τον ώμο του ανδρός της.

Θανάσιμο το αμάρτημά της

και κληροδότημα βαρύ

να αντιλαμβάνεσαι από πάντοτε

τούτη τη θεϊκή δύναμη.

Είναι δυστυχώς και οι λοξοδρομίες καμιά φορά απαραίτητες.

_

γράφει η Παναγιώτα Κορφιάτη