Ακόμη μία μέρα, σπούδαγμα αρετής και άσκηση ευθύνης. Επίγνωση η σεμνότητα κι ο σεβασμός καθήκον, ο λόγος διαυγής και σύστοιχος της σκέψης, οι προσφωνήσεις άνθισμα και οι σχέσεις αρμονία. Χρωματισμοί τα βλέμματα και άσματα το γέλιο. Και είναι η ζωή, ηλιού βλεφάρισμα...

Μια ζωή μαζί σου και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα - ακόμα τουλάχιστον - ν’ απαγγέλω στον άνεμο το ποίημα εκείνο που πονά που σιωπά που φλέγεται που μονάζει στο βυθό των μεγάλων ματιών σου.    _ γράφει ο Τάκης...

Τα γέλια σου τα δυνατά μου ξυπνούσαν την καρδιά και πάντα ζούσαμε μαζί όσα χωρούσαν στην στιγμή. Τώρα από μακριά πλέον μόνο διαδικτυακά είναι κακόγουστη γιορτή η ανέπαφη επαφή. Στο μυαλό μου σε γυρνώ σε αγγίζω, σε φιλώ μα μου ξεφεύγει η μορφή το σχήμα και η αφορμή....

Και δειλά - δειλά και σταθερά φτάσαμε στην εικονική πραγματικότητα.   Η τεχνολογία μας τα παρέχει όλα. Ηλεκτρονικές αγορές ηλεκτρονικοί λογαριασμοί ηλεκτρονικό χρήμα ηλεκτρονικά παιχνίδια ηλεκτρονική μουσική και συναυλίες ηλεκτρονικό θέατρο (αργεί λιγάκι αυτό)...

Από τη συμβουλή ως και τη σύσταση, η απειλητική ματιά κι ο οργισμένος λόγος, εκεί, στην περιπολία, την επίβλεψη και τη σήμανση, αυθαίρετα επέβαλαν τη δύναμη της εξουσίας κι αυτάρεσκα συνταίριαξαν το επίτιμο προσωπείο, με τη σιγουριά τ’ ανώνυμου και τη φυγοδικία....

Κάτω απ΄τον λησμονημένο ήλιο ηγέτες χτίστες με βράχο φράζουν τη σπηλιά του Αριστοφάνη την φιλάσθενη Ειρήνη να κρατούν φυλακισμένη. Απ΄τη Δαμόκλειο σπάθη, τις τρίχες τ΄αλόγου έκοψαν στα κεφάλια τους τα ασυνείδητα ανηλεώς μην πέσει.   Στον Τρυγαίο οι διπλωμάτες...

Έχουμε ανάγκη αποδράσεων, είπα. Χρειαζόμαστε συγκεντρώσεις, απάντησες. Οι συγκεντρώσεις τους βρεγμένοι σοβάδες του γεντί κουλέ. Τα χείλη σου στάζουν διαμαρτυρίας αλουργίδα, αμφιβολία που ωρίμασε, μπέσα που τρελά θέλγει, παιχνίδια σπινθηρίσματος που έκρηξη...

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν......

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

Από χρώμα βαθύ, αραιό, τον ρούν του χρόνου συλλογίζομαι. Επέμεινα χωρίς να υπομείνω στον χρόνο τον αήττητο, τον ηττημένο από τον ίδιο που επαναλαμβάνεται προπαγανδίζοντας υπέρ της πραότητος ενώ ταχέως χάνεται στην γενεσιουργό αιτία της ανυπαρξίας του την κίνηση και...

  Στέλλα Πετρίδου "Αύγουστος" Ποίηση σε μορφή Τάνκα Εκδόσεις: Άλφα Πι, 2020 ISBN: 978-960-632-060-6 - Βιβλιοκριτική - Κείμενο: Γρηγόρης Σκιαδάς - Η ποιητική συλλογή "Αύγουστος" της Στέλλας Πετρίδου αποτελείται από εκατό συνολικά τάνκα. Νοηματικά η ποιήτρια...

Χαμόγελο Ειρήνης, του Μάη οι κλαγγές, θυμωμένες Ψυχές τ’ αγριολούλουδα! Γεννήθηκε το Φως του Κεραυνού, στις μαυρισμένες φάμπρικες, στους δρόμους που πονάνε! Ύψωμα προς το Σύμπαν οι κραυγές, των Εργατών που λεύτεροι αίμα στο χώμα γίναν. Αίμα-θυμίαμα, Άστρο φωτιάς!...

Το πρωινό, χλωμό, υγρό στην παραλία, με την ομίχλη, ένα πέπλο, να καλύπτει όσα απλώνονται μπροστά κι είναι μαγεία μα και πληγή αγιάτρευτη στα στήθη, να νοιώθεις ότι πια δεν σου ανήκει, όμως, δεν παύεις ν’ αγαπάς τη νοσταλγία, που σου ξυπνά, μόλις τη δεις, η...

Η ‘ελληνικότητα’ στο μουσικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι: Το τραγούδι ‘Ο Γιάννης ο Φονιάς’ - γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Στις 23 Οκτωβρίου του 1925, γεννήθηκε στην Ξάνθη ο μετέπειτα μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζιδάκις που εν προκειμένω, διήνυσε μία πορεία χρόνων στο...

Ερείπια τριγύρω μορφές κάποτε ηδονικές κι όμως ακόμη νεαρές τη σάρκα μα αι ψυχαί εφθάρησαν νωρίς τόσο αντιπαθής η γηρασμένη ψυχή των έδιωξαν τας ηδονάς και προκαλούν την λύπην.   _ γράφει ο Σπύρος...

_ γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ, ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή, ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ...