Οι ανταύγειες του ο ήλιου στα τζάμια
και τα δάκρυα της βροχής,
αναμνήσεις του ονείρου
που χάθηκε στα χρόνια.
Φιλιά πίσω απ’ τις κουρτίνες
και έρωτες καλά κρυμμένοι στο παλιό σεντούκι.
Η αθωότητα που έκλεψαν με βία
και την έβαλαν να κρέμεται στο σύρμα
μαζί με το λευκό σεντόνι.
Μια καρδερίνα κλαίει τον πόνο μου
και τα κυκλάμινα στον κήπο
βάφηκαν βιολετί.
Ένα πένθιμο σύννεφο αγκαλιάζει
το θρήνο και ‘γω χορεύω
πάνω απ’ τα αποκαΐδια μου.
Τι απέμεινε να θυμίζει την παιδικότητα;
Μια κούκλα ξεχασμένη πάνω απ’ το τζάκι.
_
γράφει η Σταματία Βλάγκα
Πολύ όμορφο ποίημα!!Συγχαρητήρια!!!!
Σας ευχαριστώ πολύ πολύ!!!!!