- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

Τί σόι ζωή σαν δεν μπορείς να ζήσεις, Lockdown και πέφτει η αυλαία. Το πλήθος χάνεται και η ζωή μαραίνεται. Απορείς, π’ απλώνεται φως ημέρας σε δρόμους σκοτεινούς.   Ανήσυχη η ηρεμία τρομοκρατεί την μνήμη, που παίζει play bacκ σαν μαυρόασπρη ταινία, το τότε,...

Για μια στιγμή έρχονται κοντά σου, μα σαν στο θρόνο τους καθίσουν, κλείνουν τις πόρτες και μένεις απ’ έξω. Έχουν δικά τους όνειρα και σχέδια για του περίγυρου την κοινωνία.    Ότι εσύ ονειρεύτηκες στα συμφέροντα τους είναι παραφωνία.   Είσαι κουβάρια,...

Ώρα την ώρα, στιγμή τη στιγμή, μπροστά από έδρες, γραφεία και θέσεις, πίσω από τοίχους και πόρτες κλειστές με κουρασμένα μάτια κι ανάσες πνιχτές, έσπρωχνε στον ίσκιο της  τη μέρα.   Σκέψη τη σκέψη, λόγο το λόγο με συρτές φωνές και σύμφωνες σιωπές, με...

Κοιτάζοντας γύρω αφουγκράσου το αναπάντητα δοσμένο, την ουτοπία σύλλαβε, αγγίζοντας των σωμάτων τα δελεαστικά αινίγματα. Στο λευκό περπάτα πισωβλέποντας τη θάλασσα, πίνοντας του φεγγαριού τα κίτρα. Κι αν σ’ αποσπάσει το ηλιοβασίλεμα, δες που κρύβονται τ’ αστέρια...

Ψυχές που μένουν για πάντα κοντά μας  νιώθουν και μένουν βαθιά στην καρδιά μας  τον κόσμο βλέπουν και στέκουν  μπροστά μας  φύλακες Άγγελοι συχνά στα όνειρά μας    Στους ουρανούς κατοικούν και αισθάνονται  περιπλανώνται παντού και δεν χάνονται  σμήνη ιπταμένων...

Βάρδια πρώτη· στην Πύλη.  Ο προϊστάμενος σαφής,  ρητές οι οδηγίες:  Σηκώνεις το χέρι  [σφιχτός ο καρπός,  τεντωμένος ο αγκώνας]. Σημαδεύεις [το πιστόλι ένα εκατοστό  απ' το μέτωπο απόσταση]. Πιέζεις τη σκανδάλη  και ρίχνεις. Τόσο απλό. Αν το κρανίο διαμελιστεί ...

Τα μάτια σου, γαλήνια θάλασσα στην ανατολή, πορφύρωμα ουρανού στη δύση, ανοιχτή αγκαλιά, γλυκιά απαντοχή και μια ατέλειωτη προσμονή, να χαρώ στ’ ανθοβόλημα της ψυχής σου. Και το βλέμμα σου, άναρχο και φευγάτο πρωινό, σπάταλο της ίριδας σημάδι, έκστασης αντηλιά,...

  Νίκη Σκουτέρη Ποιητική Συλλογή Χαϊκού Εκδόσεις: ΚΕΦΑΛΟΣ ISBN: 978-618-85148-0-5 - Βιβλιοκριτική - Κείμενο: Γρηγόρης Σκιαδάς - Η ποιητική συλλογή "150 Χαϊκού Καρδιάς και του Μυαλού" της Νίκης Σκουτέρη αποτελείται, όπως δηλώνει και ο τίτλος της, από 150 χαϊκού...

Μεταξύ, του παρελθόντος και του μέλλοντος  στεκόμουν, προσμένοντας να διασχίσω την όχθη της ύπαρξης ενώ η ευτυχία συνθλιβόταν με ταχύτητα ιλιγγιώδη  στο τείχος της σιωπής. Αυτή έζησε, εγώ πέθαινα… _ γράφει ο Γεώργιος...

Τη βαλίτσα γεμίζω με χώμα κι εκεί μέσα φυτεύω λουλούδι το ταξίδι που είπα να κάνω ας γενεί τούτην ώρα τραγούδι   στη βαλίτσα φυτεύω γεράνι κόκκινο να βάψει τον τοίχο και ακούω μονάχα εντός μου  να βουίζει τ' αεροπλάνου τον ήχο   θα με πάει, θα με πάει...

Δεν σε φοβάται γιατί είσαι όπλο χωρίς σφαίρα. Εσύ πολεμάς με λόγια κι αυτός πίνει αίμα. Σου βάζει πιστόλι στον κρόταφο κι εσύ κάνεις κουβέντα. Σου κόβει το αυτί κι εσύ κάνεις υπομονή. Σου κόβει το χέρι, κάνεις πως δεν πονάς. Σου κόβει το πόδι, παράλυτο σε αφήνει κι...

Κλεμμένα τα σπίτια κι οι μνήμες μανταλωμένες. Κλέφτη, κάθεσαι σε δέντρο χωρίς ρίζες, οι νύχτες σε στοιχειώνουν, η γη ξερνά τα βήματα σου, δε σ αναγνωρίζει, σε εξαφανίζει. Μαύρη σελίδα θα μείνεις, όπως και τόσοι άλλοι.   _ γράφει η Νατάσα...

Ακόμη μία μέρα, σπούδαγμα αρετής και άσκηση ευθύνης. Επίγνωση η σεμνότητα κι ο σεβασμός καθήκον, ο λόγος διαυγής και σύστοιχος της σκέψης, οι προσφωνήσεις άνθισμα και οι σχέσεις αρμονία. Χρωματισμοί τα βλέμματα και άσματα το γέλιο. Και είναι η ζωή, ηλιού βλεφάρισμα...

Μια ζωή μαζί σου και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα - ακόμα τουλάχιστον - ν’ απαγγέλω στον άνεμο το ποίημα εκείνο που πονά που σιωπά που φλέγεται που μονάζει στο βυθό των μεγάλων ματιών σου.    _ γράφει ο Τάκης...

Τα γέλια σου τα δυνατά μου ξυπνούσαν την καρδιά και πάντα ζούσαμε μαζί όσα χωρούσαν στην στιγμή. Τώρα από μακριά πλέον μόνο διαδικτυακά είναι κακόγουστη γιορτή η ανέπαφη επαφή. Στο μυαλό μου σε γυρνώ σε αγγίζω, σε φιλώ μα μου ξεφεύγει η μορφή το σχήμα και η αφορμή....