Αποχωρισμοί… πόνος αβάσταχτος. Αποχωρισμοί οριστικοί με όλα τα τελετουργικά… και κρατάς τον πόνο απ’ το χέρι και πορεύεσαι μέχρι νάρθει η σειρά σου… Οι άλλοι, οι ζωντανοί θάνατοι, οι ζωντανοί αποχωρισμοί, αυτοί σαν να πονούν πιότερο. Γεννιέσαι και μεγαλώνεις ν’...

Ήρθε το μαύρο και πήρε τη θέση του άσπρου. Ήρθε η μέρα και πήρε τη θέση της νύχτας. Ήρθε ο πόλεμος και πήρε τη θέση της ειρήνης. Έτσι όπως το μαύρο κάλυψε το άσπρο μια μέρα. Έτσι και η απανθρωπιά κάλυψε και έσβησε τα όνειρα εκατομμυρίων παιδιών στον κόσμο, και ήρθε...

Η συνείδηση κοιτάει πίσω και σου θυμίζει κάθε βράδυ τις λάθος ατάκες στης ζωής σου το θέατρο. Ζωηροί θεατρίνοι τραγουδούν στην παράσταση μας γελάει απρόβλεπτο της πλοκής το σενάριο. Σκηνικό που αλλάζει σ’ ένα πλάνο ανείδωτο ποιον θα χειροκροτήσεις θα αποδοκιμάσεις...

Είσαι, ό,τι πόθησα μια νύχτα στα κρυφά. Είσαι, ό,τι αγάπησα με όλη μου τη καρδιά. Είσαι, ο άνθρωπος που η καρδιά μου αναζητά. Είσαι, ό,τι θέλησα δίχως δεύτερη ματιά.   _ γράφει η Σία...

Δεν ζήτησε πολλά, ούτε ήταν μεγάλος άνοιξε την χούφτα του και είπε σιγανά, έτσι όπως ήταν κουρελιασμένος και χλωμός δώδεκα ευρώ και τέσσερα λεπτά.   Χωρίς δύναμη και πολλά πολλά τα πήρε σιγανά και πήγε για δουλειά. Χωρίς να αντέχει άλλο πια πόνεσε και είπε ότι...

Πού πας κορίτσι με τα γκρίζα μαλλιά, καμωμένη μιαν αντάμωση με την μπαλάντα στο χέρι; Ποιας νιότης θεριό γήτεψε η ροδοκόκκινη, χωρίς φτιασίδια ομορφιά σου κι όνειρα ζωγραφίζει η γη σου η ανότιστη, στ΄ουρανού τη σκέπη; Ποια θάλασσα αναζητάς, να ξεπλύνει τη ρυτίδα...

Μακρύς ο δρόμος για την επιτυχία, σαν μια μεγάλη σήραγγα ένα τούνελ, με ένα τρένο μέσα και κάθε στάση που κάνει το τρένο μια ευκαιρία Κάθε στάση που κάνει είναι σημαντική και πρέπει να τρέξεις για να προλάβεις το τρένο, πρέπει να βιαστείς για να μην φύγει η...

Μικρό ονειρικό πουλί, σε κρατώ μέσα από τη φυλακή του ύπνου ενώ ένα μαύρο ανυπότακτο γεράκι παρακολουθεί από το σκοτεινό δέντρο της νύχτας παροτρύνοντας τον εαυτό του στην απελευθέρωση του ξυπνήματος η οποία έχει το δικό της τοπίο τρόμου. Πώς θα σε σώσω όταν το...

Σου έμαθα εγώ να παίζεις ζάρια σημαδεμένα με φτερά θανάτου την ζωή σου; Όχι μου απαντάς "πόλεμος εκ των έσω κι εσύ ήσουν έξω " Δε φταίς εσύ, η συνήθεια όπου βρίσκω γκρεμό να πέφτω από φόβο μην με γκρεμίσει εκείνος πρώτος, μα δεν τον είδα ποτέ να σείεται παρά να...

