Ο Κόκκινο τριαντάφυλλο που την αυλή στολίζειςΚάθε αυγή και δειλινό αρώματα σκορπίζεις  Μικρό αγριολούλουδο αγκάθια στο κορμί σου   Βελούδινα τα πέταλα και πράσινη η μορφή σου Κόκκινο τριαντάφυλλο χορεύεις με τα αγέριΚι ο ήλιος σε πολιορκεί όλο το...

Ο Σπαρτιάτης Λεωνίδας, που πολεμά αδίστακτα,  για πάντα, δημιουργεί πρόβλημα στον ανάπηρο Εφιάλτη, που αποφασίζει πως ήρθε η αιώνια στιγμή, χαιρέκακα να εκδικηθεί,  να προδώσει, όπως κάποτε από τύχη γλίτωσε από τον Καιάδα, και χαίρεται μέσα του πολύ.    ...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Ασάλευτες περνούν δίπλα μας οι όμορφες στιγμές. Τις λησμονήσαμε κι αυτές μας το κρατούν. Αχάριστα βιαστήκαμε να κρίνουμε τον βίο μας κι αυτός μας εκδικείται. Τώρα τι κι αν προσπαθούμε, τίποτε δεν αλλάζει, φτιασιδωμένη, περιττή κατήντησε η ζωή μας…   _ γράφει ο...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

"Η υπόσχεση ενός αγώνα" Στον κόσμο που βρεθήκαμε κάποια στιγμή μοιραία σαφώς δεν τον διαλέξαμε μας δόθηκε τυχαία Χωρίς να το θελήσουμε μας έριξαν στη μάχη μιας επιβίωσης σκληρής βιώνοντας τα πάθη Μόνοι κι απροστάτευτοι στης πάλης τα γρανάζια στ’ αφεντικά μας όμηροι...

Ειδήσεις,  κάποιες φορές ευχάριστες, και άλλες αδιάφορες και λυπητερές.   Και τόσο δεν την πόνεσε, που μέσα σε βαλίτσες άλλων, οι στίχοι της ακόμη ταξιδεύουν, ύποπτα!  Και άλλοι πλουτισαν στη ράχη της. Έτσι γίνεται άλλωστε πάντα, στις διασταυρώσεις!  ...

Εικόνες αναβόσβηναν μπροστά απ’ τον καναπέ του Χρώματα τρομακτικά αληθινά˙ Λίγο σαν πέρασε ο χρόνος, προτίμησε το ονειρικό παλάτι του. Κρίμα που ήταν ξύπνιος μες στον ύπνο του Και πέρασε την φιλντισένια πύλη.   _ γράφει η Ηλέκτρα...

Κήπος ολάνθιστος οι καρδιές, γλυκά αρώματα πνιγμένος. Κίτρινα, κόκκινα, λευκά λουλούδια ανθισμένος. Στο τέρμα του κήπου μια πηγή, που δίπλα της δύο τριανταφυλλιές δεσπόζουν. Η μια είναι κίτρινη, χρυσή, σαν του ήλιου της αχτίδες φωτεινή. Μα τα φυλλαράκια της θαμπά...

Και να που έφτασε ο καιρός Που δεν θα σε ξαναδώ. Μόνο φωτογραφίες σου έχω να σε θυμάμαι Και ούτε δύο λέξεις σου να με παρηγοράνε. Αχ πόσο σε αγαπούσα και πόσο σε αγαπώ Μα ποτέ μου δεν σου το έκανα γνωστό. Εσύ ήσουν του έρωτος μου το πιο γλυκό λουλούδι Και της...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Είσαι πικραμένος μες στην πόλη, τ' άγνωστο σ' αρέσει να ζητάς, κάτι σε κρατάει όταν μένεις, κάτι στο μυαλό σου κυνηγάς. Σε σαράντα θάλασσες θα φεύγεις, σαν κυνηγημένος πειρατής, είναι άγνωστες οι αφορμές σου, του ονείρου είσαι ταξιδευτής.... Το φεγγάρι σ' έχει...

  γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης   Τούτες οι γραμμές δεν αποτυπώνουν τίποτα άλλο παρά σκέψεις γεννημένες μέσα από την ψυχική προβολή τής ξεχωριστής, πνευματικής πραγματικότητας που βιώνει ο μελετητής της ποίησης του Απόστολου Παλιεράκη στις δύο ποιητικές...

Τα όνειρα είναι, οι ηλιαχτίδες της ψυχής μας το μαγικό αντίδοτο, στην αφόρητη πεζότητα οι πιο γλυκές νότες, στην παρτιτούρα της ζωής μας η ανέμελη διαφυγή, απ’ την πραγματικότητα.   Τα όνειρα είναι, το άρωμα της καρδιάς μας έχοντας την γλυκιά γεύση, μιας...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

είμαστε τέρατα της τέχνης μας τεχνήματα χειροκροτάμε τις σκιές μας με καμάρι κι αυτές αιώνια μας ακολουθούν  (διττός ο λόγος τους) σαν κουρδισμένα μηχανήματα  είμαστε κέρματα κι ως να γυρίσει ο μοχλός  κι όλος ο κόσμος μας μαζί του  σα κρεμασμένοι από κλωνάρι...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Όταν κοιτάς τον ουρανό  και θεό δεν βρίσκεις· Δεν πάει να πει πως χάθηκες  μα πως τώρα τον γνωρίζεις.  Γιατί άραγε δεν είναι το νόημα αυτό; Να δεις ότι είσαι ο δούλος και ο φτωχός, Ο πλούσιος και ο ισχυρός, Ο άνθρωπος και ο θεός! Πάντα στο τέλος μένεις μόνο εσύ Και...