Παρατήρησα ότι,
όσο πιο πολύ την
πραγματικότητα ανέλυα
τόσο περισσότερο
η σιωπή μου οξυνόταν.
Ίσως η όραση να
συνδέεται με την ομιλία.
Ίσως τα μάτια,
τα χείλη να υποτάσσουν.
Ίσως το βλέμμα,
τις λέξεις κυριεύει.
Γι’ αυτό, άγγιζέ με,
στην αφή να επενδύσω.
Ίσως κάποτε
τα όνειρα κραυγάσουν…
_
γράφει ο Γεώργιος Σταματόπουλος








Δέσμιοι της ανθρώπινης υπόστασης μας, ίσως μόνο η ποίηση δίνει στα όνειρα και τις επιθυμίες τρισδιάστατη οπτική. Λιτά και απλά νοήματα μεταφέρουν έντονα συναισθήματα στην “Αμφιβολία” σας. Δεν είναι απαραίτητα πάντα αυτό να κατορθώνεται με τη χρήση επιτηδευμένου λόγου και πομπώδους ύφους. Ευχαριστούμε.