Το Αιγαίο και γενικότερα η ελληνική θάλασσα αποτελούν μία διαχρονική πηγή έμπνευσης για την ποίηση. Από την εποχή των πρώτων επών η θάλασσα τραγουδήθηκε όσο τίποτε άλλο στην Ελληνική Λογοτεχνία. Και είναι λογικό χιλιάδες χρόνια μετά ακόμα να εμπνέουν τη δημιουργία νέων συνθέσεων. Η θάλασσα συνδέθηκε με τον χρόνο, την περιπέτεια και τον νόστο, τη ζωή και τον θάνατο, τη γυναίκα και τον έρωτα.

Σαν ένα ταξιδιωτικό βιβλίο στο Αιγαίο μοιάζει και η νέα ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Ράμμη, «άνεμος συναξαριστής» (εκδόσεις των φίλων, 2017). Η ποιητική σύνθεση του Ράμμη είναι ένα στιχουργικό ταξίδι αναμνήσεων, σαν ταξιδιωτικό έπος, που κυλά με την ευκολία του πεζού λόγου και τη γλύκα που αφήνει ο λυρικός τόνος της ποίησης.

Θρυμματισμένες συνθέσεις και ολιγόστιχα ποιήματα αρμόζουν την ενιαία ποιητική σύνθεση. Το διαφορετικό στιχουργικό ύφος των συνθέσεων (θραύσματα, πεζοποιήματα, συνθέσεις μεγαλύτερης έκτασης, θρυμματισμένος στίχος σε ορισμένα και επιμήκης σε άλλα) δημιουργούν μία απαγγελτική και οπτική ποικιλία.

Η διαύγεια και η εκφραστική απλότητα συνδέονται με τις μεταφορές και τον ήπιο σουρεαλισμό σε ένα φωτεινό ποιητικό καναβάτσο με επίκεντρο το νησιωτικό τοπίο και το α’ ενικό, δημιουργώντας ένα λυρικό στιχούργημα. Προσωποποιήσεις μετωνυμίες και παρομοιώσεις σαν δελφίνια βρίσκουν με φυσικότητα τη ρότα τους στην ποιητική του Ράμμη.

Με ένα ύφος αφηγηματικό που θεμελιώνεται στην απλότητα της προφορικότητας, εμπλουτισμένης με λυρισμό και τρυφερότητα, ο Ράμμης εξακοντίζει με τους φθόγγους του το συναίσθημα. Όμορφες μεταφορές παρεισφρέουν στο περιγραφικό ύφος ενισχύοντας το συναίσθημα που διαχέεται με στοχαστικές απολήξεις.

Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6

Με επιρροές από τη φωτεινότητα και το θαλασσινό μπλε του Ελύτη και μία έμπνευση ποιητικής σύνθεσης, ο ποιητής παραδίδει ένα λυρικό επίλλυο που ταξιδεύει τον ακροατή για τον περιγραφικό του λόγο. Η συνειρμική εναλλαγή των εικόνων και η πλούσια εικαστική τους αποτύπωση δημιουργεί μία ποιητική θαλασσογραφία που γοητεύει. Την ίδια στιγμή υπερρεαλιστικά στοιχεία συμπλέουν στην εικονοπλασία του ενισχύοντας τη συναισθηματική κλιμάκωση.

Το αρχαιοελληνικό στοιχείο συνδιαλέγεται με το θρησκευτικό και το θαλασσινό τοπίο. Ήχοι και κίνηση συνοδοιπορούν με τον σχολιασμό και το ρομαντικό στοχασμό. Ο Πάνας, τα μάρμαρα, η Παναγία και οι ξερολιθιές μαγεύουν τον ποιητή σε ένα στιχουργικό κρεσέντο συγκρητισμού της αιγαιακής ομορφιάς.

Ας μην ξεχνάμε, επιλογικά, πως το Αιγαίο αποτελεί σταυροδρόμι πολιτισμών, θρησκειών και καλλιτεχνικών δρόμων. Και μέσα από το πρωτοενικό βίωμα ο Ράμμης αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη διαχρονική αξία του αιγαιακού πελάγους για τον ελληνικό πολιτισμό καθιστώντας το σύμβολο για τη ζωή, τον έρωτα και τις ελπίδες των ανθρώπων.

Κράτα το

Κράτα το