Βλέπεις το λευκό χαρτί; Ποτέ δεν αγαπήθηκε. Έτυχε, ίσως, κάποιου θαυμασμού στιγμιαίου κι επιφανειακού. Πώς να αγαπηθεί, άλλωστε, η τόση τελειότητα; Συναισθήματα μόνο τα σημάδια εγείρουν. Για τις ατέλειες φύλαξε τον σεβασμό σου όλο. Την πένα της ιστορίας εκείνες την...

Στα υπόγεια της κόλασης στενάζει ένας λαός στην τύχη του κραυγάζει χωρίς να ρωτηθεί, στον πόλεμο ριγμένος σε ένα ποτάμι δάκρυα, στο αίμα βουτηγμένος Ή σε ερείπια κλειστά ή σε άγρια καταφύγια ο φόβος του θανάτου τρομοκρατεί τα επίγεια βομβαρδισμοί, κρότοι, καπνοί,...

Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου Στάλα τη στάλα Την αναιμική ψυχή μου Θα ρουφήξουν Δεν ξέρω γιατί με επέλεξαν Μα από την άλλη...

Καθώς γέρνουμε, πάντα, τα πρόσωπα βλέπουν ανατολή. Κροταλίζουν, θαρρείς χώρια μας κι αθόρυβα, ένα φόρτωμα γιατί στα όνειρά μας, ξεχασμένες υποθέσεις, άλυτοι γρίφοι, θύμησες σκοινιά, κι ένα κομμάτι απ’ το μέλλον, αδιευκρίνιστο κι αυτό, ριγμένο, έτσι, με εμάς...

Ερέτης Μνήμης γίνηκε σήμερα τούτο το βροχολόι, το απρόσμενο. Πραμάτεια στιγμών φόρτωσε στο πλεούμενο τ' αραχνιασμένο και κίνησε. Ατίμονο, ανίστιο, με κόντρα τον καιρό, το άγνωρο το όνειρο κυνηγώντας. - Πού πας αφρόντιστο κι ανάρμενο, δίχως πυξίδα κι οδηγό, της...

Δίνεις λατρεία μου άλλη υπόσταση Άλλο οξυγόνο δίνεις πνοής Το άπαν δίχως εσένα ελάχιστο Ζω άλλονε κόσμο στη γης Έτσι πιστεύω, τη θεία μαγεία Ποιος το ΄πε δεν έχει φύλο ο θεός Τη δύναμη έχει, τη φαντασία Ευσπλαχνία που μ΄ έκανε ον Έφερες ουρανό υπερούσιο Έφερες γη...

Χαθήκαμε σε αυτό το λίγο που λογιάσαμε για πολύ. Όταν ο αγέρας λυσσομανούσε, άρπαζε φύλλα, κλαδιά, στροβίλιζε με μίσος πετάγματα πουλιών, στέγες, ξύλα ξεχασμένα στην άκρη, προσμονές δεν κουρνιάσαμε σε μια γωνιά να συλλογιστούμε το άπειρο. Κι όταν ο ήλιος έκαιγε το...

Την ανάσα σου δωσ’ μου. Μια τελευταία σου ανάσα κρύψε μου, σαν παιδική ανάμνηση της μοίρας παιχνίδι Μια τελευταία ανάσα σου κλέψε μου, σαν λαθροκυνηγός του παρθένου δάσους. Της θύμησης της πρώτης ανάσας, γίνε ξανά η ζωή μου. Θύμισε μου! Δωσ’ μου του ανέμου θωριά,...

Συναντώ κάθε μέρα αυτή την γυναίκα, στη στάση. (της ζωής) Στα ματόκλαδα της ψυχής της εκπλειστηριάζονται ολόγιομα φεγγάρια. Βαδίζει πριγκιπικά κάτω από τις τρεμάμενες φλόγες του ήλιου και μαζί του διαπραγματεύεται το χρύσωμα των μαλλιών της. Στο ‘’ένδον’’ της έχει...