Εκείνα τα χρόνια τραγουδούσαμε σε κάτι χωριά του κάμπου της Θεσσαλονίκης. Ντιζέζες μας έλεγαν τις γυναίκες, οι ντόπιοι. Παίζαμε λαϊκά και η πίστα ήταν σκέτο χώμα, πατικωμένο. Έρχονταν οι παρέες, τρώγανε και πίνανε. Ζευγάρια με κουμπάρους, εξαδέλφους και ανύπαντρες αδελφές. Κάποιοι είχαν και τα πιτσιρίκια τους μαζί, που αποκοιμιόντουσαν στο τέλος σε ενωμένες καρέκλες. Ερχόντουσαν και οι μάγκες με σηκωμένα τα μανίκια, γυαλισμένα τα παπούτσια και σήκωναν σκόνη από τις γυροβολιές στην πίστα.

Εγώ, βαφτισμένη Βαλαντούλα, το είχα κάνει Βάντα. Αργότερα κάποιος ξύπνιος μου κόλλησε, δήθεν στο μεταξύ μας, το Λιβελούλα. Πού το βρήκε ο άτιμος; Ποιος ήξερε τότε τις λιβελούλες; Δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν, γιατί δεν είχα τα κιλά, δεν ήμουν εύσαρκη, που λένε. Λεπτή και γκαχανιάρα από μικρή. Πού τα μπούτια, τα βυζιά που είχανε οι άλλες; Ήταν το παράπονό μου. Παραγέμιζα το μπούστο, για να δείχνω και εγώ λίγη μόστρα. Και άμα ερχόταν η σειρά μου να τραγουδήσω, βόγκαγε η καρδιά μου, γιατί ήξερα πως από κάτω περίμεναν τα μπούτια της επόμενης που ήταν νταρντάνα, να κάνουν χάζι. Αλλά το πάλευα.

Τι σκαλίζεις και εσύ, χρυσό μου, χρονιάρες μέρες; Πού να τα ξεθάψω όλα αυτά; Σαν όνειρο μου φαίνονται. Το ζήτημα είναι τώρα τι κάνουμε…

Τώρα στα γεράματα ο αδύνατος ο άνθρωπος είναι καλύτερα. Είσαι πιο σβέλτος. Λιγότερο βάρος, πιο γερά τα πόδια. Εξυπηρετιέσαι πιο εύκολα. Καλύτερα λιβελούλα η Βαλαντούλα, παρά να στραβώσουν τα ποδάρια, να κρεμάσουν οι κοιλιές και μη χειρότερα, Παναγία μου! Έχουν γίνει όλες τους ανοικονόμητες και ασυμμάζευτες.

Πού θα τα γράψεις, είπαμε, αυτά; Πήγαινε και στους άλλους. Κάθε καρυδιάς καρύδι έχει εδώ στο γηροκομείο. Όλοι θα έχουν να σου πουν ιστορίες τρανές. Πότε να γεράσω, να παινευτώ… Μισά αλήθεια, μισά ψέματα. Ρώτα, ρώτα… Ας το καλό τους… Να μην θυμάσαι καλύτερα.. Καλά είμαστε. Παράπονο δεν έχω…

_

γράφει η Δήμητρα Κουβάτα