Σώπασε αγέρα, σώπασε, τη μιλιά της μη μου κουβαλάς, απ' τον λήθαργο τής ξέχασης με ξυπνά, κι η θύμηση στήνει γιορτή, όσο τα βλέφαρα υγρά βαραίνουν.   Στο χάραμα σκοτάδι λευκό, νεράιδες να χορεύουν στο ρυθμό της φωνής της, και τα ξωτικά να γυρεύουν πατήματα,...

Ο κυρ Μένιος τραγούδαγε, χάιδευε, πότιζε τα βασιλικά, τα τζίνια, τον απήγανο, την αρμπαρόριζα, τα τριαντάφυλλα, όλα τα μυρωδάτα καλούδια που ζούσαν αγαπημένα στον κήπο του μικρού πέτρινου σπιτιού, στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Χρόνια ολάκερα από την ώρα, που η...

Η άνοιξη έφυγε σου λέω μα εσύ επιμένεις πως πίσω μου στέκει... Παίρνω μολύβια και χαρτιά γράφω εκείνες τις εξισώσεις τις δύσκολες και τις στριφνές με γράμματα και αριθμούς και λογικά στο αποδεικνύω πως θέλει μια εγκυμοσύνη για να ’ρθει πάλι η εποχή των ανθισμένων...

Οι μηχανοδηγοί των τραίνων δεν συναντήθηκαν ποτέ έστω κι αν οι τροχιές συνδέονταν στο σύνηθες σημείο της επικίνδυνης καμπής ο χρόνος μέτρησε διαφορετικά τα πράγματα, άλλωστε “το ανάλογο” δε συμπίπτει πάντα με το “ποθητό”.   _ γράφει η Φανή...

Καλησπέρα σας Κύριε Ποιητά. Σας συνάντησα τυχαία χτες ν’ απαγγέλλετε τους λογισμούς σας με στόμφο κι επιτηδευμένες παύσεις προς το εκστασιασμένο ακροατήριο, κι ειλικρινά σας ζήλεψα για την υπέροχη σεμνοτυφία σας. Σχεδόν είχα πρόθεση να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία...

Πεινάνε τα κατσικάκια που ξέχασε η μάνα μεσημέριασε πια ήλιος σηκώθηκε κλαίνε πολύχρωμα αυτάκια ξαπλώνουν αγκαλιά στο χορτάρι γουργουρίζει η κοιλίτσα άδεια Χτύπα τώρα δυνατά Άπονη μάνα δε γνωρίζει συμπόνια όμορφη έγινε, κομψή σε λιβάδι γυρνά το μέλλον της σκάβει,...

Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι...   Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι... Θά 'ρθει πρωί και θα το δεις θ' ανθίζει μέσ'...

Στο χρωματιστό σύμπαν της άδυτης ψυχής μου μόνο σκιερές σκέψεις μπορούν να ενοχλήσουν Σκέψεις πικρές και σκοτεινές μακριά από τον ήλιο της αλήθειας μου Τολμούν να περιβάλλουν το γαλαξία μου και προσκολλημένες σαν βδέλλες την εισβολή να επιχειρήσουν Όσο προχωρούν...

-συνομιλώντας με το Φραντς Κάφκα- Πολλά από τα γραφόμενα είναι παρμένα από τα ημερολόγια και τις επιστολές του Φραντς Κάφκα -Μόλις ετοίμασα το φαγητό Φραντς. Να σου βάλω να φας; -Τι έχεις φτιάξει; Κρέας; Δεν είναι μέσα στις διατροφικές μου συνήθειες. -Μα αυτό το...

Πολλά τα βαγόνια. Σε ποιο να επιβιβαστείς; Σε ποια θέση να ζωγραφίσεις τα μάτια σου; Εξασφαλισμένο εισιτήριο ατέρμονης διαδρομής. Ίσως κατέβεις στην επόμενη στάση. Ακαθόριστα χρώματα περιέχει η βαλίτσα. Συνταξιδιώτης σου, σιωπή αλλοτινή.   Ένας καινούργιος...

Η Λιβελούλα ήταν ένα κορίτσι που μεγάλωσε στο Μεσολόγγι. Το ξύλινο σπίτι ήταν χτισμένο μέσα στην λιμνοθάλασσα. Τα βράδια καθόταν στο μπαλκόνι του σπιτιού ακουμπώντας τους αγκώνες στα ξεθωριασμένα ξύλα της κουπαστής, ψάχνοντας να βρει την ηρεμία της και να ταξιδέψει...

Μποτίλια με κρασί, κέρασμα στις Ερινύες μέθυσμα και τάμα, Δαίμονες να μη γενούν, θεριά εξόριστα διψασμένα.   Ποινή οι ψευδαισθήσεις, στο πουγκί κληρονομιά, προικοσύμφωνο κύκλου χαμένου, άκληρες, μαντάτων κουβάλημα.   Παρακαταθήκες λησμονημένες, άτολμη...

Όμορφοι οι αστερισμοί απόψε θυμίζουν τη γιαγιά μου τη Τζαμπί[1] όπως τη φώναζε ο παππούς μου. Έδειχνε τα νεφελώματα στον ουρανό κι έλεγε πως είναι ο ποταμός Ιορδάνης. Νοσταλγική μυρωδιά από βασιλικό στο γλαστράκι μιας αγαπημένης αυλής. Θυμήθηκα το ματωμένο δάχτυλο...

Ο κύριος Πέτρος γεννήθηκε στα Καμίνια του Πειραιά το 1936. Μεγάλωσε σ’ αυτή την πόλη μέσα στον πόλεμο και τις δύσκολες συνθήκες της κατοχής. Το πατρικό του σπίτι ήταν απέναντι από το μηχανοστάσιο στου Ρέντη. Εκεί μέσα συνήθιζε να παίζει με τα παιδιά της γειτονιάς...

Ήθελες ταξίδι να θυμίζεις, αγάπη να τορπιλίζεις, την νέα μέρα με ελπίδα να αντικρίζεις, σε ποικίλα σημεία του ορίζοντα να αρμενίζεις.   Όμως ταξίδι τελικά δεν θύμισες, τα όνειρά μας κοίμισες, τον έρωτά μας δυσφήμησες και την απόσταση μεταξύ μας υπερεκτίμησες....