Αναπνοές καθάριες, καμωμένες από φεγγάρι
μπαινόβγαιναν δίχως δισταγμούς
ανάμεσα στις αδιάκοπες καμπύλες που μας έδεναν
κάθε μικρή στιγμή που επιθυμούσαμε να πετάξουμε.

Ζεστές, κυματισμένες θάλασσες πρόβαλλαν στο μέλλον
όποτε παλιές, ονειρεμένες υποσχέσεις ‘γράφαν τ’ όνομά μας.
Σε χάραζε η πένα της ανείπωτης λαχτάρας σου για μένα,
με στρογγύλευε η απαλή σου άπνοια επάνω στο κορμί μου.

‘Κέινο που σ’ έκανε την απόλυτη συνέχεια της γκρίζας γραμμής μου
ήταν η απάρνηση του κάθε σου χαρίσματος στο βωμό της φροντίδας μου
μαζί με την ατελείωτη ανάγκη σου να δεθείς ελεύθερα
με την αμάλαγη γύμνια μου που σου δόθηκε αιώνια.

Ποιος ύπνος να’χε φανταστεί αγαπημένε μου, πως δε θα ‘ταν αρκετός
να μου χαρίσει ένα όνειρο τόσο ποθητό όσο εσύ.
Όλη η φύση ακόμα, ενωμένη σε δροσοσταλίδες ανοιξιάτικες ανίκανη θα ήταν
να δώσει μορφή στην ωραιότητα όπως εσύ την έπλασες.

Κανείς θνητός με πόδια κολλημένα στα γήινα δε θα μπορούσε
εσένα και εμένα μ’ αγάπη να αγγίξει.
Γιατί εκείνο που εμάς τους δύο ένωνε
ήταν η πιο όμορφη, άπιαστη πεταλούδα, με δυο φτερά αχώριστα κι ελεύθερα!

_

γράφει η Μαρία Τόιλου